Groenland (2015)

Inderdaad een rommelige film. Wel leuk om te zien dat een telefilm zo los kan gaan in stijl en er worden zeker leuke dingen gedaan. De stijlkeuzes voelen soms wat bij elkaar geraapt en geforceerd aan, maar vond het niet vervelend worden. Het verhaal is wat standaard, wat 'makkelijk' verteld en de personages zijn vlak. Hugo is een behoorlijk onsympathiek hoofdpersonage met een worsteling die nauwelijks interesseert. Iris is ook vrijwel een typetje. Er had wel meer ingezeten. Het meest interessante onderdeel was denk ik het contrast tussen de verlatenheid van Groenland en de drukte van Amsterdam. Helaas voel je het niet echt. Amsterdam was te aangezet als burgerlijke neppe kutzooi, Groenland voelde niet kalm genoeg (met name door de stijl). Ik denk dat een niet-chronologische parallelle vertelling veel spannender was geweest, waarbij je Hugo en Iris samen ziet in Groenland en in Amsterdam. Een soort Broken Circle Breakdown structuur. De eindsequentie in Groenland voelt nu ook echt als mosterd na de maaltijd.

2.5*

Vooral geslaagd als interessant vormexperiment door inventief gebruik van kleurenfilters en vreemde montage. Iets te pretentieus om de pretenties, maar het heeft dus wel een creatieve stijl die mij kon bekoren. Thomas Ryckewaert en Gaite Jansen zijn ook een leuk atypisch koppel, die allebei continu met onuitgesproken frustraties over en weer moeten dealen. Vooralsnog de fijnste titel in de reeks telefilms van 2015.

Heel behoorlijke telefilm die het vooral van zijn losse scènes en segmenten moet hebben, en daardoor, helaas, wel wat begint te slepen tegen het eind. De regisseur gaat in ieder geval helemaal los. Veel jump cuts, allerlei kleurfilters, soms zelfs in zwart-wit, leuk camerawerk, en ook veel bewegende foto's zoals ik ze maar noem, van die beelden die op foto's lijken, waarin de acteur zich vrij bewust is van de camera en verder totaal niet past in de lopende film, maar in het geheel werkt het allemaal heel behoorlijk en zag er ook gewoon mooi uit. Als iemand de vergelijking met À Bout de Souffle zou maken, dan is dat helemaal geen gekke opmerking. Niet alles is overigens even consistent en soms lijkt het er meer op dat de regisseur zoveel mogelijk wilde, maar niet altijd een idee had waarom hij een bepaalde techniek toepaste. Zeker dat zwart-wit dat om onverklaarbare redenen soms langs komt. Wel absoluut pluspunt is de soundtrack, met Franse klassiekers van Aznavour en Gainsbourg, maar ook indierock van The Cure en Arcade Fire.

In al die scènes is wel een verhaal los te kweken van een fotograaf die vooral rust wil hebben en dan, in het drukke Amsterdam, verliefd raakt. Het is alleen jammer dat de vrij onverstaanbare Belg (al ligt dat ook aan de mix) weinig tijd alleen krijgt en hij dus niet altijd even goed te begrijpen is in zijn problemen en psychische toestand. Iemand hierboven opperde al met flash backs te werken. Misschien had dat wel gewerkt, maar nu is het sowieso niet heel overtuigend, zeker niet naar het einde toe. De Belg is niet altijd even goed te begrijpen, een beetje vervelend persoon ook en de film komt dan eigenlijk niet meer goed. Dan deed Winterbottom in 9 Songs het misschien wel aardiger, door juist één aspect te pakken (terugkomst/vakantie van man die in afgelegen gebieden werkt bestaat uit seks en muziek) en dat letterlijk te vertalen.

En dan is er nog Gaite Jansen. Ze krijgt nu gelukkig ook naturelle teksten mee (een zeldzaamheid in Nederlandse films waarin men toch altijd met lichte overdrijving spreekt) en ze is het stralende middelpunt. Nu maakt het me eigenlijk überhaupt geen drol uit hoe de film is, als ik 90 minuten verliefd naar Gaite mag kijken dan is dat al snel voldoende. Ze zou zo de nieuwe Monique of Carice kunnen worden. Ze heeft klasse, stijl, seks, is niet te beroerd naakt in beeld te paraderen en kan gewoon ontzettend goed acteren. Ze heeft alleen nog een kaskraker nodig die ook om zijn kwaliteit wordt geroemd, zoals bovengenoemde vrouwen hadden met Turks Fruit en Zwartboek.

Voor deze 3,0*.

p.s. Dit was stem 1400. Nummer 800 (Lover of Loser) en 900 (Coach) waren ook met Gaite. Toeval, maar toch.

Mooie film. Ik vind Gaite Jansen een prachtige verschijning en ik vind dat zij een leuke rol speelt in deze film. Het geheel heeft iets dromerigs, artistieks, sfeervols en unieks. Ik houd er wel van. Het verhaal interesseerde mij, ik vind de uitwerking en het beeld en acteerwerk goed, en het keek vlot en fijn weg. Een 8. 4*

Gruwelijk saai.

Telefilm over een Vlaamse fotograaf die zijn fascinatie voor Groenland heeft omgezet in een expositie. Tijdens die expositie valt zijn oog op de veel jongere Iris [Gaite Jansen]. Een hoop blabla leidt tot een hoop boemsie-boem en uiteindelijk tot oeverloos geruzie. De weinig sympathieke hoofdpersonen en het gebrek aan verhaal zijn duidelijk aanwijzingen dat we hier te maken hebben met een stijloefening en dat Philip Huff zijn scenario niet al teveel aandacht aan zijn scenario heeft besteed.

Een fotograaf ontmoet een meisje en begint een relatie met haar. En dan is er nog Groenland. Daar is hij de fotograaf voor zijn werk. Maar eigenlijk is hij net zo treurig als de mensen in Groenland. En ook vergelijkbaar. Ook hij wordt gefinancierd om daar rond te hangen. Net als de bewoners van Groenland gefinancierd worden door Denemarken. Dat is de boodschap van de film volgens mij. Maar dan heel kunstzinnig (mooie beelden, dat zeker wel) en leeg in beeld gebracht. De film mist echt elke diepgang, en dat is best jammer als je een mooi verhaal hebt voor een film.