Team Hurricane (2017)

Aan de speelsigheid van Chytilova en die specifieke Tsjeschische new wave moest ik ook denken inderdaad, maar het lijkt toch vooral geïnspireerd te zijn door de nieuwe lichting Japanse filmmakers die de chatgeneratie voor was en net voor het millenium experimenteerde met webcam beelden, pixelige spelcomputer/MTV effectjes en semi mockumentary beelden van in de camera pratende jongeren waar me nu vooral Yutaka Tsuchiya en en tal van, door pep middelen, doordrenkte, met brakke vhs camera's geschoten happy hardcore videoregisseurs te binnen schieten. In dat opzicht had ik het ook gelooft als ons was verteld dat dit al sinds 1998 op de plank lag, want het zag er wel erg lo-fi uit zo. Het verschil en tevens grootste verademing is echter dat dat dit voor een keer eens ''wel'' een rooskleurig beeld van de jeugd geeft die eens ''niet'' ontmaagd wenst te worden, aan de drugs zitten of zich op de rand van suïcide bevinden, maar vooral met elkaar een beetje baldadig en rebels het leven viert en hun, diepere emoties (soms hormonaal, dan weer wat heftigere problematiek) wegstoppen in Pippi Langkous achtige, in een kleurenpallet gedoopte (zelfs details als een simpele bezem in een kast zijn voorzien van een levendige kleur) ADHD projectjes en avonturen met als aandoenlijk hoogtepunt het ritueel verbranden van hun teddyberen om hun weg naar volwassenheid in te leiden. Om in de volgende scene weer het kind uit te hangen.
Nee, kan niet anders zeggen dat dit een zalig hoogtepunt van mijn eerste weekend IFFR is geweest. Dit zijn de werkjes waarvoor ik daar naartoe ga en blijf gaan. Bedankt nog voor de tip Verhoeven! Nu heb ik ook zin gekregen om een duik te nemen in een bad vol jellybeans en random eieren op de grond te smijten.

Edit: Oh en zag ik daar nu ergens tussen alle rommel door het onsterfelijke stukje Broken Social Scene tekst op de muur gekalkt staan? ''Park that car, drop that phone, sleep on the floor, dream abput me''