Big Fish (2003)

Met een aantal noemenswaardige scenes en sfeer en een open einde zet Burton met Big Fish een zeer aangename en boeiende film neer die een sprookje als raamvertelling in de werkelijkheid lijkt te vormen.
De opzet is dan ook zeer geslaagd, in mijn ogen. Waar het wel wat mis mee gaat, is de casting. Die vond ik soms wat vreemd, vooral war het de hoofdpersoon aangaat, gespeeld door Ewan McGregor.
Ik vind het als acteur al niet veel (afezien van zijn rol in Trainspotting) maar hier vond ik hem ronduit misplaatst. Ook sommige van de bijacteurs vond ik op de een of andere manier niet geheel passen.
Leuk was de rol van Buscemi. Vooral in de bank.

Mooie aparte film met een ontroerend einde. Het heeft wel iets weg van een modern sprookje.De beelden die we voorgeschoteld zijn prachtig en de verhalen boeiend. Ken om me heen veel mensen die deze film niks vonden...ik vond hem prachtig. Ook deze vraagt om een herziening.

Big Fish, een film die ik erg lang heb vermeden en me daardoor, wellicht, positief heeft verrast. Big Fish heeft een simpel verhaal maar wordt op een geweldige manier uitgewerkt. Leuke wisselingen tussen werkelijkheid en het vertellen van verhalen. Daardoor kon ik geboeid blijven kijken. Ook wordt de film gedragen door prima acteerwerk. 3,5*

Prachtige film van Tim Burton, waarin hij zijn creatieve hand de vrije loop laat en een schitterende fantasiewereld creëert.

Big Fish is een soort van sprookje, maar dan gegoten in een jasje van Burton. De decors in de film zijn prachtig, evenals de vormgeving en de gebruikte kleuren. Somberheid en felheid wisselen elkaar hier regelmatig op erg mooie wijze af. Edward Bloom is een interessant figuur. De mensen over wie hij verteld hebben allemaal iets aparts en raars, maar toch voelen ze op de een of andere manier heel menselijk en echt aan. Ewan McGregor speelt overtuigend de jonge Edward Bloom, terwijl Finney een fijne oude Edward Bloom neerzet.

Wat ik vooral ook erg mooi vond, is hoe de relatie tussen Wil en zijn vader zich uiteindelijk ontwikkeld. Langzaam maar zeker komt Will te weten wie zijn vader nu echt is en hoe hij over zaken dacht en in het leven stond. Die relatie is op een overtuigende wijze neergezet, geloofwaardig en op een gegeven moment zelfs ontroerend, zonder dat het overdreven sentimenteel wordt. Het is een fijne feelgood film, waarin een sprookje op een erg mooie manier wordt verteld, waardoor je haast het idee hebt er zelf bij te zijn geweest.

Het hoofdgerecht is al lekker op zich, maar overgoten met een Burtonsausje smaakt het allemaal zelfs fantastisch.

4,5*

The grass so green. Skies so blue. Spectre is really great!

Het was een tijd geleden dat ik in de Blokker was en dat daar de actie 3 voor 10 euro nog gold. Ik kocht Labyrinth en Planet Terror en dat betekende dus dat ik nog een derde film gratis kon kiezen. Ik was aan het twijfelen of ik deze Big Fish zou meepakken of de eerste Friday the 13th maar zoals ondertussen wel duidelijk is geworden koos ik voor deze film. Waarom weet ik ook niet juist want ik ben nu niet direct een enorme fan van Burton maar de sfeer die de film leek uit te ademen was blijkbaar genoeg. Gisteravond de film dan maar eens opgezet in de hoop me te kunnen onderdompelen in twee fantasierijke uurtjes.

En dat is zeker en vast gelukt. Het leuke aan Big Fish is dat je helemaal niet kunt voorspellen in welke richting de verhalen van de oude Edward zullen gaan. Het ene na het andere leuke verhaal stapelt zich op en in combinatie met de bij vlagen prachtige locaties en erg mooi kleurgebruik komt echt elk stukje tot zijn recht. Big Fish is in de eerste plaats een sprookje en dat blijkt toch alweer een kolfje naar de hand van de regisseur te zijn. Het doet me dan ook deugd om te zien dat hij perfect weet om te gaan met het einde en er zelfs in is geslaagd om het laatste als beste te houden. Ik vroeg me in ieder geval de gehele speelduur af hoe de film nu eindelijk zou eindigen. Ik vreesde voor een wat slap einde waarin geprobeerd werd om de leugens van Edward effectief als waarheid af te doen maar gelukkig wordt het anders aangepakt. Het verzonnen verhaal van Will is dan misschien ook wel het mooiste sprookje dat er tussen zit en het geeft toch een krop in de keel. De uiteindelijke begrafenis met de opkomst van vele personages uit de verhalen is dan ook het perfecte eindbeeld. Het is moeilijk om het gevoel dat je bij het zien van de film in woorden over te brengen dus ik ga daar voor de rest niet al te veel moeite meer in steken.

Ik ben niet echt een fan van Ewan McGregor te noemen. Er zijn maar weinig memorabele rollen en ook hier leek het even serieus mis te lopen wanneer hij zijn mond opdoet en er een vreselijk geforceerd einde eruit komt. Dat begint echter op den duur te wennen waardoor McGregor zich meer en meer in zijn sas lijkt te voelen en dit resulteert dan ook in een erg vermakelijke rol. Bij vlagen iets te overdreven (hij is wel erg optimistisch en vrolijk) maar de link tussen hem en Albert Finney is er overduidelijk. Die laatste speelt de rol van de oude Edward en dat is werkelijk een prachtrol. Nog nooit van de beste man gehoord maar dit weet hij met erg veel overtuiging neer te zetten. Billy Crudup geeft dan ook het perfecte evenwicht aan Finney via de vader/zoon relatie. Dit was de eerste Amerikaanse productie voor Française Marion Cotillard maar zoals gewoonlijk valt die een beetje tegen. Ik weet niet waarom maar sinds haar rol in Nine (waar ze erg sterk was) komt ze in praktisch al de rest vervelend over. Dan heeft iemand zoals Alison Lohman die de jonge Sandra speelt veel meer uitstraling. Voor de rest nog een paar erg geslaagde bijrollen in de vorm van Steve Buscemi en Danny DeVito maar ook nog hulde voor Matthew McGrory die de rol van Karl op zich neemt. Heb ik altijd een erg interessante acteur gevonden en dit doet die gewoon erg leuk. Let trouwens ook nog op een piepklein bijrolletje van Miley Cyrus (toen nog gecrediteerd onder haar gewone naam, Destiny Cyrus) als Ruthie, het meisje dat meegaat met Edward wanneer ze de heks gaan opzoeken. Die heks is trouwens ook nog wel een erg leuk rolletje voor Helena Bonham Carter, die blijf ik toch ook graag zien.

Fantasierijke film die vooral vanwege zijn onvoorspelbaarheid, de sterke cast en de mooie locaties plus kleurgebruik erg geslaagd is. Burton staat bij mij ten boek als iemand die vooral donkere films maakt maar dit gaat hem erg goed af. Misschien binnenkort maar eens wat herzieningen gaan doen.

4*

Ga je schamen in een hoekje.
En voor de oplettende kijkertjes: de enthousiaste burgemeester van Spectre (Jenny's vader) is in het echte leven Loudon Wainwright III, de vader van Rufus en Martha.

Een van zijn beste. Hij staat terecht erg hoog. Er had van mij nog veel meer fantasie gebruikt mogen worden.

Ik vind 'm ge-wel-dig, mooie verhalen die zeer origineel zijn, aanvullend met uitgebreide dialogen.
Ik kan er kort en krachtig over zijn: 4,5*

Niet echt goed.

Het grootste manco is dat het drama weinig tot geen impact heeft. Het uitgangspunt heeft wat van Forrest Gump weg, maar dan met een hoog sprookjes-gehalte. En toch ontbreekt het nog aan fantasy. Het breekt nooit echt helemaal los, want het drama staat in de weg.
Ook de verschillende personages hebben me niet bepaald kunnen bekoren. De familie Bloom is vrij saai en op de dichter na zijn de andere personages dat ook.

Ewan McGregor en Albert Finney als eenzelfde persoon doen hun best, maar geen van beide kan echt overtuigen.
Billy Crudup is redelijk, Marion Cotillard valt op door haar vreselijk accent en Jessica Lange loopt er voor spek en bonen bij. Helena Bonham Carter en Steve Buscemi zijn lichtpuntjes.

Ik heb Tim Burton graag als regisseur. Zijn gevoel voor humor in een mix met fantasy en/of horror hebben al een aantal zeer amusante films opgeleverd. Hier blijft het fantasy-luik beperkt en kiest hij vol voor drama, hetgeen niet al te best uitpakt. Vooral het eerste uur geeft nog goede hoop dat de fantasy de overhand zal nemen, maar meer dan een moralistisch drama met ingetogen sprookjeselementen is het niet geworden, de mooie muziek van vaste waarde Danny Elfman ten spijt.

2,5

Ben aan 't kijken maar wordt nu al gek van de reclames, stront vervelend, dat mensen het lukt een film op TV uit te kijken.

Wat een verbazingwekkend goeie film, verhaal boeit van begin tot eind.

Ik kijk een hoop realistische films omdat dat nu eenmaal het meeste mijn smaak is, maar ik moet zeggen dat iets fantasievols op zijn tijd ook niet verkeerd is.
Het is een lekkere film om 'in te duiken', en hoewel er mindere stukken inzitten (ik was zelf niet zo kapot van het hele Spectre en het verhaal van Jenny/the witch, op het einde), kijkt de rest weg als een heerlijk sprookje, met een hoop verrassingen, en een hoop spanning.

Na anderhalf uur vond ik alle kolder eerlijk gezegd wel weer genoeg geweest, en had het best afgerond kunnen worden.
Het einde is daarentegen wel weer erg mooi; ik heb wel een traantje weggepinkt. Vooral de begrafenis met de ontknoping (hij heeft alles niet helemaal verzonnen, slechts aangedikt) is toch iets waar je heel de film op zit te wachten, en is uiteindelijk heel bevredigend.

De special effect waren niet altijd 100%. Dat had best iets beter gekund denk ik, nu kreeg het heel in de verte soms iets van een goedbedoelende kinder-sprookjesfilm.

Uiteindelijk nog wel steeds een ruime 4*, een mooie film om 2013 mee te beginnen!

Burton's beste in mijn ogen, ruim de tijd nemend om zijn ding te doen en zijn verhaal te vertellen.
Prachtige karakters die goed uitgediept worden, prachtige plaatjes en, niet geheel onbelangrijk, een prachtig en origineel verhaal. Twee uur lang op het puntje van je stoel en geen enkel moment van verveling! Dat verdiend de hoogste score!

5,0

Helemaal met TMP eens, vond hem tegenvallen.

Gebeurd weinig en wat gebeurd is zo zoet personages en weten ook weinig te boeien.

Niet top 250 wat mij betreft.

Echt een betoverende film. Allereerst fantastisch acteerspel geen enkele acteur speelt slecht, voor mij zijn het allemaal ruim voldoendes en goeds, en de figuren die de revue passeren zijn allemaal even bijzonder om te zien. De film is dan wel 2 uur, maar verveelt geen enkel moment.

Naar mijn mening een modern sprookje, zoals het bedoeld is. Prachtige film!

Ben ik met je eens Don. Deze kon mij ook niet echt boeiend. Het blijft te zoet en waar het verhaal naartoe gaat is ook niet erg boeiend. Veel films kan je als een artifact beschouwen, maar dat is bij deze niet het geval. Ik moest in ieder geval voornamelijk denken aan Benjamin Button, Forrest Gump etc.

There are some fish that cannot be caught. It's not that they are faster or stronger than other fish, they're just touched by something extra.

Tim Burton heeft mij in het verleden nooit zo kunnen boeien. Zijn fantasierijke, extravagante stijl van filmen sprak mij nooit zo aan, mede door de vaak flauwe typetjes die hij liet opdraven. 'Big Fish' is echter van een compleet ander kaliber.

Om te beginnen het acteerwerk. De bijrollen zijn over het algemeen goed gelukt, vooral Steve Buscemi en Robert Guillaume zijn goed. Helena Bonham Carter irriteert gelukkig ook niet. Billy Crudup zet realistisch een zoon neer die zijn vader niet begrijpt en Marion Cottilard is zeer degelijk als zijn warme echtgenote. De show wordt toch echter wel gestolen door de twee acteurs die hoofdpersoon Ed Bloom vertolken. Ewan McGregor laat voor de tweede keer (zieTrainspotting) in zijn carrière zien wel degelijk geweldig te kunnen acteren. En dan komen we op Albert Finney die een van de beste performances uit zijn imposante loopbaan neerzet. Het is een schande dat hij voor zijn rol geen Oscar-nominatie heeft ontvangen.

De regie van Burton blijft dit keer meer ingetogen en dat is een geweldige beslissing. De sprookjesachtige vormgeving blijft van de partij, maar het staat dit keer beter in zijn context. De regisseur kenmerkende clowneske scenes blijven gelukkig grotendeels achterwege en de focus gaat nooit verloren. In plaats van dat overbodige gekke gedoe wordt er plaats gemaakt voor prachtige emotionele gesprekken tussen de doodzieke Ed Bloom en zijn zoon. Jammer dat de film richting het einde toch nog een aantal keer uit de bocht vliegt maar de indrukwekkende climax van de film, ondersteund door de prachtige score van Danny Elfman, maakte weer heel veel goed.

Al met al mag 'Big Fish' met recht het magnum epos van Burton genoemd worden. Helaas laat hij zich de laatste jaren weer steeds vaker gaan met rare Johnny Depp vehikels als 'Alice in Wonderland en 'Dark Shadows'.