Kisje

Hm, moeilijk om deze film te beoordelen.
1: omdat ik eigenlijk niet goed weet waar men met The Adjustment Bureau naartoe wou: liefdesverhaal, thriller?!
2: Het lijkt me een verhaal dat nogal vlug in elkaar gestopt is, ik heb het dan niet echt over de acteurs; want ondanks dat Damon niet mijn favoriete acteur is, was dit één van de rollen waar ik hem wel kon bekoren. Bovendien speelt Blunt, zoals altijd voor mij persoonlijk, heerlijk. Ze heeft dan ook zo'n leuk accent . Nee, het gaat me echt om het verhaal. De hoeden, de bedoelingen van the bad-guys... Ja het kwam nogal rommelig over, wat voor mij jammer is, want als ik zag waar men naartoe wou met het verhaal, dan had het echt iets origineel kunnen worden, alleen, voor mij, slecht uitgewerkt.

Het is voor mij zo'n film die ik één keer bekijk, wel vond meevallen, maar daarna nooit meer. Het is geen aanrader.

Jammer dat je Spacey niet echt weet te waarderen in deze rol. Je (ik geef toe, ik in het begin ook) moet echt wennen aan zijn houding, maar ik vind hem echt perfect. American Beauty is één van de beste films, in het zoet/zure genre als ik het noem , die ik de afgelopen jaren gezien heb, en dat is dankzij Spacey en Benning.

Misschien dat je na een tweede kijkbeurt Spacey meer leert appreciëren en dat je hem beter kunt plaatsen in het hele verhaal. Dat had ik ook nodig bij American Beauty.

Crazy, Stupid, Love

Goh, wat heb ik lang uitgekeken naar deze film. Steve Carell is één van m'n favoriete acteurs, en aangezien dit niet één en al lachen, gieren, brullen is (althans die indruk had ik toch, toen ik de trailer bekeek) maar ook een beetje ruimte laat voor wat "verhaal", stond ie dus hóóg op m'n lijstje!

En zoals ik verwachtte, hij was echt geweldig! Zelfs mijn vriend, die altijd om de één of andere reden vreest voor m'n filmkeuze's vond het een zalige film. Ik kon hem dat enkel maar beamen.

Wanneer de film start, zie je een 'uitgeblust' koppeltje dineren. De man; Cal, weet al lang niet meer hoe het voelt om jong te zijn. Zijn vrouw; heeft al een tijdje door dat de tijd in hun relatie niet is blijven stilstaan, maw ze er niet jonger op wordt. Ze is niet meer gelukkig en vertelt haar man dat ze uit de echt wil scheiden. De film vertrekt met gierende banden, en zet 'm meteen in de juiste versnelling. Het is meteen raak; ik bedoel dat je meteen weet waar men naartoe wil met deze film.

Wat volgt is dat Cal dus het huis uit trekt, en terug de wereld gaat verkennen. Hij gaat uit, al gebeurt dat wel alleen en zoekt altijd gezelschap om toch maar z'n verhaal kwijt te kunnen. De jonge womanizer Cal, neemt hem onder zijn hoede en 'helpt' hem zijn jeugdigheid weer terug te geven, ... Kort samengevat; dit is waar de film zo'n beetje om draait.

Ik moet eerlijk toegeven dat voor A+, ik nog nooit van Emma Stone gehoord had , al kan ik wel zeggen dat ik al sinds de eerste keer dat ik haar zag acteren, erg onder de indruk was. Ze is niet zo'n 'klassieke' schoonheid, maar ze heeft gewoon weg iets, apart. Bovendien heeft ze een erg sprekend gezicht, waardoor het acteren haar goed af gaat!

Eventjes nog vermelden; ik wist niet dat Gosling zó breed was ! Schrok ik wel wat van. Maar natuurlijk niet dat het me stoorde he

Ik heb enkel maar lof voor deze film. Zowel de acteurs, als het verhaal is anders, maar erg leuk om te zien.

Friends with benefits

Als eerste; ik ben géén fan van Timberlake, toch probeer ik hem keer op keer een 'kans' (om het zo maar te noemen) te geven, jammer genoeg zonder effect.

Timberlake is voor mij persoonlijk, geen goede acteur. Hij is een zanger, en had zich nooit mogen bekeren. Ik heb altijd het gevoel dat hij 'over' presteert. wat heel amateuristisch overkomt, zelfs bij een komedie zoals deze; waar je een beetje het serieuze moet kunnen loslaten.

In tegenstelling tot Timberlake is Kunis één van de rijzende sterren van Hollywood. Een mooie madam, die zich heeft losgewrongen uit de wereld van de klassieke schoonheden. Kunis is ééntje met pit en tegelijkertijd klasse. Ik zie haar heel graag acteren, en ze bewijst keer op keer dat ze in meerdere genre's terecht kan en thuis hoort.

Over Friends with Benefits kan ik heel kort zijn; niet goed. Ik hou van 'chick flicks', maar deze viel me tegen. Geen grappige grapjes, beetje overacting... Been there done that, alleen slechter.

Horrible bosses

Leuk filmpje: voor mij écht niks meer of minder. En zoals elke luchtige komedie, worden de beste stukken meestal al wel getoond tijdens de reclame. Maar daar ben je jezelf van bewust van, wanneer je deze gaat kijken.

Thumbs up voor Kevin Spacey; die de heerlijke bad guy van dienst speelde , zelfs op het écht hatelijke af! Al vond ik Aniston als de maneater van dienst, ook niet slecht.

De 3 hoofdrolspelers zaten goed in hun rol en dan vooral de tandarts assistent (sorry, de naam ontglipt me nu even).

Random filmpje; leuk voor een keertje te zien maar daar blijft het dan ook bij.

Waar ik moeite mee had, was de overgang van de flashbacks naar de 'huidige' situatie van Christopher. Het werd zo een beetje verwarrend.

Doch ondanks een emotionele tribute, zeker als je zo een beetje weet hebt van z'n achtergrond en hoe hij aan zijn "einde" komt

Ergens begrijp ik hem wel (dat de mensen te fel gefixeerd zijn om het hebben van, dat de mens gepusht wordt om een soort van rol te spelen, dat van ieder van ons bepaalde verwachtingen dienen in te lossen), maar tegelijkertijd voelde ik ook een soort van afschuw (zoals hier boven al eerder vermeld), doordat hij bv. zijn zus (waar hij toch een goede band mee had, vermoed ik) en z'n ouders geen enkel teken van leven gaf.

Ik ben me er van bewust dat deze film gebaseerd is op waargebeurde feiten, maar toch vind ik dat de manier waarop Christopher aan zijn einde komt, vrij ironisch is. Ik bezie het als een soort van 'in your face'.

Christopher zijn droom was om te leven zonder verplichtingen, zonder afhankelijk te zijn van het materialistische. Het feit dat hij sterft door uithongering/vergiftiging, bezie ik (om het simplistisch voor te spellen) dat hij niet kan/mag overleven in de wildernis, dat de maatschappij zo geëvolueerd is, tot het afhankelijk zijn van de maatschappij. Ik zeg niet dat het zo is, maar zo zie ik het. Deze film heeft dan bij mij ook nog even nagezinderd.

Boeiende prent over een rit op een emotionele rollercoaster.

It's Complicated

De titel verklapt eigenlijk al waar de film omdraait nl.: een ingewikkelde liefdesverhouding tussen Streep en Baldwin, ex-echtgenoten en nu elkaars 'lovers'.

Voor mij persoonlijk is Baldwin een échte topper in deze komedie, een schijnbaar gelukkig man met een jonge vrouw en natuurlijk alle problemen die daar bij horen. Of is het gras toch niet zo groen aan de overkant? Blijkbaar niet, hij wordt halsoverkop 'terug' verliefd op zijn ex-vrouw, gespeeld door Streep, die eindelijk haar leventje terug op de rails heeft gezet. Ze heeft haar eigen zaak uitgebouwd, plannen voor een heuse renovatie en haar jongste dochter verlaat het ouderlijke nest. Kortom, ze geniet van haar vrijheid en doet en laat wat ze zelf wil.. Maar dan op een dronken avond beland ze samen met haar ex-man in bed, en eigenlijk heeft ze daar van genoten.

De vraag is dan natuurlijk of ze kiest voor het bekende, vertrouwde (onbetrouwbare?) of voor de onzekere architect die haar helpt bij haar renovaties....

Zoals eerder gezegd , een heerlijke film. Ik ben normaal niet zo te spreken over Martin, maar hij doet in It's Complicated aardig zijn best

Een aanrader voor alle liefhebbers van het genre

Gooh, wat een leuke film. Gisteren nog een keertje bekeken, en ik geraak 'm werkelijk niet beu. Vanaf het moment dat het al even bekende soundtrack begint te spelen word ik terug gekatapulteerd naar 1993, pure nostalgie.

Ik kan eigenlijk niet zeggen wat ik nadelig zou kunnen vinden aan deze film, oké, niet alles is perfect en bij sommige dingen stel ik me wat vraagjes. Maar voor de rest is deze film op zijn eigen manier een echt meesterwerk. Ook al behoort Jurassic Park tot het blockbuster genre, dat maakt het voor mij niet minder goed. In tegendeel: J.P. heeft zoveel mensen ontroert, naar het puntje van hun stoel gebracht en laten lachen het verdient (en terecht) al z'n pluimen.

Léon, vandaag nog gezien voor een prikkie @ Freerecordshop Ik dacht iets van een €3,- // Allen daarheen . Het vreemde is dat ik erg lang naar deze op zoek ben geweest, en nergens te vinden. Uiteindelijk aangekocht on-line en nu gooien ze ermee naar m'n hoofd

Jajaja, eindelijk heb ik hem dan bekeken, mijn extended LOTR-trilogie op blu-ray.

Als eerste wil ik zeggen dat de verpakking van deze 3 dvd's, erg mooi eruit ziet , alvast een pluspunt daarvoor!

Verder... Prachtig beeld! Niet dat de films al zo oud zijn, maar je merkt het verschil toch wel met de gewone dvd's, de kwaliteit is (logisch) beter.

Wat mij het meest verwonderde, was de extended versie van LOTR, het is de eerste keer dat ik ze alle 3 bekeken heb. Ik had een beetje schrik dat ik me zou storen aan de lange speelduur, maar niets is minder waar. Wat een heerlijke film. Wat ik miste aan de gewone LOTR-films, werd goed gemaakt door de extended versie.

Begrijp me niet verkeerd, ik ben een erg grote fan. Maar soms had ik wel het gevoel dat figuren zoals Aragorn, etc meer dienden als 'opvulling', ik vond het jammer dat we zo weinig van hen te weten kwamen gedurende de film. Maar in de extended versie vielen deze personage's meer op z'n plaats. De originelen mogen van mij gewoon de deleted scene's bevatten, want ik denk dat mensen zoals ik (die de LOTR-boeken nog niet gelezen hebben) soms een beetje verward geraken.

Verder kan ik gewoon niets slecht zeggen. Het blijven 3 prachtige films, maar ik raad iedereen aan meteen de extended versie te bekijken. Must see!!

Love and Other drugs

Ik verwachtte me aan een soort van hardcore komedie, waarin seksgrapjes en weirdo's hoogtij vierden, maar werd verrast door het verhaal over twee personen, die allebei angstig staan tov liefde, 'houden van' en de verschrikkelijke Parkinson ziekte.

Het verhaal begint luchtig, waardoor je dus de indruk krijgt dat je weeral beland bent in de zovéélste 'just sex no feelings' film. De ambitieuze Jamie wil het helemaal maken, hij is ijverig en erg knap en weet bovendien van aanpakken bij de vrouwtjes. Bij één van zijn toekomstige cliënten, leert hij de welbespraakte Maggie kennen. Heel erg knap, grappig maar Maggie lijdt aan de ziekte van Parkinson. Al snel belanden ze in een soort van 'seksrelatie', waar gevoelens niet aan de orde zijn... Voorspelbaar; Jamie wordt verliefd op de mooie Maggie, en wat volgt is dus een welles-nietes spelletje om het feit of ze nu verliefd zijn of niet.

Maggie stelt uiteindelijk haar hart open voor Jamie en ze lijden een gelukkig leventje samen. Jamie, die ondertussen de vertegenwoordiger is van de drug; viagra, werkt zichzelf helemaal naar de top en daar beginnen zich dan ook de eerste barstjes te vertonen. Terwijl Maggie "vrede" neemt met Parkinson, beseft Jamie dat het misschien toch niet zo rooskleurig is, zoals hij zich altijd had voorgesteld. Ook al is Maggie de eerste vrouw, waarvan hij houdt. Parkinson staat als een gebouw tussen hen, en dit gebouw wil hij slopen. Hij sleurt Maggie van de ene naar de andere 'wonderdokters', dringt haar op om zich te laten testen. Dit is wel erg 'mooi' om te zien, misschien een vreemde woordkeuze. Maar Jamie is gewoon erg bang om 'zijn' Maggie ooit te verliezen, hij wil haar genezen, een remedie zoeken. Wat uiteindelijk volgt is dus dat Maggie er genoeg van krijgt, ze zet de relatie stop , ......

Vanaf dit punt wordt het natuurlijk wel wat voorspelbaar. Maar het is gewoon een mooi verhaal, een mooie film. Ik vind het eens aangenaam, om geen perfecte liefde te zien, maar ook de moeilijke kanten, de wanhoop, de strijd, ... En dat is in 'Love and Other drugs' realistisch getoond. Ik heb wel wat moeite met dat deze film wordt bestempeld als een komedie, want zo zie ik het eigenlijk niet. Oké, er zitten grappige momenten tussen (meestal door de broer van Jaimy) maar die zijn eerder schaars.

Gyllenhaal en Hathaway spelen beiden subliem. Ik had zo eerst mijn twijfels bij hen als een koppel, maar het werkte en klikte gewoon. Hathaway is een steengoede actrice, die werkelijk alles voor rekening kan nemen! Ze heeft die elegantie, die humor en die kwetsbaarheid, ze is perfect voor deze rol. Bovendien is het eens fijn om haar in een soort van naughty rol te zien , een meid die niet op haar mond is gevallen en die weet wat ze wil. Het gaat haar gewoon goed af.

Gyllenhaal, kwam in de eerste scène's nogal 'sterk' over, in die zin dat ik het wat té vond. Naarmate de film vordert laat ook hij zich van zijn goede kanten zien. Het is, daar moeten we niet flauw om doen, een erg knappe man, maar hij heeft zo die zachte kant, zonder als een watje over te komen en ook ergens dat ontdeugende.

Een erg mooie prent; beter dan de gemiddelde zaterdagavond film!

Ik ben het absoluut met je eens, ook had ik die indruk over Margot, ik vind dit steeds duidelijker worden naarmate de film vordert.

Wat een vreemde familie, althans wie ben ik dan ook om een familie als "vreemd" te bestempelen. Toch, voor mij is dit een ongewone film. Overduidelijke humor? Nee.. Maar wel dat cynische, het soort van 'moet ik nu lachen of mág ik er wel mee lachen? Ja... En dat is ook humor, wel van een andere soort, maar kon me absoluut smaken.

Een zeer interessante film, totaal anders dan wat ik ervan verwacht had. Kidman speelde absoluut heerlijk, al heb ik ondervonden dat ik wel wat moeite had met Black, om die dan in een serieuze rol te zien, ik heb dan ook de neiging om hem 'niet serieus' te nemen. Maar dat terzijde, een interessante film over een iet wat vreemde familie .

Ook nog even dit: ik begrijp ook niet zo goed waaraan Margot at the wedding zo'n lage score verdient, maar ieder z'n smaak vermoed ik.

Neenee je moet me niet half quoten . Ik begrijp niet waarom mensen, die vooraf weten waar de film om gaat, durven zeggen dat deze film saai is. Ik bedoel; als je weet dat het om een drama gaat, dan is het toch normaal dat het geen 'spannende' film gaat worden.

Een eenvoudige opmerking als "saai, er gebeurt geen rotte ... in deze film. Je ziet enkel mensen treuren" vind ik dan niet passen bij een film als deze, ik bedoel het is gewoon een film waar men de nadruk legt op verlies, dan vind ik 'saai' ongehoord.

Ja dat was ook mijn eerste gedacht: kon de leadrole-speler nóg meer op Pattinson lijken?

Ik had eigenlijk niet zo'n hoge verwachtingen bij Red Riding Hood, ik heb er dan eigenlijk ook lang bij getwijfeld. Ik moet wel toegeven, dat eens je deze aan het kijken bent, je in het verhaal geslurpt wordt. Het is zoals eerder vermeld een sprookje in een "thriller-jasje" en dat gaat perfect!

Natuurlijk is hij ergens wel wat voorspelbaar, maar daarom niet minder goed voor mij. Desondanks de vele Twilight accenten in deze film, een leuk filmpje.

Ik had er niet veel van verwacht, maar dit was gewoon verschrikkelijk. Jammer dat ik 100 minuten van m'n leven kwijt ben...

Al is Simon Baker wel een halfje waard

Jep, dat gevoel had ik ook. Het ene moment had ik het gevoel dat ik mezelf waande in een soort thriller/avonturenfilm. Het andere moment had ik het gevoel dat sommige scène's direct uit een verfilming van één of andere animatiefilm konden komen.

Daarom niet slecht, maar ik kon niet goed volgen waar men met Super 8 naartoe wou.

Hm, dat is nou net waar supersize me om gaat, nl. dat heel de Mac Donald's geprofileerd wordt als een soort van restaurant waar je gezond én veelzijdig kan eten... Maar elke rationele persoon wéét natuurlijk dat dat niet zo is, als je gaat snacken bij de Mac, dan weet je gewoon dat je een vettige hamburger naar binnen aan het smokkelen bent... Niet mis mee natuurlijk...

Ik denk trouwens dat er véél meer mensen regelmatig (en dan stopt het niet bij 2x in de week) junkfood eten, en ik denk in de VS, dat de mensen zich er niet om schamen om 2x langs de Mac of Wendy's te passeren, dat is het doel van deze docu, om te laten zien, dat de mensen in de VS abnormaale eetgewoonten hebben én wat het natuurlijk aanricht met je lichaam.

Dat gevoel had ik nu ook, ik vind haar een erg mooie vrouw (bv; what woman want, pay it forward) maar hier betrapte ik mezelf erop dat ik dacht, wát is er toch met haar gebeurd?

Voor mij persoonlijk een "bwa" film. Ik zie Firth graag spelen, dus voor mij was hij zowat de enige die de film uit het slop hielp. Het verhaal vond ik een beetje rommelig, precies wat snel uitgewerkt en niet echt nagedacht over de uitwerking van de medepersonages. In principe ben ik wel te vinden voor dit soort films, verliefdheid, vleugje humor, ... Maar in deze film kwam het nogal geforceerd over.

Been there done that, geen hoogvlieger

Wall street: money never sleeps

De beruchte Gordon Gekko, komt na 8 jaar uit de cel en komt terecht in een geheel veranderde maatschappij, hijzelf, zoals hij toch beweerd, is een veranderd man en profileert zichzelf als een soort van messias die het einde van Wall Street en de wereldeconomie verkondigt.

Het verhaal start gewoontjes, al had ik wel last van déjà-vu's: het groentje in de grote-mensen-wereld van het kapitalisme, met een nogal naïeve visie naar de vooraf genoemde wereld, die ontzettend hard opkijkt naar zijn ervaren mentor, deed me een aantal maal terug denken aan zijn voorganger uit de jaren '90.

"Groentje" van dienst werd vertolkt door Shia LaBeouf, wat ik een ontzettend getalenteerde acteur vind trouwens, die dan ook een relatie had met (toeval of niet ) de dochter van Gekko. Natuurlijk vereiste WSII, dus ook een bad guy, een tweede Gekko zoals je het wil noemen. Brolin speelt zijn rol aardig, maar ik moet toegeven dat ik die heerlijke vrek liever zag in de huid van Douglas, die voor mij in WSI de pannen van het dak speelde.

Om het maar kort te houden, is WSII een kopie van de eerste, maar daarom maakt het deze niet minder interessant om naar te kijken. Het is in een nieuw jasje gestopt. Bovendien zijn de acteurs in deze WS beter en meer ervaren en kwam de film meer "natuurlijker" over. In WSI ergerde ik me vooral aan Sheen, die in mijn ogen nogal stijf overkwam, dus voor mij was dit wel een soort van verademing.

Een echt nadeel aan deze WSII vond ik absoluut het einde; erg Amerikaans. Voor mij is Gekko een gewetenloos persoon, waar zijn eigen rijkdom, welvaart en geluk primeert. Dat hij dan toch verandert in die zachte, gevoelige man stoorde me énorm. Dit was dan wel de domper op het hele verhaal.

Voor de rest aardig: op sommige vlakken beter dan WSI, op andere vlakken dan ook weer niet. Maar zeker aangenaam en interessant om te kijken. Al gaat mijn voorkeur qua storyline wel uit naar de eerste, maar ik moet toegeven, dat ik het fijner vind om naar de "moderne" WS te kijken.

Zot van A.

Om het maar cru te stellen, ik was er niet zot van

Al had Jan Verheyen de volledige cast van wijlen Wittekerke erin gedropt, dan had de film voor mij nog niet kunnen scoren. Zot van A. miste die finesse en de luchtige elementen, die ik graag zie bij een romantische komedie... Het was allemaal té en vaak had ik het been there, done that gevoel.

Positief aan de film vond ik de vertolking van 'de Joeri', die me enigzins wél kon smaken, maar dat was dan ook veruit het enige.

Voor de rest was het voor mij een eenmalige belevenis, én een film die snel vergeten zal worden. Dit had ik al wel ergens verwacht, maar toch.