Ik Hoor Hier Niet Thuis (2014)

Bijzondere documentaire (gedraaid over 7 jaren) over de verstandelijk gehandicapte Peter Schuster. De eerste kennismaking met hem is haast iconisch... Langzaam maar zeker wordt zijn verleden, heden en toekomst ontrafelt. Een lach, een zeer gemeende traan (het gedeelte met het meisje Lotte, gut gut, dat hakte er wel in!), verwondering en bewondering.

"Ik hoor hier niet thuis" is niet alleen een portret van Peter en zijn rake observaties. Tevens rake observaties van het leven in een instelling voor verstandelijk gehandicapten en de hoopvolle poging hen in aanraking te laten komen met 'de maatschappij' - en andersom, veelal leidend tot mislukkingen. Het zangkoortje van tienermeisjes die kerstliedjes komt zingen is de problematiek in een notendop.

Mooie stijl, goed sound design, en Peter: HAKKUUHHHHHHHHHHHHHHHHHHH! Het ga je goed. Maar ook ik zou je niet als buurman willen hebben. Dat is de realiteit.

Zie deze materie maar eens in een overtuigende speelfilm te stoppen...gelukkig hebben we de documentaire die ons een blik werpt op een instelling voor verstandelijk gehandicapten, met als hoofdpersoon Peter, die misschien net iets te weinig verstandelijk gehandicapt is, maar ook duidelijk weer niet in een rijtjeswoning kan wonen.
En dan de verandering: de hele instelling moet gaan integreren met de normale maatschappij en dus worden er sjieke koopwoningen op het terrein gebouwd...tevens een bedreiging voor de cliënten: straks komen hier al die gewone mensen die allerlei gekke dingen gaan doen....
Hoofdpersoon Peter is zeker niet alleen maar sympathiek, de overige cliënten ook niet, maar worden ook niet als zielige gevallen neergezet.
Uniek kijkje op de dreigende, opdringende wereld der normale mensen vanuit de instelling voor verstandelijk gehandicapten.
En die normale mensen komen natuurlijk nooit niet naar die koopwoningen.....

Fijne docu die naast het leventje en de coming of age van Peter, laat zien dat niet alleen burgers niet zitten te wachten op zulke huizen in hun buurt, maar ook cliënten/patiënten willen niet in een 'normale' wijk. Zoals Mug aangeeft is de scène met de kerstliedjes typerend.

Het leek me eigenlijk ook allemaal goed, zo'n groot eigen terrein met brede, vrije paden en veel groen, en eens in de zoveel tijd het stadje zelf in gaan, ze vonden het allemaal prima zo volgens mij. Waar komt die ongeremde bestuurlijke en politieke drang tot structurele menging/integratie toch vandaan... Best een aandoenlijke jongen trouwens die Peter in al z'n eerlijkheid, lompheid en spontaniteit. Valt een beetje tussen wal en schip.

Ik wist hier niets van, ik wist niet dat zij in een huis in de bossen wonen en nergens anders kunnen wonen tussen de ‘normale mensen’. Dan moet daar toch een andere oplossing voor gevonden worden, zo maak je niemand beter.

Ik vond hem prachtig!

Het is heel persoonlijk, ingrijpend, emotioneel, en soms ook echt heel grappig.

zo hoort een instelling's documentaire te zijn.

4 sterren