Padre Padrone (1977)
Alternatieve titels: Father and Master, My Father My Master
64 stemmen | gemiddelde 3,23
Italië
Drama117 minuten
geregisseerd door
Paolo Taviani en
Vittorio Tavianimet
Omero Antonutti,
Saverio Marconi en
Marcella MichelangeliSardinië, de jaren '40. De zesjarige Gavino Ledda wordt door zijn vader van school gehaald om de schapen te gaan hoeden. Heel zijn kindertijd, tot aan zijn twintigste levensjaar, brengt Gavino door in de eenzaamheid van de bergen. Met als enige gezelschap de schapen en zijn strenge vader. Na een strenge winter, die de olijfwijngaard van de familie vernielt, verkoopt Gavino's vader de hele boerderij en vlucht zijn zoon naar het leger. Pas daar leert de jongeman door de hulp van zijn maat Cesare lezen en schrijven.
4,0
[permalink] geplaatst op 17 december 2006, 1:56 uurDeze film blinkt nergens in uit, maar geeft een goed beeld van de wanhoop in armoede. De laagste bevolkingsklasse zal het ook niet makkelijk hebben (gehad), maar als je bepaalde dingen in de film ziet, zie je dingen die nu absoluut niet meer door de beugel zouden kunnnen. Misschien was het in Italië (en dan vooral het platteland) ook wel anders, vooral in de jaren 40. Verder vind ik het interessant hoe Gavino tegen zijn vader ingaat op het eind. Het is ook wel logisch. Hij kan z'n vader lichaamelijk en qua intelligentie aan. Ook grappig hoe Gavino een andere taal (Sardijns) dan het gewone Italiaans spreekt en hij daar in het leger problemen mee krijgt. De manier van filmen vind ik trouwens wel redelijk appart, maar dat heeft geen invloed op het niveau van de film.
Uiteindelijk kom ik op 4 sterren, onder andere omdat het allemaal heel realistisch wordt neergezet en de acteurs naar mijn mening de rollen goed invullen.
P.S. In de samenvatting hier op moviemeter staat dat het verhaal zich op Sicilië, maar dat moet Sardinië zijn.
3,0 [permalink] geplaatst op 17 december 2006, 19:46 uur Inderdaad geen hoogvlieger.
Wat de gebroeders Taviani hebben gedaan is door Felini, Pasolini en Bertolucci wel beter gedaan. Het zgn. magisch realisme waar ze vaak om bewonderd worden komt vaak een beetje geforceerd over en voegt niet echt veel toe. Blijft over een aardig vader-zoon verhaaltje met een goede onderbouwde achtergrond en een paar indringende scenes.
[permalink] geplaatst op 21 december 2006, 23:48 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen Deze film gaat niet zozeer over vader-zoon relatie, maar over het “fenomeen” vader. (Net als bijvoorbeeld Au Hasard Balthazar van Robert Bresson. Alleen gaat die film over het fenomeen “mens”.)
Wie is hij eigenlijk? Waarom moet ik hem gehoorzamen? Is het wel verstandig om altijd zijn bevelen op te volgen? Is zijn keuze de wet?
Laatste scène vond ik erg, erg sterk. Misschien krachtigste eindscène die ik ooit in mijn leven heb gezien. Het moment wanneer vader zijn zoontje van schoolt haalt, beginnen leerlingen hem uit te lachen. Wie lachen zij hier eigenlijk uit? Vader of Gavino? De vader wordt razend en waarschuwt de leerlingen dat hen zelfde wacht. Komt hij hier op voor Gavino? Houd hij toch van zijn zoon en neemt hij hem hier in bescherming? Of is het zijn “ego ” dat weer parte speelt. En dan beginnen sommige kinderen te huilen. Zij beseffen dat de vader van Gavino gelijk heeft en dat zij ook van school worden gehaald. Meersterlijk!
Op het technische vlak (montage, fotografie etc.) is het een beetje een kruising tussen cinema van Pier Paolo Pasolini, Roberto Rossellini en Michelangelo Antonioni. De kern (“the spirit”) van neorealisme. Padre Padrone kan zich dan ook meten met de allerbeste van deze meesters.
Het kleurenspel, het verschil tussen licht en donker. Vond ik ook meesterlijk. Het camerawerk was een beetje statisch, dat echter wel goed bij deze stroming paste.
***** / *****
[permalink] geplaatst op 22 december 2006, 18:04 uur Opmerkelijk is hier het gebruik van voice-over. Zo kun je de gedachten van verschillende personages horen. Ik ken geen enkele neorealistische film waar voice-over wordt toegepast. Deze film is multidimensionaal, hoog symbolisch en werkt (zoals Engelstaligen dat zeggen) “on every level”.
De gebroeders Taviani behandelen hier verschillende thema’s: sociale en economische situatie (misère) op het platteland, betrekkingen tussen Sardinië en het moederland, emigratie, hiërarchie binnen het gezin, etc. - eind jaren ’50 en begin jaren ’60 in Italië.
Wellicht meest geslaagde neorealistische film ooit en beste film van de jaren ’70. Artistieke en intellectuele cinema op zijn best!
3,0 [permalink] geplaatst op 6 juni 2009, 22:54 uur Dit Italiaanse afgezonderde (platteland) sfeertje deed me denken aan een thema dat in de film Respiro tot uiting komt. Die hiërarchie van de arbeider, de man die het geld op tafel legt.
De extreme situatie van baas - werknemer wordt hier wel heel goed vertaald in beeld. Na de film blijf je toch nog met een aantal vragen zitten wat de film boeiend en moraliserend maakt.
Het enige nadeel wat ik hier ondervind is dat de regisseur nogal blijft hangen bij dat specifieke thema wat het op de duur wat langdradig maakt.
Bij Respiro gaat men diep en toch heel breed qua thema wat de film een pak gevarieerder maakt zonder aan intensiteit in te boeten.
4,5 [permalink] geplaatst op 30 mei 2011, 9:20 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenToch wel een bijzondere film hoor. Ook dit is weer een film die op papier saai is. Door de frisse aanpak van de Taviani broers, is dat het niet. Scenes als de dialogen met het schaap die in de melk poept, vind ik echt fantastisch. De muziek die vertaald wordt in de gedachten van Gavino, de moord op een van die schapenhoeders en zelfs de onsmakelijke dierensexscenes zorgen ervoor dat de film erg entertainend blijft. 4 sterren.
1,5 [permalink] geplaatst op 5 januari 2012, 14:12 uur ARTE (Mein Vater, mein Herr, maandag 9 januari, 2:15 uur)
Padre Padrone (€ 9,99)
Padre Padrone (€ 10,29)
Padre Padrone (€ 10,45)
