Billy-Pilgrim

In eerste instantie was ik een beetje teleurgesteld bij het zien van Adventureland. Na een herziening van Superbad besloot ik ander werk van Mottola op te zoeken en kwam dus hierbij uit. Adventureland is echter een compleet ander soort film. Tieners van dezelfde leeftijd, maar toch een stuk volwassener, en toch ook weer niet, want er wordt weer geflirt en gezoend met alles wat los en vast zit. Toch voelt de film wel een stuk volwassener aan. In het begin interpreteerde ik dit nog als saai, maar dat veranderde tijdens het verdere verloop van de film. Het eerste wat me opviel was de puike soundtrack, met een hoop jaren 80 muziek (uiteraard), maar ook wat nieuwer werk (Yo La Tengo!). De muziek sluit uitstekend aan op de scenes.

De plot van Adventureland is, net als de plot van Superbad, voor de meeste tieners herkenbaar: Je hebt een financiele injectie nodig, en dus neem je een shitty zomerbaantje. De keuze van acteurs is, net als bij Superbad, opvallend goed. De juiste acteurs op de juiste plek. Een hoop joden ook weer. Op de een of andere manier spreken joodse acteurs me altijd aan, wat dat precies is weet ik ook niet. Maar dat is dan ook een ander verhaal. Een laatste overeenkomst met Superbad is het feit dat de hoofdrolspeler nog altijd maagd is. Toch iets wat aan je knaagt als jongvolwassene.

Buiten die overeenkomsten is dit dus een heel andere film. Het tempo ligt lekker laag. Er is ruimte voor serieuze conversatie. Zo nu en dan toch een paar hilarische grappen. Maar niet teveel. Ondanks het leed en liefdesverdriet van de jongetjes en meisjes is dit toch wel een feelgood movie om de simpele reden dat ik er een goed gevoel van krijg.

De eerste film die ik dit jaar zag was Avatar. M'n vriendin wilde er heel graag heen. Ik op zich niet, maar goed, wat maakt het ook uit. Het was toch kerstvakantie. Uiteindelijk ben ik wel blij dat ik de film heb gezien. het is toch altijd een beetje eenzaam als je niet kunt meepraten met de Avatar discussies, en ik ben inmiddels al in genoeg verzeild geraakt. Avatar: Film van het Jaar! Hoor je dan. Ho, ho! Zo goed was het nou ook weer niet. Ik heb zeker genoten hoor. Geloof me. Een beetje lang misschien wel, maar toch gebeurde er meer dan genoeg zodat ik me niet ging vervelen.

Wat ik vooral erg mooi vond aan Avatar was de wereld die Cameron gecreeerd heeft. Pandora is een prachtige ongerepte planeet en de Na'Vi een volk waarvan je op den duur jaloers wordt dat jij niet één van hen zou kunnen zijn. Zo op één lijn met de natuur. Zou het nog maar kunnen. Een geïnteresseerde escapist heeft ooit eens al antropologisch experiment geprobeerd compleet uit de maatschappij en in de natuur te leven. Zoals vroeger. Hij kwam in zijn verslagen tot de conclusie dat het wel mogelijk is, maar dat hij zich nooit volledig thuis kon voelen in deze staat. Hij veronderstelde daarom dat de mens niet meer in staat is om in de natuur te leven zoals wij dat ooit deden, en zoals de Na'Vi dat ook doen. Eén van de mooiste elementen vond ik dat binden van twee levende wezens. Zodat je de pijn kunt voelen die het dier ook voelt, als je er op rijdt. Dit is toch prachtig?

Wat ik ook mooi vond, was de manier waarop Jake geaccepteerd werd in de maatschappij. Niet omdat hij nou zo'n bewust mannetje was met een goed hart, maar gewoon omdat hij nog leeg was. Hij was, in tegenstelling tot de wetenschappers, nog rein omdat hij niets wist over hoe de wereld werkt, in ieder geval niet op de gedetailleerde manier als wetenschappers dat doen. De jagers van de Na'Vi waren ook blij om eindelijk eens een krijger van de planeert Aarde te ontmoeten.

Ten slotte heb je natuurlijk de special effects. Daar heb ik maar één woord voor: adembenemend! Dit is zo mooi, dat je op momenten niet meer ziet of het nu wel of niet echt is. Vooral de manier waarop de Na'Vi zijn vormgegeven is prachtig. Ik geloofde het echt. Dit was denk ik de eerste keer dat ik naar een computer animatie keek en geloofde dat het echt zou kunnen zijn. Daarnaast is de gehele planeet Pandora gewoon prachtig vormgegeven. Petje af en ik denk dat de Oscar ze op dit gebied niet kunnen ontlopen.

Toch, zoals ik al zei, vond ik dit niet de film van het jaar. Het verhaal van deze film is, helaas, al veel te vaak verteld. Nu heb ik me ooit eens laten vertellen dat er maar zes verhaallijnen zijn, wat het dan ook onmogelijk maakt om nog een nieuw verhaal te bedenken, maar dit was toch wel erg herhaling hoor. Dat principe van buitenbeentje uit groep 1 wordt geinfiltreerd in groep 2 om informatie te vergaren om later te misbruiken, maar vervolgens raakt het buitenbeetje geaccepteerd in de groep en leert het dat groep 2 zo slecht nog niet is, bovendien raakt het buitenbeentje ook nog eens verliefd op een hooggewaardeerd persoon uit groep 2. Op het moment dat het climaxmoment er aan komt, moet het buitenbeentje kiezen, maar dan komt zijn ware aard naar boven bij groep 2, als hij al heeft gekozen voor deze groep. Hierdoor laten beide groepen hem vallen en moet hij iets buitensporigs doen om opnieuw geaccepteerd te worden. Been there, done that.

Toch wordt het wel op een zeer goede manier uitgevoerd in deze film. Zoals ik al zei, ik heb zeker genoten van Avatar. Men moet er alleen niet meer van maken dan het is. Het is nergens revolutionair. Iedere boodschap die het ons wil geven (geldbeluste bedrijven, klimaatverneuking, waardering voor andere culturen) is al eens eerder gegeven. Natuurlijk is het nooit weg om zo'n boodschap eens te herhalen, en zoals ik al zei, de manier waarop dit gedaan wordt stoort mij geen moment, maar ik laat het wel zien voor wat het is: al gedaan.

Een ander kritiekpunt is dat het verhaal wel weer erg happy eindigt. Jake krijgt zijn vrouwtje voor eeuwig. Ineens is het dus mogelijk om zielen te transplanteren. Dat lijkt me een ideetje wat er op het laatste moment nog in is gestopt omdat Hollywood toch echt een Happy End verwacht. We moeten natuurlijk wel blij uit de bioscoop komen, anders gaan we vervolgens misschien niet naar de Burger King omdat we een brok in onzer kelen hebben hangen.

Okee, dat is misschien wat overdreven, maar ik kan me er wel aan ergeren als regisseurs alle boegen omgooien om maar een happy end te hebben, waarbij de hoofpersonen krijgen wat zij willen. Ik had het veel mooier gevonden als Jake toch weer afscheid moest nemen, omdat het nu eenmaal niet anders kon. Maar goed, dat zat er dus niet in.

Wat ik dan wel weer goed vond aan het verhaal was, de manier waarop de film er in slaagde om mij een hekel te geven aan mijn eigen ras. Vanaf het begin was ik helemaal voor de Na'Vi. Die klote mensen mochten mij gestolen worden! Als de mensen aan het einde afdruipen en terugkeren naar de aarde denk ik: Hah! In your face! Mijn face.

Wat hou je dan over, na 2,5 uur van je leven te hebben gedoneerd aan het nieuwe knutseltje van Cameron? Een goed gevoel, een volle blaas, de meest hoogstaande special effects aller tijden, een verhaal wat we al honderden keren hebben gezien, maar wat wel erg goed is uitgewerkt, een hongerige maag en een intense haat naast de eeuwige liefde die ik koester voor mijzelf als mens. Met een identiteitscrisis op zak besloten wij vervolgens naar de Yakitori boer te gaan, precies zoals de commerciële bedrijven dat hadden ingecalculeerd.

Zojuist heb ik deze film opnieuw gezien. Het blijft een prachtige film hoor. Indrukwekkende beelden. Drie interessante verhalen waarvan langzaam duidelijk wordt dat ze allen met elkaar betrekking hebben. Nu dat ik hem voor de tweede keer zag kon ik meer letten op dit aspect van de film. Ik vind het goed dat, hoewel er verbanden zijn tussen de drie verhalen, de verbanden niet overdreven of vergezocht zijn.

In deze film lijken dan ook meer thema's mee te spelen dan het geweer en het schot. Babel is bijna een allesomvattende film. Het laat aan de ene kant zien hoe de wereld in een razend tempo kleiner en kleiner wordt. een getrouwd stel gaat even naar Marokko om te ontsnappen uit de sleur, een Mexicaanse oppas wordt al jaren betaald om voor de kinderen te zorgen. Een Japanse zakenman gaat jagen in Marokko, en geeft zijn gids een goed geweer cadeau. Ook mooi om tijdens de film al te zien dat Chieko al naar het jongste zoontje van de Marokkaanse man zit te kijken op het nieuws. Deze film laat op subtiele manier zien wat de gevolgen van globalisatie zijn, hoewel dit natuurlijk heerlijk vergezocht is. Hoewel het verband tussen de Japanse situatie en de rest pas later duidelijk wordt, en misschien niet zo sterk lijkt in het begin, is het toch zeer belangrijk. Als het geweer nooit in Marokko was gekomen, was niets van dit ooit gebeurd.

Een ander thema is waar de titel voor staat: Babel. De Babyloniers die een toren maakten om dichter bij de hemel te kunnen komen en God die, om dit te voorkomen, alle mensen andere talen liet spreken, waardoor niemand elkaar nog begreep. In iedere situatie krijg je te maken met spraakverwarringen. Brad Pitt die de Marokkanen duidelijk moet zien te maken dat zijn vrouw hulp nodig heeft. De oppas van de kinderen van Brad en Cate, die op de grens met Amerika een op papier onschuldige situatie volledig uit de hand ziet lopen door een gebrek aan communicatie. In verband met dit thema vind ik het Japanse verhaal echt een toevoeging. De spraakverwarring tussen Chieko en de mensen om haar heen heeft een volledig andere oorzaak dan die in de andere verhalen.

Naast een taalverwarring zie je ook duidelijk een cultuurshock tussen verschillende personages in het verhaal. Vooral wanneer het zoontje van Brad voor zijn ogen ziet hoe een kip onthoofd wordt. Geweldig stukje.

Ten slotte mag niet vergeten worden dat Babel deel uitmaakt van de Death Trilogy. Het slotstuk van dit ambitieuze project vertoont opnieuw verbanden met de dood, hoewel iets subtieler aanwezig. Mijn persoonlijke idee is dat de vader van Chieko het geweer verkocht heeft, omdat dit het geweer is waarmee zijn vrouw zichzelf van het leven heeft beroofd. Dit zorgt er dus voor dat de dood van een vrouw in Japan uiteindelijk de oorzaak is voor de dood van een jongetje in de Marokkaanse woestijn. dit maakt van Babel een film met aan het begin en het einde de dood, en daar tussen in een verhaal dat zich gerust op andere dingen kan richten.

Waar Babel ook over lijkt te gaan, is over mensen die verdwaald zijn. Soms figuurlijk, soms letterlijk. Want waarom zijn Brad en Cate in eerste instantie in Marokko? Ze vragen het zichzelf ook af aan het begin van de film. Wie zijn wij geworden ten opzichte van elkaar? ze hebben te kampen met de dood van een zoontje, en daarmee lijkt er ook een breuk in hun relatie te zijn ontstaan.. En wat is er aan de hand tussen de Marokkaanse broertjes? De oudste zoon lijkt het onderspit te delven onder zijn jongere broertje, die op zijn beurt masturbeert bij de mentale beelden van zijn oudere zus. En wat is er mis met Chieko? Ze voelt zich alsof iedereen haar ziet als een monster, een vreemdeling. Ze wordt niet hetzelfde behandelt als haar vriendinnen waardoor ze kansen op intieme relaties misloopt, dit maakt van haar een seksueel enorm gefrusteerde tiener. Babel is ook een verhaal over eenzaamheid in een geglobaliseerde samenleving. Babel is ook een verhaal over individualisme versus collectivisme. (De bus vol mensen kunnen geen begrip opbrengen voor de kritieke toestand van Cate. De Marokkaanse man die geen geld aanneemt van Brad richting het einde. De oppas van Brad die het trouwfeest niet wil mislopen en de oppasskinderen maar meeneemt). Babel is ook een film over hoe de wereld, ondanks dat we zo dicht naar elkaar toe groeien, met zoveel bureaucratische regels te maken hebben voordat we elkaar echt kunnen zien. Het laat ook zien hoe de autoriteiten elkaar wereldwijd wantrouwen (misschien met name hoe de V.S. de rest van de wereld wantrouwt).

Babel laat ten slotte ook een prachtige tegenstelling zien tussen het rijke leven in de grote stad en het arme leven op het platteland. Ondanks dat we naar elkaar toegroeien zijn onze verschillen nog zo eindeloos groot.

Tegen het einde van de film lijken alle situaties te escaleren. Iedereen is verdwaalt of in paniek. Men handelt naar intuitie met alle gevolgen van dien. Het zorgt voor een einde waarin er evenveel mensen gelukkig als ongelukkig mogen zijn. Is er iemand echt tevreden? Ik vind Babel een geweldige film. Hier naar het gemiddelde kijkend behoorlijk ondergewaardeerd. Het laat zoveel verhalen zien, en neemt daar ruim voldoende de tijd voor. Het boeit van de eerste tot de laatste seconde en de ontwikkelingen zie je eigenlijk nooit echt aankomen. Doordat de personages zo verschillend van leeftijd en culturele achtergrond zijn krijg je juist een frisse afwisseling van verhalen. De climax van de film, die overigens zonder al teveel lawaai bereikt wordt, brengt alle elementen bij elkaar en brengt alle personages in een staat van verwarring, wanhoop en verdwaaldheid. Zo ver van elkaar verwijderd, maar toch zo sterk met elkaar verbonden. Zowel causaal als emotioneel. Babel is een prachtig kunstwerk dat de gehele hedendaagse samenleving op een cinematografisch verantwoorde manier samenvat. Hulde!

Prachtige film. Ben erg blij dat Canvas me aan de hand heeft genomen om toch eens deze film te gaan kijken.

Met als achtergrond de seizoenen volg je het leven van een jonge monnik die tijdens ieder seizoen voor een nieuwe uitdaging komt te staan. Waarin hij steeds meer verantwoordelijkheid krijgt en waarin zijn fouten grotere gevolgen hebben. Ik vond ieder seizoen op zijn eigen manier prachtig, nergens valt men in de herhaling. De locatie is natuurlijk magistraal. Het houten eilandje op een klein meer middenin een vallei. Je zal er maar mogen leven. Een met de natuur. De hoofdpersoon is al van kinds af aan ondeugend en ondernemend en waar dat hem in het begin nog siert, zorgt het later in zijn leven voor grote problemen. Ik vond de scene waar de oude monnik hem straft door een steen op zijn rug te binden prachtig. Visuele poezie, niets minder. Het seizoen Zomer was denk ik mijn favoriet. Als de monnik plotseling kennismaakt met het zieke meisje, en allerlei nieuwe gevoelens ontdekt. Hormonen die door het lijf gieren e.d. Hij kan haar niet loslaten als ze vertrekt en gaat, zoals het een jonge, onbezonnen tiener beaamt, achter haar aan.
In de herfst keert hij terug. De oude monnik is inmiddels stokoud en leeft samen met zijn kat op het meer. Deze scene vond ik erg ingrijpend. De woede van de hoofdrolspeler wordt zeer overtuigend neergezet. Ik vond het prachtig hoe hij de karakters uit het hout moest snijden om zo tot rust te komen. Volgens mij zit daar zeker een kern van waarheid achter, als je je gedachten ergens anders op kunt focussen. De zelfmoord van de oude monnik op het einde begreep ik ook niet. Misschien een traditie in die regionen ofzo?.
De winter is het meest raadselachtige deel van de film. Wie is toch die vrouw? Ik zal vast niet te enige zijn die dacht dat het zijn ex-vrouw was, die met zijn eigen zoon terugkwam bij hem, maar dat haar schaamte te groot was om haar gezicht te laten zien. Haar dood was tragisch. Ik denk vervolgens dat de monnik het zichzelf en de natuur kwalijk neemt dat de vrouw is overleden en dat hij daarom die marteltocht maakt. Dat hij vervolgens weer een touwtje om de vis en de kikker bindt is misschien een manier om de natuur te straffen ofzo? Vergezocht misschien..

Met het mooie cyclische einde was ik volledig tevreden na het bekijken van de film. Heel rustig. Van alles wat, maar nergens teveel van. Dit soort films willen ook nog weleens omslaan in te weinig dialoog, maar dat gebeurde gelukkig niet. Evenmin werden de scenes te breed uitgesponnen. Het camerawerk was goed en bepaalde elementen (zoals de deur die steeds opengaat bij ieder seizoen) geven de film een eigen smoel. Ik ben zwaar onder de indruk.

Het is vooral een beetje dat het steeds verder in de soep loopt, en dat je jezelf aan het einde van de rit niet meer zou herkennen als jezelf, wat ik heel sterk over gebracht vind van deze film. Je leven is normaal gesproken wat het is, je laat gebeurtenissen op je af komen, je probeert ze enigzins te beinvloeden, maar vaak ben je toch een slachtoffer van de eindeloze causaliteit van onze wereld. Voor de jongen met een moeilijke jeugd, met een cruciale gebeurtenis die het leven voor hem en zijn vrienden voorgoed heeft bepaald, is het compleet voorstelbaar dat hij gebruik maakt van een gegeven kans om de loop der gebeurtenissen te veranderen.

Hier komt het enge van deze film kijken. Alles wat je verandert heeft niet slechts dat ene gevolg dat je hoopt dat er uit komt. Ik ben geen groot wiskundige, maar ik ben ooit eens geintroduceerd met een begrip van de chaos theorie tijdens een wiskunde les. Een op het oog normaal uitziende formule, maar zodra je hem invult en de x steeds een klein beetje verandert zie je dat de uitkomsten zo ontzettend fluctueren dat er geen enkel logisch systeem meer in te ontdekken is. Dit was slechts een formule met drie x'en die elkaar beinvloedden. De wiskundige formule van het universum is zo eindeloos veel groter dat het me duizelig maakt.

Als je eenmaal één factor aanpast in deze enorme wiskunde formule, met de ijdele hoop dat je daarmee gemakkelijk uitkomt op het punt dat jij wenst, is de ketting van gebeurtenissen die je in gang zet enorm en niet te voorzien. Dat is precies waar deze film over gaat en dat is het enge er van. Mochten we ooit zover komen dat tijdreizen een mogelijkheid is, dan stel ik voor dat de aankomende tijdreizigers eerst eens Butterfly Effect voorgeschoteld krijgen.

Je leven heeft waarde op basis van de dingen die je hebt meegemaakt. Je herinneringen, en de wetenschap dat je leven een logisch verloop van begin naar eind heeft, is wat ons de nodige vastigheid geeft om te kunnen berusten in ons bestaan. Zodra je de mogelijkheid krijgt om terug te gaan en de dingen nog eens over te doen. Verliest je leven die elementaire vastigheid. Je bent niet langer wie je bent, want als wie je bent bepaald wordt door wat je hebt beleefd, en wat je beleefd hebt op ieder gewenst moment kan worden aangepast, is het vrij eenvoudig om je eigen identiteit te verliezen. Je bent dan nog veel meer dan ooit tevoren slechts een van die factoren in de eindeloze wiskundige formule die het leven is geworden.

Aan het einde van de film heeft Kutcher zo vaak geprobeerd het verloop van zijn leven te veranderen. Iedere keer als hij de formule probeerde aan te passen, kwamen er bij effecten kijken waardoor er ergens anders weer problemen ontstaan. Door deze problemen te problemen op te lossen ontstaan er weer andere problemen. Uiteindelijk kon hij niets anders doen dan zich over te geven aan de hopeloze situatie waarin hij zichzelf al lang niet meer was. Op zich vond hij nog een redelijk eenvoudige oplossing door te stellen dat hij en het meisje beter nooit vrienden hadden kunnen worden want als je als regisseur een echte mindfuck wil maken, kun je hier ook weer eindeloze gevolgen voor bedenken.

Zo goed was hij nou ook weer niet. Het gegeven was natuurlijk wel interessant. De acteurs deden het prima. Malamadre vond ik zelfs fantastisch spelen. Er zit naast de actie ook genoeg humor in de film. Tot daar aan toe beviel het me. Echter, de uitwerking van het verhaal duurde soms wel erg lang. Het ging allemaal vrij traag en de reden daarvan was me niet helemaal duidelijk. Het midden gedeelte was vooral wachten op het slotstuk. Dat mevrouw uiteindelijk zo dom was om met een baby in haar buik tussen een boze menigte te gaan staan vond ik eerder irritant dan zielig. Dat meneer dan alle controle verliest, is dan weer wel voor te stellen. Maar dat hij dan uiteindelijk ook sterft vond ik wel weer teveel van het goede. Het werd zo allemaal wel overdreven tragisch. Wat ik dan wel weer interessant vond, waren de scenes buiten de gevangenis, waar de politieke spelletjes gespeeld werden. Helaas bleef dit aspect een beetje onderbelicht.

Wel een boeiende film dus, maar de uitwerking had beter mogen zijn. Ik twijfel nog tussen 3 en 3.5, voorlopig ga ik voor het laatste.

Het ergste van alles is natuurlijk dat dit een waargebeurd verhaal is. Ondanks dat misselijk makende feit in mijn achterhoofd heb ik toch genoten van deze film. De lange speelduur komt de film ten goede. Zo kun je de verpaupering op een realistische manier zien plaatsvinden. De haartjes van de kinderen die steeds langer groeien. De kleren die steeds viezer worden. De woonkamer vol met afval, voornamelijk lege potjes cup noodle. Je ziet de boel achteruit gaan, maar op een acceptabele wijze.

De kinderen maken, ondanks het gebrek aan gezonde voeding, opvoeding en opleiding, toch het beste van de situatie. Wat misschien wel de enige hoopvolle boodschap was uit deze film. Zo er al een boodschap was om er uit mee te nemen. Ik heb het meer ervaren als een documentaire, of een verslag.

Wat me vooral nog sterk bijstaat zijn enkele hartverscheurende momenten, die vooral te maken hebben met de ambities van de kinderen, die toch zo naar je hart gaan staan in de loop van de film. Het oudste meisje dat steeds maar op het kleine pianootje speelt, en niets liever zou willen dan op pianolessen gaan, het is juist dat contrast dat zo ontzettend zielig is. Een moment is voor mij nog veel erger. Als ik er nu weer over nadenk springen de tranen in mijn ogen. Het stuk wanneer Akira zijn jongste zusje meeneemt naar het treinstation, en zij besluit haar mooiste schoentjes, met een lief piepgeluidje mee te nemen. Vervolgens komt moeder natuurlijk niet opdagen, waarna ze teleurgesteld afdruipen. De piepschoentjes voelen opdat moment als een totaal misplaatst geluid, afkomstig uit een gelukkige tijd en nu eigenlijk gewoon gênant. Het toont hoe de naïeve hoop van deze lieve kinderen genadeloos bestraft wordt.

Buiten het feit dat ik enkele keren heb verafschuwd wat zich op het beeld voordeed, natuurlijk ook het verschrikkelijke einde, blijft toch vooral het respect over. Respect voor deze regisseur die een balans heeft weten te vinden tussen de momenten van afschuw en de momenten van berusting die ik ervoer tijdens het zien van deze film. Ik heb deze film bewust gekeken omdat ik veel goeds had gehoord over Kore-eda en hij heeft de verwachtingen absoluut waargemaakt. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar de rest uit het oeuvre van deze man. Voor nu echter geeft Dare mo Shiranai me nog altijd genoeg stof tot nadenken.

Dit is een zeer slechte film, dat moet ik tot mijn grote spijt concluderen. Op papier is dit natuurlijk een prachtige combinatie. Een van mijn grootste hedendaagse comedie helden (Carell) samen met de ster van 30 Rock (Fey). Daarnaast worden de meeste overige rollen ook ingevuld door acteurs en actrices van naam. Het verhaal is niet zo sterk. Okee, dat is ook niet nodig. Het verhaal is inderdaad het podium waarop de acteurs en schrijvers hun gang kunnen gaan. Dat is vooral waar het probleem ligt in deze film: Het is bagger geschreven! Het gros van de dialogen is of te simpel, of te overdreven. Het vele gekibbel tussen verschillende stelletjes in deze film is irritant, ongrappig en bovendien op de verkeerde momenten aanwezig. Het verhaal wordt ook nog eens vrij rommelig uit de doeken gedaan. Tina Fey acteerde niet bijzonder goed en had geen enkel grappig moment. Carell bleef als enige nog enigzins overeind met een aantal geslaagde grappen. Probleem met Carell is dat, als hij geen extreme rol mag spelen, zoals in The Office of 40 YO Virgin, hij nogal een saaie, anonieme persoon is. Anders gezegd: Ik vind het niet geschikt voor rollen buiten het pure komedie genre. Geniaal moment was wel zijn Fat Albert stemmetje: "Just a second, I'm having sex" o.i.d. over de intercom. Een van de weinige momenten dat ik even in de lach schoot. Nee, helaas, het script is bizar slecht, en dat is toch echt cruciaal in een film als deze, die leunt op de dialogen en grappen.

Wat een ontzettend matige film. Ik ben geen fan van dit genre, maar soms kan een luchtige romcom best te doen zijn hoor. Zeker met Hugh Grant die ik ook wel kan waarderen op zijn tijd (hoewel hij altijd dezelfde rol speelt). Ik vind hem hier echter vrij anoniem. S.J. Parker speelt zwaar overdreven en gewoon niet goed. Het plot is uiterst zwak en had zoveel meer mee gedaan kunnen worden. Ik heb nergens het gevoel alsof ze echt aan het afzien zijn in hun nieuwe bizarre situatie. Als ze nu op een afrikaans platteland terechtkwamen waar ze tussen hun eigen uitwerpselen moeten leven dan had je echt van afzien kunnen spreken. Nu zitten ze gewoon in een bungalow op de prairie in de V.S. Where do I sign up? Zoals hierboven gezegd ontbreekt elke vorm van chemie tussen Grant en Parker wat natuurlijk essentieel is in dit soort films. Ook de moordenaar zie je al van mijlenver aankomen. Er bestond voor mij in ieder geval geen enkele twijfel toen hij voor het eerst in beeld verscheen. Verder volgt deze film gewoon zeer braaf de formule die in alle romcoms te vinden zijn: Je hebt een vrij slechte beginsituatie, die wordt nog een stapje slechter door een cruciale gebeurtenis, in de loop van de film gaat men wennen aan de nieuwe situatie en het zelfs waarderen, dan komt de grote onthulling van een geheim waardoor de situatie een dieptepunt bereikt, waarna men door een gebeurtenis waarbij men samen dient te werken om te overwinnen, elkaar weer gaat waarderen.

Gaap.

Een moeilijk te beoordelen film. Aan de ene kant een prachtige sfeer. Inderdaad zie je zelden zulke rauw geschoten actiefilms. Dit is New York! Geen glitter en glamour, maar grijs en grauw. De acteurs zijn geen helden, maar simpele zielen. Ook de actiescenes, en dan met name die lange scene die eigenlijk al begint op het moment dat die sniper op het dak aan het schieten raakt, en vervolgt wordt met die bloedstollend spannende achtervolging van de metro. Zo zijn er nog enkele prachtige scenes zoals het in en uitstap spel in de metro.

Het probleem met deze film is dat tussen die geweldige scenes ook stukken zitten waarbij ik nauwelijks wakker kon blijven, afvroeg of het aan mij lag, maar uiteindelijk moest concluderen dat er gewoon minutenlang niets gebeurde. Dat vinden sommigen misschien sfeervol, of passend in deze realistische film, maar mij stoorde het gewoon. Zo kun je bezig blijven met oninteressante aspecten uit het politieleven te verfilmen. Daarnaast was de film soms moeilijk te volgen. In de loop van de film wordt alles wel duidelijk, maar met name de eerste 20 a 30 minuten werd ik toch aan mn lot overgelaten. Maar dat is slechts een sidenote vergeleken bij de saaie wachtscenes.

Ik zal hem in de toekomst zeker nog eens bekijken. En ben ook erg benieuwd geworden naar het vervolg. Voorlopig hou ik het op een 3.5* vooral door de geweldige sfeer, en die prachtige achtervolgingsscène.

En al was het wel een propaganda film, dan was het een welkome tegenhanger van de 24/7 kapitalisme propaganda die de moderne mens over zich heen gekotst krijgt.

Ja dit is zeker een goede film. Mooie soundtrack natuurlijk van Eddie Vedder. Prachtige locaties ook, en het verhaal spreekt me heel erg aan. Toch weerhoudt iets mij om deze film zo hoog te waarderen, en vind ik de 27ste plaats in de top 250 dan ook veel te hoog. Misschien komt het omdat ik het boek al eerder had gelezen. De film volgt het boek bijna volledig. Wat het voor mij wat minder spannend maakte. Behalve dat ik nu ook echt een mooi beeld kreeg van het prachtige Alaska waar hij zijn laatste levensjaar doorbracht, heeft de film me niets nieuws gebracht. Vandaar misschien de teleurstelling.

En meteen ook maar bekeken. Ik moet zeggen dat ik sinds het begin al gefascineerd was toen ik hoorde waar deze film zo'n beetje over ging. Jammer genoeg heb ik hem toen gemist op het IFFR. Na lang wachten heb ik hem nu eindelijk in bezit. En hoewel er absoluut genoten kon worden heeft het toch niet aan mijn hoge verwachtingen voldaan.

Laat ik voorop stellen dat ik het absoluut een heel aardige film vond. Visueel heel erg mooi. Vooral het kleurenpallet geeft de film iets magisch. Ook de locaties, de slaapwijkjes van Tokio, waar ik zelf ook al menig voetstap heb gezet, geven de film het juiste tempo, of een soort kalmte. Dit alles wordt begeleid door een zeer goede soundtrack die het midden houdt ergens tussen lieflijk en droevig. Vervolgens moet ik de beeldschone Du-na Bae complimenteren voor haar goede vertolking van sekspop Nozomi. De onbeholpen manier waarmee ze rondhuppelt. De naieve manier waarop ze gesprekken aangaat met vreemden. Vooral qua gezichtsmimiek doet ze het erg overtuigend.

Toch was deze film een kleine teleurstelling voor me. Het plot is natuurlijk een prima uitgangspunt voor een goede film, maar het verhaalverloop vind ik niet altijd even geslaagd en soms wel erg simplistisch. Zo vind ik de levenslessen die ze leert soms wel erg gemakkelijk plaatsvinden. De filosofische verhandelingen zijn soms mooi, maar soms gewoon vervelend en voorspelbaar. Enkele scenes zijn ook gewoon vervelend en vergezocht die seksscene met haar baas van de videotheek bijvoorbeeld. Hoewel veel scenes niet slecht zijn, krijg ik een sterk gevoel dat er meer uit gehaald had kunnen worden. Ook de slotscene vond ik zwakjes. Het lag er veel te dik boven op en vooral de paardenbloem blaadjes vond ik ietwat te sentimenteel. Ik denk dat het grootste probleem is dat Nozomi teveel relaties begint met mensen in haar omgeving waardoor er vervolgens te weinig tijd is om alle relaties voldoende uit te werken. Dus of minder personages, of een langere speelduur had wellicht kunnen helpen. Nu miste ik vaak net dat gevoel. Ik leefde wel met haar mee, maar niet met de meeste andere personages.

Toch wil ik nog even terugkomen op enkele scenes die me wel erg bevielen, zoals ik al zei was het een beetje half om half. En vooral de hoofdpersonage heeft wel een sterke indruk op me achter gelaten. Enkele prachtige scenes vind ik het moment dat Nozomi zich prikt in de videotheek en leegloopt, en vervolgens weer opgeblazen wordt door Junichi. Ook mooi hoe het misverstand dat hem later fataal zal worden hierdoor gecreeerd wordt. Zijn leegheid van binnen wordt veroorzaakt door een ex-vriendin, maar Nozomi gelooft dat hij ook een air doll is. Ook de scene in het parkje met de oude man was erg mooi. Hoe de meeste mensen tegenwoordig leeg zijn, vooral in de grote stad. En hoe juist dat negatieve commentaar Nozomi een beetje lijkt op de vrolijken. Ten slotte vond ik de monoloog van Nozomi over hoe alles en iedereen van nature een gemis lijkt te hebben waardoor het de omgeving nodig heeft om compleet te kunnen zijn erg mooi en waar.

Dat om duidelijk te maken dat ik zeker kon genieten van mijn tweede Kore-eda, maar dat ik wel denk dat Nobody Knows een stuk sterker is, juist omdat het dat maatschappelijke commentaar achterwege laat, en wellicht ook omdat er meer de tijd wordt genomen met minder personages, waardoor ik werkelijk meegesleurd wordt in het verhaal.

Zeer matige film. Inderdaad ook een domme film. Waarom blijf je uberhaupt in zo'n huis wonen als je de eerste avond al zo'n bizar monstergeluid hoort? Ik zou meteen weg zijn. Los daarvan is de film ook een behoorlijke cliche generator, waarbij alleen het einde een beetje interessant is. De slot seconden zijn dan weer afschuwelijk. Wat een bar einde! Het leek wel alsof de regisseur ook besefte dat op basis van het eerste uur iedereen deze film voorgoed zou vergeten, en dus daarom maar een shock-ending erin stopte.

En dat meisje he, is dat nu dezelfde als die in Pan's Labyrinth? Werkelijk beeldschoon!

Het begin is inderdaad ietwat ongemakkelijk. Het gaat allemaal wat snel. Gelukkig komen we snel in een rustiger vaarwater en kan het genieten beginnen. Want er valt een hoop te genieten in de eerste film die ik zie van Tranh (als ik de 30 minuten Cyclo op een zaterdagnacht even niet meereken).

Een van de grootste angsten die ik had als lezer en groot bewonderaar van het boek was dat de acteurs het niet zouden doen voor me. Behalve dat ik me Naoko heel anders had voorgesteld in mijn gedachten viel dat me reuze mee! Enkele karakters vind ik eigenlijk perfect gecast. Nieuwkomer Kiko Mizuhara doet het wat mij betreft uitstekend als Midori, precies hoe ik haar had voorgesteld. Bloedmooi en eigenwijs. Mijn favoriete personage en een meisje om verliefd op te worden! Daarnaast vind ik ook Nagasawa een perfecte cast. Een echte klootzak die naar niemand luistert. Ik heb trouwens uit Japanse bronnen vernomen dat deze acteur in het echt ook een klootzak is, dus dat maakt het wellicht makkelijker voor hem. Ten slotte Watanabe en Naoko. Met de hoofdrol spelers had ik in eerste instantie wat meer moeite, maar ze acteerden beiden uitstekend. Met name mijn complimenten voor Rinko Kikuchi, die toch weer een zware rol op zich neemt en laat zien het aan te kunnen. Wat mij betreft meer dan een talent inmiddels. Ook Matsuyama zet een geloofwaardige Murakami neer. Een van de grootste acteer talenten uit Japan van dit moment maakt het dus waar.

Tranh weet naast zijn goede casting ook op filmtechnische manieren het Murakami sfeertje te versterken. Het kleurgebruik viel me al tijdens de film op omdat het zo zacht was en een dromerig sfeertje gaf, en na de film werd dat bevestigd toen mij verteld werd dat er gebruik gemaakt wordt van Fujicolor, wat veel zachter is dan normaal. Daarnaast vond ik de locaties vaak goed gekozen (hoewel het wel jammer is dat er niet zoveel stadsscenes in zitten als in het boek) en de decor's waren helemaal sixties. Ook de acteurs zagen er erg stijlvol uit qua kleding e.d.

Camera werk vond ik ook uitstekend met als hoogtepunt het moment dat Watanabe de brief van Naoko leest en de trap op rent en de camera dan beneden achterblijft en rondjes draait om hem te volgen. Ten slotte de soundtrack. Johnny Greenwood doet het niet slecht, sommige muziek is erg treffend (bijv. bij de scenes na de dood van Naoko, het leek net een horrorfilm. Op andere momenten echter een beetje nietszeggend. Ik vond de sixties muziek een stuk aangenamer om te horen.

Wat betreft de keuzes van Tranh welke scenes te gebruiken heb ik weinig te klagen. Midori misschien een klein beetje onderbelicht, en de geschiedenis van Kizuki en Watanabe was wel wat kort, waardoor het begin wat moeilijk was, maar voor de rest niets op aan te merken. Goed vond ik bijvoorbeeld de tijd die genomen werd voor de seksscenes, die ook in het boek centraal staan. Daarnaast was het begrijpelijk dat de scenes waarin het verleden van Reiko wordt uitgelegd uit de film is gelaten. Mede ook omdat het gewoon te bizar zou zijn om te verfilmen.

Maar naast dit alles, was het allerbelangrijkste en sterkste punt van deze film, dat het me weer raakte. Het raakte me weer net zo als het boek dat deed. Op momenten staan de tranen in mn ogen, vooral de scenes met Naoko zijn zo in en in triest dat het pijn doen. Daar tegenover zijn de scenes met Midori zo heerlijk luchtig. En zo grappig ook. Ik heb het idee dat Tranh de kern van de zaak goed heeft begrepen met zijn zeer goede verfilming van Norwegian Wood. Ik ben benieuwd of dit het taboe verder zal doorbreken en of we dus in de komende jaren nog meer Murakami verfilmingen kunnen verwachten.

Niet zo neerbuigend naar de vorige generaties zeg! Dit is allesbehalve een saaie film. Vanaf het begin wordt je meegesleurd in deze voyeuristische film. Wie is er nou niet stiekem heel erg benieuwd naar wat je buren aan het doen zijn? Zeker als je toch nergens heen kan, dan is peeping tom een perfecte manier om de tijd te verdrijven. En helemaal natuurlijk als een top uitzicht hebt zoals Jefferies in Rear Window. Prachtig om te zien hoe Jefferies steeds meer mensen weet te overtuigen van zijn, op het eerste gezicht, paranoïde ogende theorieën. De scènes waarin we de verschillende overburen volgen, die niet direct iets met de Thornwalds te maken hebben lijmen de hoofdscenes als het ware aan elkaar. Het feit dat de hele film zich in dezelfde kamer afspeelt maakt het voyeuristische effect nog sterker. Ook het kleurgebruik viel me in positieve zin op. Lekker bont kleurenspectrum. Het was daarnaast ook mijn eerste kennismaking met Grace Kelly. Wat een schoonheid! Een van de mindere punten vond ik dan toch de conclusie. Persoonlijk had ik het sterker gevonden als was gebleken dat er helemaal geen sprake was van moord, en dat Jefferies iedereen in zijn paranoia had meegesleept. Dit einde voelde toch een beetje aan als een teleurstelling.

Wat een beest van een film. Een sloopkogel tegen je harses. Stilistisch een bijna unieke film, waarbij ik alleen Pi van dezelfde regisseur als referentiepunt zou kunnen noemen. Soundtrack, net als in Pi, intens en passend. Acteerwerk niet van iedereen top, maar met de rol van Ellen Burstyn vergeet je al gauw hoe middelmatig bijv. Connelly was. Want die Ellen Burstyn, ze is voor mijn tijd. Ik had haar nog niet eerder gezien, maar nu ben ik wel erg benieuwd geworden naar ander werk van haar. Ik heb het niet vaak dat iemand me tranen en huiveringen tegelijk bezorgd. En dan natuurlijk het thema. Veel mensen hebben het hier, terecht, over de verslavingen. De gevolgen van drugsgebruik, want dit is ook een centraal punt in de film. Wat ik echter minder tegen kom, en persoonlijk nog iets interessanter vind, is een steeds terugkerend thema in de films van Aronoffsky. Zowel in Pi, als in The Wrestler, als in deze film zien we hoe de hoofdpersonages zichzelf zowat vernietigen om een bepaald doel te bereiken. Totaal geobsedeerd met een idee, vergeten ze voor zichzelf te zorgen waardoor het doel, wanneer bereikt, al lang zijn goede smaak verloren heeft, en er vooral een gênant sfeertje ontstaat. In deze film ervoer ik dat nog sterker dan in Pi. Tegen het einde van de film is het op televisie komen van Sara Goldfarb iets wat ergens vaag, als in een droom, op de achtergrond nog bestaat. Iets wat al lang niet meer realistisch is en waarvan we ons afvragen of het niet nooit bestaan heeft. . Ondanks alle lof voel ik hetzelfde als veel andere gebruikers alhier. Ik denk niet dat ik deze film snel nog eens zal kijken. Dit is een horrorfilm in vermomming. Het maakte me misselijk. Het voelde zo intens en was op momenten te tragisch om naar te kijken. Ik keek dit met m'n vriendin op bed en na afloop gingen we zonder nog heel veel te zeggen onder de veren. Pas de volgende avond was ik mentaal klaar om iets zinnigs te zeggen over Requiem for a Dream.

Resident Evil After Life is wat betreft verhaal of acteerwerk geen memorabele film. Een vrij rechttoe-rechtaan zombie/escape film. De eindbaas wordt vee(ee)l te gemakkelijk verslagen. Ik snapte dat werkelijk niet. Als je eerst zag hoe sterk hij was, hoe hij kogels ontweek. Vervolgens laat hij zich zo eenvoudig in z'n bek schieten. Dat gegeven alleen al verpeste de film volledig. Wat een anti-climax.

Wat mij ervan weerhoudt van een lagere score waren 2 dingen.
Ten eerste vond ik dit wel een mooie film. Mooie shots op veel momenten. Daarnaast vond ik ook dat de soundtrack goed was. De muziek vulde de scenes mooi aan. Op veel momenten onstonden er daardoor zeer aparte vechtscenes die eigenlijk meer een lounge-sfeertje hadden, door de slo-mo en de soundtrack gecombineerd. Of het nou een aanwinst was voor de spanning in de film betwijfel ik, maar het was wel mooi om te zien.

Shanghai is absoluut een sfeervolle film. De acteurs verrichten uitstekend werk. De shots zijn voortdurend erg mooi en alles ziet er authentiek uit. Vooral de combinatie van Amerikaanse, Britse, Duitse, Chinese en Japanse acteurs vond ik erg interessant. Het grootste minpunt van de film was toch wel het verhaal, wat een lading spanning miste voor mijn gevoel. Ik vond de situatie tussen Cusack en Li erg interessant. Maar de machtsspelletjes die door de verschillende partijen gespeeld worden tijdens de film beleef ik niet intens genoeg. Ik had ondanks alles het idee dat ik niet genoeg meegesleurd werd in het verhaal, maar had niet het idee dat dit door de acteurs kwam, die mij juist wel boeiden. Voor mensen die van sfeervolle films houden zeg ik: absoluut zien! Voor mensen die geïnteresseerd zijn in WOII in het verre oosten: ook zeker zien! Ik wist hier zelf nog betrekkelijk weinig over. Maar als je een film wilt zien die je beetpakt en niet meer los laat, dan is Shanghai niet aan te raden.

Geweldig bizarre komedie met een prachtig gegeven: Een kamer vol met engelepiemelknopjes die allen een ander voorwerp spuwen. Het is prachtig om te zien hoe de hulpeloze hoofdpersoon (met zijn prachtige pyama) zijn omgeving op voorspelbare wijze ontdekt. Enkele situaties zijn zo pijnlijk dat ze weer grappig worden. Van de scene met de sushi en de soja saus was mij de ernst in het begin niet volledig duidelijk, maar mijn Japanse vriendin heeft me verzekerd dat sushi zonder soja saus echt not done is ). Ook de situatie met de manga die een deeltje overslaat is zeer herkenbaar.

Tegelijkertijd vond ik het mooi hoe de andere situatie, de apathische worstelaar in Mexico, toch op een accepteerbare manier wordt verbonden aan de Japanner in de witte kamer. Ik heb mij het eerste uur rot gelachen. Het acteerwerk is uitstekend en de algehele plot is uitstekend. Richting het einde vind ik het ietwat overdreven worden, hoewel het idee dat de kleine kamer diende als een soort tutorial om God te kunnen spelen in de grote kamer wel weer mooi is.

Ik heb maar twee films gezien op het IFFR dit jaar, maar ik ben erg blij dat dit er één van is.

Een geweldige en ontzettend herkenbare film. De positie van nerdy tienerjongens die ontmaagd willen worden is natuurlijk al vaak gedaan, maar ik heb het nog nooit zo absurdistisch, en tegelijkertijd zo realistisch gezien als bij deze film. De gesprekjes tussen Hill en Cera, twee niet al te populaire, maar goede vrienden van elkaar, zijn ontzettend sterk en ik denk dat veel jongeren zich kunnen herkennen in dit soort dialogen. Ik in ieder geval wel.

Daarnaast heeft de plot een enorme aantrekkingskracht. De nerds krijgen de kans de helden te worden door drank te regelen. Oppervlakkige assholes als ze zijn geloven ze ook echt dat dit hun enige kans is om aan de vrouw te komen, wat de missie bijna tot een heilige queeste maakt.

Het absurdistische deel komt door de personages mclovin en de hilarische agenten. Vooral het stukje wanneer ze aan het schieten zijn op een stop-bordje, de politie horen aankomen en schreeuwen: "Shit, it's the cops!" echt briljant gevonden.

Zo kan ik nog tientallen voorbeelden noemen van hilarische grappen. Het enige minpuntje van de film is dat hij iets te lang iets. Na een tijdje wordt de zoektocht naar drank ietwat te lang naar mijn idee, en begon ik erg uit te kijken naar de feestscene, die gelukkig wel weer ontzettend goed was.

De film portretteert ten slotte ook heel mooi de hechte vriendschap tussen twee jongens, die elkaar constant af lopen te zeiken, maar niet weten wat ze zonder elkaar zouden moeten. De vriendschap wordt ten slotte mooi in beeld gebracht als de vrienden elkaar de broederschapsliefde verklaren terwijl ze aan het bijkomen zijn van het feest.

Vandaag deze film dus voor de tweede keer gezien, en hij heeft bijzonder weinig aan kracht verloren bij de tweede viewing. Nogmaals een buiging voor een geweldige komedie, en ik kijk nu al uit naar Paul

Gisteren gezien op school. Wat een heerlijke film is dit zeg! Ja het concept is zeer simpel. Maar het is dan ook een comedy, waarbij de humor wat mij betreft veel en veel belangrijker is dan een origineel verhaal. In dit geval is de humor zeer geslaagd. Het helpt natuurlijk ook wel als je een beetje achtergrond kennis hebt wat betreft Japanners en hun liefde voor ramen noodles.

Zelf at ik wel zo nu en dan instant noodles, maar ik had er niets speciaals mee. Tot ik vorige zomer in Japan in echte ramen shops gegeten had. M'n vriendin (ook japans) legde me stap voor stap uit hoe ik het beste de ramen kon eten. Eerst even dit, dan dat proeven, dan zus etc. etc. Sowieso zijn Japanners in het algemeen zeer gepassioneerd over eten. Wat dat betreft is Tampopo een logisch product van de Japanse cultuur. In Nederland zou een dergelijke film gewoon niet kloppen. Hoewel ik moet zeggen dat ik inmiddels persoonlijk wel veel meer passie heb gekregen voor koken en eten.

Het prachtige van de film is de dedicatie waarmee Tampopo en haar companen de ramen shop tot een succes willen maken. Tampopo onderwerpt zich als een echte student aan Goro. Die dedicatie lijkt ook iets heel Japans te zijn. Hard werken, je niet laten verleiden door romances (de duidelijke vonken tussen Goro en Tampopo worden opzij gelaten voor het grotere doel), het past opnieuw precies in de Japanse cultuur.

Ook de personages zijn geweldig en passen als een puzzel bij elkaar. Ik vond Tampopo een beeldschone vrouw die haar rol uitstekend speelt. Ook Goro is ontzettend cool als Japanse moderne cowboy (met z'n hoed zelfs in bad op!). Daarnaast vind ik ook de mafia baas cool, als hij het publiek aanspreekt aan het begin van de film.

Ik hoop dat deze film nog eens uitkomt op DVD. Ik wil hem absoluut in mijn collectie hebben

Wat mij altijd een beetje dwarszit bij Pixar films, is dat ze zelf lijken te worstelen tussen twee doelen: een prachtige kunstzinnige film maken, en een kinderfilm maken. Zowel bij Wall-E als bij Up kom ik dit sterk tegen. De plots van beide films zijn fantastisch. Toen ik het verhaal van Up hoorde en de eerste stills zag wist ik: deze film moet ik zien! De heerlijk rustige manier waarop de film op gang komt is dan ook fantastisch. Het eerste half uur is misschien wel één van de sterkste delen van een film die ik ooit heb gezien.

Er zit zoveel emotie in verwerkt. Vervlogen dromen, de oude man die altijd wilde zijn als zijn jeugdheld, maar dit nooit heeft waar kunnen maken. Het sullige jongetje, dat vrienden wordt en later trouwt met het meisje, in eerste instantie op basis van die ene overeenkomstige obsessie die ze hebben. En dan volgt die prachtige scene die hun leven samen beschrifjt. Dit stukje is werkelijke briljante cinema! De muziek, het verhaal, de emotie. Ik kreeg beide keren dat ik deze film zag tranen in mijn ogen bij deze scene. Het maakt je tegelijkertijd boos en blij, omdat ze nooit echt iets bereikt hebben in hun leven, maar tegelijkertijd zo ontzettend gelukkig met elkaar waren. Zulke concepten zijn zo mooi. Stel je voor, dat je je leven lang zo gelukkig met iemand kan zijn dat niets anders er nog werkelijk toe doet? Wat een opluchting moet dat zijn.

Hoe dan ook. Na dit filmpje zitten we opgescheept met een chagrijnige zuurpruim, maar weten we tenminste wat er voorheen gebeurd is. Dit geeft de gehele film een emotionele diepgang die de vorige films van Pixar nog niet konden. De oude man is duidelijk in een rouwproces en is opeens zwaar ontevreden over zijn huidige leven. Hij haalt zijn oude droom uit de kast, en dit alles is zelfs voor een psycholoog in opleiding een duidelijk gevalletje van coping met het verlies van een dierbare. Je kunt dan ook zeggen dat hij tegen het einde toch een soort acceptatie kan vinden. Nadat hij het fotoboek verder inkijkt, en blijkt dat zijn vrouw deze heeft volgeplakt met foto's van hen. Terwijl ze ouder werd, zijn haar wensen veranderd en bleek dat ze alles wat ze wilde hebben al lang had: ze wilde alleen maar met hem zijn!

Dat is dus wat ik bedoel met het kunstzinnige element. Niet alleen de animaties, die natuurlijk ook van hoogstaan niveau zijn, maar ook het verhaal zelf, is vrij complex voor een kinderfilm. Ik denk ook niet dat een kind dit volledig zou begrijpen.

Tegelijkertijd blijft Pixar toch een onderdeel van Disney. Ze maken toch films voor de kleinsten. Daarom moet er toch in iedere film weer een oppervlakkige bad guy, met gekke karakters voor de komische noot, verschijnen. Hoewel ik de gekke vogel nog wel erg leuk vond, en de eerste pratende hond zelfs hilarisch vond, werd het me toch teveel toen er ineens bleken nog meer te zijn. En toen de baas van de honden een piepstemmetje bleek te hebben, werd het me toch weer teveel van het goede. Het tweede deel van de film wordt het weer actie en spektakel zoals in bijna iedere Pixar film. En dat is nu wat me altijd een beetje ontevreden houdt bij het zien van Pixar films. Wordt het niet eens tijd dat Pixar films exclusief voor volwassenen gaat maken. Zodat de eendimensionale actie sequenties achterwege gelaten kunnen worden? Dit weerhoudt mij er toch van om, ondanks dat ik van een groot deel van de film enorm heb genoten, niet meer dan een 4* aan Up te geven. Datzelfde gevoel had ik bij Wall-E. Waar de Pizar films daarvoor in ieder geval nog echte kinderfilms waren, krijg je hier de indruk dat het bedrijf steeds meer voor de volwassene films maakt. Ik vind dit alleen maar een goede zaak, en hoop dat ze deze lijn door durven te trekken, maar om dat volledig te kunnen doen zullen ze zich toch van Disney los moeten maken, of zie ik dat verkeerd?

Vandaag dan maar mijn eerste Snyder film gezien. Over het algemeen interesseren zijn films mij niet zo en lijken het voornamelijk CGI spektakelstukken te zijn, maar Watchmen had ik door positief commentaar van vrienden toch ergens op een mentaal lijstje staan.

Watchmen is dan ook zeker geen slechte film, maar mist hier en daar toch wel wat belangrijke elementen om echt te beklijven. De film begint zoals gezegd erg goed en sfeervol, met Bob Dylan in de soundtrack en een mooie montage. En eigenlijk blijft het sfeervolle wel hangen gedurende de hele speelduur. Watchmen is zeker mooi gefilmd, en voelt soms wel een beetje klassiek zelfs.

De voornaamste problemen zitten wat mij betreft in het verhaal en hoe en aan ons vertelt wordt. Ondanks dat de film ruimschoots de tijd neemt lijkt het toch vrij gehaast door alle gebeurtenissen heen te fietsen. Met name in dat licht is het moeilijk voor te stellen waarom Snyder zoveel aandacht besteedt aan enkele seksscenes, die voor mij compleet misplaatst voelden. Het feit dat er een oudere en een nieuwere generatie Watchmen zijn wordt wel vermeld, maar verder behoorlijk in het duister gelaten. Ik begrijp nu in ieder geval nog steeds niet goed wie de oude en wie de nieuwe zijn. Ik denk dat het vooral komt omdat dit gegeven in de film te weinig wordt gebruikt.

Het probleem is door vooral dat men veel te snel door het verhaal heen gaat, waardoor ik het vooral als verwarrend ervoer. Tegen het einde, als de grote onthulling van 'de slimste mens ter wereld' plaatsvindt, ben ik eerder verward dan geschokt. Deze personage krijgt ook te weinig screentime gezien de belangrijke rol die hij speelt aan het einde. Over datzelfde einde, wel leuk en aardig allemaal, maar een beetje naief wel hoor "oh jee, we hebben niets meer om over te schrijven in de krant want het is overal vrede" yeah right.

Het acteerwerk is soms goed, maar soms ook oninteressant. Ik vond Rorshach wel aardig, en ook The Comedian deed het goed. Maar Night Owl en dat meisje vond ik toch een beetje ondermaats.

Al met al een beetje een so-so film. Ik heb me er mee vermaakt. De boodschappen voor de mensheid zijn bekend maar het is best interessant om Dr. Manhattan te horen filosoferen. De film kijkt goed weg en is voorbij voordat je het weet, maar in die kracht ligt ook de zwakte helaas. Er gebeurt teveel achter elkaar waardoor scenes warrig overkomen, acteurs niet echt aan je gaan groeien, waardoor je toch een beetje op een afstand gehouden wordt.

Hoewel ik geen groot liefhebber van het monsterfilms genre ben, keek ik toch wel enigzins uit naar deze film. Een mooie cast met o.a. Anthony Hopkins en Hugo Weaving moest zorgen voor een mooie zoveelste verfilming van het weerwolvenprincipe.

Helaas werd ik zwaar teleurgesteld door deze film. Mijn grootste kritiekpunt is dat het verhaal in een veel te korte tijdsspanne wordt gepropt. Hoe dat zo dan? Op zich kan een weerwolvenfilm toch makkelijk in anderhalf uur worden verteld? Ja, dat wel, maar vanaf het begin komen er extra verhaallijnen bij kijken. De liefdesrelatie tussen Del Toro en Blunt bijvoorbeeld. Er is nauwelijks tijd om dit nog uit te leggen waardoor het geheel er vrij slordig uit komt te zien en, nog belangrijker, waardoor ik geen tijd krijg om me in te leven in de hoofdpersoon. Ondanks dat de acteerprestaties dus wel in orde waren.

Deze film had dus gewoon langer moeten zijn. Daarnaast vond ik ook de gevechtsscenes niet bijster interessant. De schrikmomenten waren te talrijk waardoor ik na een tijdje gewend raakte en niet meer schrok. Met name het eindgevecht tussen Hopkins en del Toro vond ik vrij matig. De hele film heeft wat mij betreft geen enkele boodschap overtreffend weten af te leveren. Ik kon de dorpelingen niet ongelijk geven dat ze de weerwolf aan een spies wilden rijgen. Geen moment kreeg ik medelijden met de weerwolf. Emily Bates rol lijkt volledig overbodig omdat het liefdesgedeelte nauwelijks aan bod komt. Hugo Weaving speelt een mooie rol, evenals Hopkins, maar ook zij komen veel te weinig op het toneel.

Ik denk dat een groot deel van mijn kritiek ingelost zou kunnen worden als de film wat langer had mogen duren.