The Sisterhood of Night (2014)

Een eigentijds sympathiek, spookachtig, zoet, melodramatisch hekserij-bedrog tienermysterie (of met andere woorden de geheime levens van tienermeiden), waarin zowel de slachtofferrol als groepshysterie een centrale rol speelden, met spannende en emotionele, maar ook bijzonder onnozele, lachwekkende momenten en scènes die volledig over de top waren.

Spijker op de kop. Het is allemaal niet even briljant uitgevoerd en Ms Moonrise Kingdom en haar vriendinnetjes zijn (nog) niet de meest briljante actrices, maar het geheel kijkt prima weg. Bij vlagen is de sfeer zelfs erg mooi, bijna à la Spring Breakers maar dan minder evenwichtig en memorabel. Leuk tussendoortje.

“Everything that happens here stays between the three of us.

You have my vow of silence.”

Dit is een niemendalletje van een film. Zo eentje dat het etiket “weekendfilm” opgeprikt kan krijgen. Niet dat het slecht was, maar indrukwekkend materiaal was het nu ook weer niet. Het is een eigentijdse schets over hoe een schijnbaar onschuldig bericht op een blog kan ontaarden in een ongeziene hetze, waarbij de aantijgingen buitenproportionele vormen aanneemt. Voor je het weet wordt er lustig rondgestrooid met termen zoals occulte sekte en lesbische sexgodinnen. Dat het alleen gaat om een hecht vriendenclubje vol lustige tienermeisjes die ’s avonds ergens rondhossen in de bossen om daar hun diepste geheimen met elkaar te delen, wordt natuurlijk door de bevooroordeelde en goedgelovige inwoners van het stadje Kingston kordaat naast zich neergelegd. Het lijkt wel een moderne versie van de middeleeuwse heksentribunalen.

De tiener waar het allemaal om draait is Mary Warren (Georgie Henley), een charismatisch meisje dat na een aanvaring met de medeleerlinge Emily Parris (Kara Hayward) het besluit neemt om zich voortaan te hullen in het geluid van de stilte. Samen met de twee andere vriendinnen Catherine (Willa Cuthrell) en Lavinia (Olivia DeJonge) vormt ze “The sisterhood”. Een mysterieus en geheim verbond waartoe je alleen kon toetreden middels een persoonlijke uitnodiging. Het clubje verwerft met de tijd een vermaarde reputatie met als resultaat dat zowat alle tieners hunkeren om een uitnodiging te ontvangen. Zo ook de jaloerse Parris, een blogschrijfster zonder enige aanhang. De dag dat ze met een straf verhaal over “The Sisterhood” op de proppen komt en dit op haar blog plaatst, stijgt haar virtuele reputatie en krijgt ze een veelvoud aan volgers, terwijl de reputatie van het geheime verbond de kwalijke kant uitgaat. De leden houden zich echter aan hun eed die ze hebben afgelegd, waardoor hun schuld onvoorwaardelijk vastligt.

Op het eerste zicht zou je veronderstellen dat er inderdaad iets occult aan de hand is. De manier waarop Mary soms voor zich uit staart, lijkt wel demonisch. En toch is het geen horror. Het is een geslaagd portret van hoe uit de lucht gegrepen beschuldigingen een eigen leven kunnen gaan leiden en een hysterische reactie bij ouders en andere bewoners teweegbrengen. Het eindresultaat kan nefaste gevolgen hebben, blijkt naderhand. Het griezelige zit hem in de vaststelling hoeveel invloed sociale media hebben tegenwoordig en hoe de jeugd van tegenwoordig hiermee omgaan. Goedschiks en kwaadschiks. Het moment dat de leden van de geheime meidenclub afstand nemen van deze moderne media, worden ze ineens als wereldvreemd beschouwd.

Geen horror, maar een film over misverstanden en onbegrepen tieners met hun eigen individuele en familiale problemen die op zoek zijn naar een plaatsje in de maatschappij. “The sisterhood of the night” is een doorsnee film die met moeite boven het gemiddelde uitstijgt. Aan het acteren ligt het niet want deze zijn verre van slecht. Misschien dat het soms wel een beetje te geforceerd overkomt. Vooral bij de twee hoofdrolspeelsters Henley en Hayward had ik soms de indruk dat ze wel erg hun best deden om de “bitch” uit te hangen. De meest geslaagde rol (maar tegelijkertijd ook een beperkte rol) werd verzorgd door Kal Penn als de begeleidingsadviseur Gordy Gambhir die een poging waagt om de meisjes ertoe te bewegen om alles op te biechten, en uiteindelijk zelf aan het kortste eind trekt. Persoonlijk vond ik het verzoeningsgebaar op het einde van deze gezapige film nogal overdreven.

2,5*