Burden (2016)

Performance art.

Het is al een kunstvorm die de grenzen van kunst opzoekt, het "werk" van Burden doet daar nog een schepje bovenop door redelijk ongezellig te zijn. Hij werd blijkbaar bekend toen hij zichzelf in de arm liet schieten (kunst!), al moet ik eerlijk bekennen nog nooit van deze Burden gehoord te hebben.

Het probleem is dat Burden zelf weinig toevoegt om je van idee te doen veranderen. Ook de mensen rondom hem trouwens. Veel verder dan wat flauwe filosofietjes komt hij niet, hij klinkt dan ook als een random druggie die wat onzin uitkraamt. Een vervelend figuur die op zoek was naar aandacht, maar eens hij die kreeg zich lekker eigenwijs weer van die populariteit afkeerde.

Z'n kunst stelde verder weinig voor. De mensen die erdoor geïnspireerd waren kwamen met zeer losse verhaaltjes waar weinig intentie vanuit ging. Burden zelf is een vervelende vent en de docu weet niet eens zijn belang te vatten. Ik kreegt nooit de indruk naar een belangrijk kunstenaar te kijken, wel iemand die ooit de media gehaald heeft met wat domme stunts. Kan niet de bedoeling geweest zijn.

0.5*

Dacht toch over redelijk wat parate kennis op het gebied van moderne kunst te beschikken, maar Burden zei me niks. Nu is performance art altijd wat langs me heengegaan - het oogt vaak aanstellerig en opgeklopt. En de documentaire spreekt dat vooroordeel niet tegen. Los van het feit dat sommige van Burden’s performances me op visueel (oppervlakkig) niveau wel enigszins aanspreken, vind ik al het gepraat van critici, medevakgenoten en Burden zelf vrij oninteressant en niet bepaald enerverend. Sowieso weten Dewey en Marrinan geen erg overtuigend of op zijn minst enigszins bijzonder document te maken. De film volgt heel netjes (lees: saai) Burden’s carrière en werkt zijn oeuvre af (van performances tot sculpturen). That's it. Misschien voor de diehard fans eentje om mee te pakken, maar als documentaire best meh.