Toto Si Surorile Lui (2014)

Als je wat over de docu gelezen hebt, weet je al best veel. Toch is de manier hoe het allemaal tot stand is gekomen op het oog erg knap en verbazing- en indrukwekkend. Zelf had ik pas op de helft het idee dat "men" zich de aanwezigheid van de cameraman aantrok. Ik vraag me af of de filmmaker/ cameraman zich nu werkelijk al die tijd tussen "de subjecten" heeft begeven. Dit stuk gaat daar wel van uit. Toch zie je ook dat Andrea een camera in haar hand heeft . De docu zette me ook aan het denken over de rol van de docu in het leven van de kinderen. De docu vraagt welhaast om een vervolg. Ook lijkt de aanwezigheid invloed te hebben voor de keuze om een opvanghuis te zoeken. Wellicht is het wishful thinking....

nb. Nanau heeft al een Emmy op zak voor een andere docu "The World According To Ion B ". Reden temeer om die ook te gaan zien.

Deze film gezien op HBO. Geen film om vrolijk van te worden. Je zou willen dat het gespeeld werd. Maar het is de harde realiteit over een moeder die in de gevangenis zit wegens drugshandel. Haar drie kinderen achterlatend in de flat. Een oom zorgt zogenaamd voor de kinderen. Maar hij is zelf verslaafd aan heroine. En de flat wordt dagelijks overspoeld door andere junks. De oudste dochter wordt daar ook slachtoffer van. De jongste dochter en haar nog jongere broertje proberen die ellende te ontvluchten en komen in een weeshuis terecht. Ook niet echt vrolijk, maar bij hun kan je tenminste nog hoop hebben. Schrijnend is de laatste scene als de twee kinderen moeder komen ophalen uit de gevangenis. Dit zou een hele mooie en blije gebeurtenis moeten zijn, maar moeder biedt geen enkele hoop of verwachting dat het vanaf nu beter gaat worden. Ze praat de kinderen zelfs nog een schuldgevoel aan dat ze alleen maar in de gevangenis heeft gezeten vanwege haar kinderen. Anders had ze zich van kant gemaakt. Schrijnend ! Maar wel een mooie documentaire. Het verhaal is erg knap in beeld gebracht. En mooi is te zien hoe de jongste zus en haar broertje een band ontwikkelen waarbij zij de rol van moeder overneemt, ondanks dat ze maar 14 jaar oud is. Verder was het bijzonder om Boekarest te zien. Ik ben daar geweest en heb met de tram door de buitenwijken gereden en heb daar die ellendige flatgebouwen in het echt gezien. Van buiten was het al niet best. Maar deze documentaire laat dus zien hoe het er van binnen in die flats aan toe gaat. Dat zal vast niet overal zo erg zijn als deze film, maar dit geval is vast ook geen uitzondering daar.

Ik krijg van de trailer al vochtige ogen, damn. Maar eens kijken of ik dit nog kan vinden. Met VPN op Vimeo misschien.