One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)

Blijft een tijdloze topfilm dit.

Wanneer Jack Nicholson een inrichting ondersteboven zet, moet dat wel een briljante film zijn. Een huidige plaats 13 in onze top 250 verdien je natuurlijk niet zomaar. Dit had wel eens een persoonlijke favoriet kunnen zijn, maar ik moet bekennen dat ik wat teleurgesteld ben. Ik had hier simpelweg wat meer rebellie en meer waanzin verwacht. Dat jack Nicholson een briljant acteur is, staat buiten kijf. Het probleem is dan ook dat ik hem wel eens een sterkere rol heb zien neerzetten.

De beste momenten zijn voor mij diegene waarin de spanningen tussen McMurphy en zuster Ratched enorm oplopen. Prachtige climax ook. Tegelijkertijd weet McMurphy wel lekker de boel op te stoken of misbruik te maken, maar tot een hoogtepunt komt het te weinig. Het laatste uur vond ik het beste waarin hij van Chief het vertrouwen wint en er achter komt dat hij helemaal niet stom is, en aan de andere kant het hele stel tot een wild feestje aanzet. One Flew Over The Cuckoo’s Nest bevat naast de twee eerder genoemde rollen bijzonder sterk acteerwerk van onder andere Christopher Lloyd, Danny De Vito (duurde even voordat ik hem herkende) en (mijn persoonlijke favoriet) Brad Dourif. Het blijft een bijzondere en goede film waar wat mij betreft meer ingezeten had.

Naar mijn smaak een van de allerbeste films ooit. IJzersterk dramatisch verhaal, bij vlagen grappig en uitzonderlijk sterk acteerwerk van vrijwel iedereen.
Een absolute topper, die je - hoe vaak je hem ook bekijkt - elke keer weet meesleurt in een emotionele rollercoaster.

”Well I don't wanna break up the meeting or nothin', but she's somethin' of a cunt, ain't she Doc?”

Legendarische film van regisseur Milos Forman, met Jack Nicholson in de rol van zijn leven. Ik heb Nicholson al diverse goede tot zeer goede rollen zien spelen, maar wat hij hier laat zien als de “gestoorde” Randall McMurphy is gewoonweg pure klasse en niets minder dan dat. Sowieso is het acteerwerk in One Flew over the Cuckoo's Nest erg sterk. Naast Nicholson speelt ook Louise Fletcher ontzettend sterk als de hoofdzuster van het gesticht. Beiden wonnen een Oscar en dat lijkt me ook niet minder dan terecht. De rest van de cast is ook in orde en daarnaast is het leuk om o.a. Danny Devito, Christopher Lloyd en Brad Dourif, allen nog redelijk jong, in goede bijrolletjes te zien.

Het is ook één van de eerste films waarin we te zien krijgen hoe het eraan toe gaat in een psychiatrische inrichting. One Flew over the Cuckoo's Nest geeft een redelijk getrouw beeld van zo’n afdeling met geesteszieke mensen. Naar het schijnt heeft de cast ook gerepeteerd in een echt ziekenhuis met echte patiënten. Daardoor kon een ieder zich nog beter inleven in zijn of haar rol. Het resultaat mag er zijn, want je hebt geen moment het idee dat je naar acteurs zit te kijken.

Vooral de manier waarop een zwaar onderwerp op luchtige wijze wordt getoond, maakt dit zulk heerlijk kijkvoer. Het drama is absoluut aanwezig, maar doordat het vaak met een zekere vorm van (zwarte) humor wordt gebracht, wordt het allemaal nooit te zwaar of vermoeiend. Soms had ik gewoon moeite om niet te lachen, ondanks dat de situatie, die om dat moment plaatsvond een ernstige en uiterst serieuze aangelegenheid was. Vooral de manier waarop de karakters zich ontwikkelen en met elkaar omgaan is interessant en door de stijlvolle regie blijft het altijd boeiend om te volgen.

De soundtrack is ook meer dan in orde. Vaak is deze onopvallend aanwezig, maar als je er goed op let, valt pas op hoe goed deze bij het verhaal en de diverse situaties past. Alleen richting het einde verloopt het iets voorspelbaar. Ik zag het een en ander de eerste keer wel aankomen en ook bij herziening is dit net een iets minder puntje aan deze film. Toch is het allemaal zo goed gemaakt en meeslepend genoeg, dat dit uiteindelijk maar weinig storend is. De kracht van het overige gedeelte is gewoon te groot en daarnaast is de uiteindelijke afloop ook best indrukwekkend te noemen.

One Flew over the Cuckoo's Nest is een klassieker in de ware zin van het woord. Een mooi verhaal, een prima regie, maar vooral de uistekende acteerprestaties maken hiervan een onvergetelijk geheel en een tijdloos en meeslepend meesterwerk. Ik kan er door een paar kleine puntje nog steeds geen vijf sterren aan kwijt, maar het zit er allemaal wel heel dicht tegenaan.

4,5* dik

Ondanks mijn jonge leeftijd heb ik al veel de binnenkant van een psychiatrische instelling gezien en aangezien deze film die omgeving gebruikt was het een gemakkelijke keuze om deze te kijken. En tijdens het bekijken van deze film kwamen er veel herinneringen op vanuit mijn tijdelijk verblijf en zag ik toch wel enkele gelijkenissen, al zijn de twee omstreden middelen zoals shocktherapie en lobotomie gelukkig allang verboden en dus niet meer van toepassing tegenwoordig.

Nu gaat het eigenlijk niet over het leven als bewoner van een psychiatrisch instelling, maar meer over het leven als opportunistische vrije vogel die door zijn eigen stommiteiten, of de stommiteiten van anderen, zijn vrije leven vaarwel moet wensen. Klever dat hij is, zorgt McMurphy (Jack Nicholson) er voor dat hij helemaal niet moet werken in de gevangenis en men hem overplaatst naar een psychiatrische instelling omdat men denkt dat hij last heeft van een zenuwinzinking. Wat dus gewoon gelogen is zodat hij op zijn gemak zijn dagen kan zitten.

En zijn plan lijkt ook te lukken totdat de directieleden na grondige onderzoeken tot de conclusie zijn gekomen dat hij helemaal niet lijdt aan een zenuwinzinking. Om een eventuele terugkeer naar de gevangenis te voorkomen doet McMurphy er dan ook alles om toch te kunnen blijven in die, in zijn ogen, leuke plaats. Zijn antiautoritaire houding en zijn ruzie met de hoofdverpleegster zorgen er uiteindelijk voor dat hij onder de hoede van de instelling komt , maar wat hij niet weet is dat de mensen die daar zitten eigenlijk vrijwillig daar zitten en dat hij samen met drie andere mensen zijn die daar geplaatst zijn. Dat wil zeggen dat hij niet de keuze heeft om vrij te kiezen om te vertrekken.

Het onderwerp van deze film gaat dus ook over de vrijheid dat een mens nodig heeft en dat een plaats in een psychiatrische instelling niet altijd de beste oplossing is als het gaat om het behelpen van mentale problemen. Helaas zorgt dit er voor dat de film een attitude aanneemt dat veel mentale problemen te verhelpen zijn door gewoon flink te relativeren. Dat zorgt er voor dat er weinig inleving ontstaat voor de patiënten die zowel in de film als in de echte wereld zulke mentale problemen moeten ondergaan. Genezen van een mentale ziekte is niet zo simpel als het lijkt en de vraag is maar of dergelijke ziektes te genezen valt.

Nu kan er ik weinig aan doen, maar als ik Jack Nicholson zie dan zie ik mij daar een lunatic in. Hij weet altijd weg met dergelijke personages (Batman en The Shining onder andere) en ook deze keer weet hij dit op een schitterende manier te doen. Maar ook het acteerwerk van ondere andere Louise Fletcher en andere personages die in dezelfde afdeling als de protagonist zitten doen het geweldig. Ik heb niet echt gelet op de soundtrack omdat de versie die op Canvas werd getoond last had van framedrops en dergelijke technische mankementen, maar ik kan er me wel iets bij voorstellen. Nu is het vooral het thema, het meeslepend script en het acteerwerk die het merendeel doet en dat doen ze goed.

Sowieso zal ik deze nog vaak opzetten om nog een duidelijker beeld te hebben.

Deze film stond al een hele tijd op mijn lijstje, en vandaag heb ik 'm eindelijk gekeken. en het is een film waar ik meteen 4,5* voor kan geven, zonder twijfelen. Jack Nicholson is een fantastische acteur, dat wist ik al langer (van o.a. 'The Shining'), maar in de rol van Randle "Mac" McMurphy weet hij me toch nog te verbazen. Hij speelt deze bajesklant, die zich voordoet als geesteszieke, voortreffelijk, en bijzonder overtuigend en meeslepend. Ook zijn grote tegenstander, Miss Ratched, wordt sterk neergezet, door Louise Fletcher. Verder heb je nog heel wat bonte personages, zoals Chief Bromden (de scène van de basketbalwedstrijd vind ik geweldig!), Martini, Billy en anderen.

De thematiek is hierboven al uitgebreid besproken, daar kom ik dus niet echt op terug. Ik moet wel zeggen dat ik op het eind meeleefde met het hoofdpersonage, ondanks zijn agiterende aard. Ik heb nog maar weinig films gezien van dit niveau, die me voor de volledige lengte wisten in te palmen.

Een van de films in mijn leven die met "The Shinning" (ook met Nicholson) de meeste indruk op mij hebben gemaakt. Dit zal ook wel zo blijven (ben nu 46 aar).
Fantastische film, in alle opzichten.
McMurphy laat de inrichting (patiënten) tot leven komen en daardoor zie je de mensen die er aanwezig zijn geheel veranderen, zelfs zo dat ze in bepaalde situaties "normaal" lijken.
Ook is er een komisch sausje over de film gegoten, zodat het niet een en al treurnis is.

Mijn advies?
Als je deze film nog niet hebt gezien, komende weekend kijken!

En als je liever leest dan film kijken, net als "stijngeraats" schrijft, ben ik ook van mening dat het boek nog beter is maar dat kan ook aan mijn fantasie liggen.
Dat geldt dus ook voor "The shinning" dat ik het boek beter vond dan de film.

Veel plezier!!!

Het maakt niet uit hoe vaak ik deze kijk, ik blijf steken op 5 sterren!

Beter kan bijna niet

Vele malen gezien en blijft mijn absolute nummer 1, hij zal me nooit of te nimmer gaan vervelen, tijdloos! 5*

Nicholson in de rol van zijn leven

Gemengde gevoelens bij One flew over the cuckoo's nest.

Deze gemengde gevoelens gaan niet over prestaties van de acteurs maar wel over het contrast van het begin tov het einde van de film. Het begint iets te rustig/kalm naar mijn zin terwijl je de laatste 20min. zoveel op je bord krijgt om te verteren.

Het eerste uur weet me eigenlijk niet zo zeer echt vast te houden, het is goed om die groepsgesprekken te zien tussen de verschillende personages, maar om dan elke keer diezelfde formule te gebruiken... Misschien was dat wel de bedoeling om een zekere luchtigheid in de film te brengen. Want hoe je het ook draait of keert, het is een serieus/zwaar thema.

Het is pas vanaf de scène dat Nicholson samen met "chief" op het matje geroepen wordt, dat het interessant begint te worden voor mij. Wat mij zal bijblijven is hoe de innige vriendschappen onderlang ontstaan, de doofstomme die dan toch niet doofstom blijkt te zijn, het wrede karakter van één van de verpleegsters/opzichtsters tov haar patiënten en natuurlijk het einde. Toen pas begreep ik dat deze film zoveel meer is.

Misschien dat ik eerst de clou van het verhaal niet goed door had... Is Nicholson nu eigenlijk geestelijk gestoord? Of is het een uitbundig, impuslief karakter met enkele schroefjes los?

Ga 'm zeker nog eens herbekijken

Zeer goede film!
Beklemmend en toch ook ontroerend.
Nicholson op z'n best.

Mijn lievelingsfilm!
GENIAAL!!!!!!!!!!!!!!!!!!

5,0

Magnifieke film en fantastisch geacteerd, met een heerlijk, onverwacht einde.
In de hedendaagse inrichtingen gaat het er heel anders aan toe, desondanks heeft de film de tand des tijds meer dan doorstaan.

Lange tijd geleden dat ik deze klassieker heb gezien. Staat me altijd bij als een van de favoriete films van mijn vader.

Toegegeven, One Flew over the Cuckoo's Nest is een erg goede film. Jack Nicholson speelt zijn rol met veel overtuiging. Hij maakt het personage interessant en het is nog maar de vraag hoe de film het er vanaf had gebracht zonder hem als hoofdrol. Louise Fletcher doet het ook goed als de 'slechte' zuster. Geweldig in beeld gebracht hoe de spanning tussen McMurphy en Ratched oplaait. De hele tijd wacht je op een soort uitbarsting van een van de twee. De climax hiervan is dan ook erg sterk. Naast de psychologische kant van het verhaal, die overigens goed is weergegeven, zit er ook een wat meer humoristische kant in verwerkt. Dit wisselt zich zonder problemen af en levert een aantal leuke scenes op: het vissen, maar ook voor vooral het feestje dat ontstaat. De reacties achteraf zijn zeer intrigered, en op dat moment bereikt de broeierige sfeer een hoogtepunt (meerdere zelfs..). Daarnaast maakt de film gebruik van, naast McMurphy en Ratched, een aantal leuke personages. De mensen in het gesticht hebben allemaal hun eigen trekjes, die blijven terugkeren in de film. Dit vind ik een pluspunt, want doordat deze personages iets verder worden 'uitgewerkt' komen ze ook bij je binnen en zijn ze niet zomaar 'opvulling' van het verhaal, wat ik wel eens eerder bij films heb zien gebeuren. Leuk ook dat sommige van deze bijrollen worden opgevuld door Danny DeVito en Christopher Lloyd.

Desondanks het feit dat de film heel interessant is, is hij me soms net iets aan de langdradige kant. Dan bedoel ik vooral op enkele vlakken in het middenstuk. Gelukkig wordt de film echter nooit vervelend, of verliest volledig mijn aandacht. Het verhaal is goed geschreven de uitvoering sluit daar prima bij aan. Een sterke film, die een fantastische sfeer bevat, humoristisch is en je bij de strot grijpt.

4*

Bizar dat iedereen hier zo lyrisch over is.

Best een aardig filmje hoor, zeer onderhoudend en vermakelijk. Daarbij goede acteerprestaties van o.a. Nicholson. De uitvoering van het plot is echter een beetje zwak en komt niet altijd even overtuigend over waardoor de serieuze ondertoon verdwijnt. Verder is het camerawerk uitermate saai, de soundtrack slecht en het visueel gewoon erg monotoon.

Ik begrijp dat het een goede acteursfilm is maar op alle overige vlakken is het een doodgewoon, zelfs saai en onvernieuwend filmpje, een teleurstelling.

Shocktherapie wordt wel toegeast in Nederland. Elektroconvulsietherapie therapie heet het dan.
Mensen met een zware depressie schijnen hier baat bij hebben.

Enige tijd geleden gezien. Ik kon mij tijdens het kijken van de film, en er vlak na, weinig voorstellen van de zeer hoge waarderingen. Na verloop van tijd begon de film echter wat in te zinken en kon ik hem beter waarderen. Toch zijn er enkele minpunten.
De opbouw van de film is niet goed gebalanceerd. In het begin van de film gebeurt er relatief weinig, waar het einde bolstaat van de gebeurtenissen.
Dit zorgt er ook meteen voor dat er nauwelijks een spanningsboog in de film zit. De enige reden waarom ik hem niet afzette na enige tijd was vanwege de hoge waarderingen en daardoor de hoop dat de film nog echt los zou komen.
Maar het grootste minpunt; datering. Waar het in 1975 nog heel wat was om een psychiatrische instelling op deze manier te weergeven doet het mij anno 2013 niet zoveel. De stigma's rond psychiatrische aandoeningen zijn al veel meer verdwenen. Ook is de hele omgang met patiënten in de loop van jaren zoveel veranderd dat het hele punt van de film onderuit gaat. Patiënten worden tegenwoordig op een veel waardigere manier behandeld. Op deze manier weet de film de tand des tijds denk ik niet te doorstaan.

???

Ik volg je niet helemaal geloof ik.

Mijn moeder heeft dit soort therapiën ondergaan 7 weken lang en is daarna wel snel opgeknapt, maar of dit toeval was of niet.

Is geen toeval hoor, de meeste mensen hebben er baat bij. ECT is gelukkig ook niet meer te vergelijken met wat je in deze film te zien krijgt. In sommige landen is ECT zelfs eerstelijnszorg en kiest een psychiater dus voor een behandeling met ECT voor andere behandelmogelijkheden.