Deadline Gallipoli (2015)

Het bloedbad uit de Eerste Wereldoorlog gezien door de ogen van een aantal journalisten. Ze zitten in de frontlinie en zien met eigen ogen wat voor waanzin deze aanval was. En proberen dus het thuisfront hiervan te informeren, maar worden daarin van bovenaf gigantisch in tegengewerkt. Dus kon de slachting gewoon doorgaan en stuurden de bevelhebbers letterlijk en figuurlijk de manschappen als kanonnenvoer de loopgraven uit.

Te zien nu op HBO in 2 delen. Lange zit en vooral het personage van Sam Worthington (Phillip Schuler) deed me niet zo heel veel, voor de rest een goed en nauwkeurig verteld relaas van een zinloze slag die veels te veel mensenlevens heeft gekost.

Zeer goed gemaakte miniserie over de slag bij Gallipoli.

De waanzin van de oorlog wordt hier zeer goed in beeld gebracht, maar ook de incompetentie van de leidinggevende officieren die de soldaten zinloos de dood injagen komt uitvoerig aan bod.

Terwijl zij achter het front gezellig thee zitten te drinken worden de troepen afgeslacht, letterlijk en figuurlijk de dood ingejaagd.

Ook de rol van Churchill, de latere premier tijdens Wereldoorlog Twee, wordt hier in een heel andere gedaante getoond, die helemaal niet is wat hij later zou zijn tijdens WO II.

Het ganse verhaal wordt verteld door de ogen van drie journalisten.

Redelijk.

Eerder interessant dan echt goed. Daarvoor is het te veel een televisieproduct, al hoeft dat ook niet meteen iets negatief te zijn. Enkel de oorlogsgruwel is me wat povertjes. Het budget zal het wellicht niet toegelaten hebben, maar af en toe en bom in een loopgraaf is niet echt overtuigend.

Daarentegen geeft de serie wel een goed beeld over de journalistieke kant van het verhaal. De journalisten zijn verschillend genoeg, al blijft de meerwaarde van zo'n Phillip Schuler me een mysterie.

De acteurs doen het verder wel oké, al ben ik van niemand kapot.

3

De Gallipoli-veldtocht, ook bekend als de Dardanellen-veldtocht, was de eerste grote operatie voor het, vanwege de Eerste Wereldoorlog naar Europa gestuurde, Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC) en wordt vaak beschouwd als het ontstaan van het nationale bewustzijn in beide landen. Uiteindelijk zullen de landingen op Gallipoli een grote mislukking worden.

De Slag om Gallipoli duurde iets meer dan acht maanden en eiste bijna 500.000 slachtoffers, bij zowel Turken als geallieerden. Door het ernstig tekortschieten van politiek; de Britse minister van Marine Winston Churchill en de Britse minister van Oorlog Horatio Kitchener, blunders van het militaristische beleid o.l.v. legerofficier Ian Hamilton; chaotische gebrekkige voorbereiding van de operaties en enorme logistieke problemen werd het een volkomen mislukte actie.

Veel had het leger er blijkbaar niet geleerd want de ANZAC werden hierna naar Somme -offensief gestuurd waar legerofficier Hunter-Weston de leiding kreeg. De uitspraak van de officier ‘Casualties? What do I care for casualties?’ zeg natuurlijk genoeg! Maar de landing van de Anzacs waren wel belangrijk voor Australiërs en Nieuw-Zeelanders en vandaar dat deze tweedelige miniserie er één is van de vele over deze gebeurtenissen.

Tja we kennen dit verhaal natuurlijk al, het meeste wat er gebeurde weten we, en ook hoe het afloopt. Maar in deze miniserie volgt men niet het gebruikelijke plot van soldaten in de helse loopgraven. Nee, dit verhaal volgt de Gallipoli-campagne vanuit het oogpunt van vier (echt bestaande)oorlogscorrespondenten: de Engelsman, Ellis Ashmead Bartlett (Hugh Dancy), en de Australiërs, Charles Bean (Joel Jackson), Phillip Schuler (Sam Worthington) en Keith Murdoch (Ewan Leslie).

De serie geeft zo goed inzicht in de manier waarop de militaire leiding blunderende ten kosten van vele mensenlevens (en zich ook superieur voelen tegenover de 'kolonialen') Tevens probeerde men elk rapport tegen te houden of te censureren, voornamelijk om hun eigen tekortkomingen te dekken. Doordat je veel meemaakt samen met de vier journalisten, wat zij zien, ziet de kijker ook, was dit best doeltreffend!

Voor mij is dit dan ook tot nu de betere film/miniserie over Gallipoli. Niet alleen voelde ik als kijker dezelfde frustraties over de blunderende Britse leiding en de nutteloosheid van de missies, erg goed! Maar waren er ook fijne subtielere aandachtpunten te vinden; zo zag je soldaten uit een Indische Brigade en een Frans-Senegalese bataljon. Gelukkig gaat ook maar weinig tijd verloren aan liefdesverhaaltjes. Wel permitteert men een paar vrijheden in historische opzicht! Journalist Charles Bean in de frontlinie bij de bestorming op het strand, geef wel ruimte om meer oorlogsperikelen te tonen, maar is zeker niet gebeurd!

Ander puntje waar de miniserie wat last van heeft zijn de veldslagen. Zo wordt de opmars op de vlakke bij Krithia van minstens drieduizend Australiërs hier vertegenwoordigd door een paar dozijn figuranten. Tja grootschalige zijn nu eenmaal erg duur en als je geen B.o.B. budgetten bezit, moet je wat! Het toont dan ook vaak op een sobere manier de verschrikkingen van oorlog. Door te kiezen voor deze opzet van de film wist men op één of andere manier de gebeurtenissen beter of completer over te brengen.

Wie graag een oorlogsfilm/serie ziet met veel actie en oorlogsgeweld, krijg dat met deze niet al te veel, al was het soms best spannend, aangrijpend en zag de film er prima uit! Echter voor wie ook meer de achtergronden achter deze waanzin wil zien heeft hier een hele goede film/miniserie aan!

Een zeer goede miniserie over een bijna vergeten en zeer onbekende slag in de eerste wereldoorlog.

Australiërs en Nieuwzeelanders onder Britse leiding tegen de Turken.

Je vraagt je natuurlijk meteen al af wat die Australiërs en Nieuwzeelanders in godsnaam te zoeken hadden in deze oorlog in het verre Europa.

Daarbij geeft de film goed inzicht in het lijden en sterven van de gewone soldaat enerzijds en de arrogantie, onkunde en onvermogen van de generaals en politieke leiding anderzijds.

Generaals en politieke leiders die met het grootste gemak de duizenden zonen van Australische en Nieuw-Zeelandse moeders opofferden maar die het well erg leken te vinden dat hun incompetentie aan het licht zou komen.