Brutti Sporchi e Cattivi (1976)

Hilarische film.
Het deed me denken aan de films van Emir Kusturica.
Alleen vind ik bv. Black Cat nog ietsjes meer hebben.
Verder hou ik wel van die bende.

Ja, Kusturica (waarvan ik alleen Time of the Gypsies zag) zag ik ook terug. Heeft duidelijk deze film in zijn collectie. Toch is die film wat mij betreft net wat geslaagder in het in beeld brengen van een leven aan de rand van de maatschappij, was die film net wat leuker en had ie net wat meer karakter dan deze. Desalnietemin een leuke film.

3.5*

Volgens mij ligt dat aan het pessimisme van deze film. Costurnica is veel lyrischer. Dit is nog zwarter dan een black comedy. De enige les die er voor de personages valt te leren is roeien met de riemen die je hebt. Maar voor dat het zover is zie je slechts afgunst en woede, dat alleen door het theatrale optreden van Nino Manfredi en het nonchalante acteren van de rest van de cast word opgevangen.

Meedogenloze sfeerprent van de krotten in Rome. Hilarisch akteerwerk (de moeder van de playmate, opoe, het gezinshoofd en zijn vrouwen enz.), schitterend kamerawerk en editing. Snoeihard en tranen van het lachen. 5*****

Nino Manfredi is magnifiek, maar ook de overige personnages zijn goed gecast. Hoogtepunten: papa komt thuis met vriendin, de vergiftigings-scene en de vechtpartij met de nieuwe kopers van het huis op de vuilnisbelt. Ook een aardige soundtrack.

Met dank aan kos nieuw plaatje.

Erg grappige film maar ik heb er maar een uurtje van gezien en daarna viel ik in slaap (deels omdat hij een beetje langdradig was en deels omdat ik doodmoe was)

mijn eerste film die ik s.nachts op mijn zwart/wit tv,tje zag op de wdr...vond het een super film drama hilarisch armoe... alles zat erin.. zou er nu nog met plezier naar kijken

Schrijnend en grappig tegelijk. Het bevat een aantal bijzonder geslaagde momenten, zoals oma's pensioen en de climax rond het diner. Toch zal de verdrietige bende van de krottenwijk me meer bijblijven dan de lolligheden. Sommige dingen komen weliswaar absurd humoristisch over. Het lijkt me echter dat Scola met deze film ergens een kern van waarheid heeft willen tonen, namelijk de erbarmelijke omstandigheden waarmee sommige Italianen zich moesten behelpen.

De film geeft een mooi beeld over de arme krottenwijken in Rome en hier daar heel absurde grappen. Ik heb er in ieder geval van genoten, vooral de deuntjes die in de film aanwezig waren, waren prachtig. Ik hoop dat ik nog eens ooit muziek kan vinden van deze film. Voorlopig geef ik de film 3.5, misschien dat ik later mijn stem nog eens verander als ik de film nog eens zie.

Mooi tableau dat in de lelijkheid veel schoonheid weet op te diepen hoewel dat wellicht niet de bedoeling is. Ondanks dat iedereen voor zijn geld en eigen hachje moet vrezen, heerst er toch een prettig sfeertje daar op die heuvel. Te danken aan het mooie licht en de gedateerde, maar mooie muziek.

Ik was twee weken geleden nog in Rome. Jammer, want ik zou graag die plek eens opzoeken. Met die spoorwegbrug en het Vaticaan verderop moet dat niet zo moeilijk wezen.

Geweldige film. Grof, hard, vuil, maar vooral levend! Neo-neorealisme, zeg maar.

Dit neorealisme??? en hoezo de neo daar weer voor?

Nog een stapje verder dan het neoralisme bedoelde ik eigenlijk. Niks geen geromantiseerde, 'nobele' armoede of "kijk eens hoe erg" sentiment, maar vuile en gemene armen in een film die een stuk zwarter (komisch ook) is.

Ik ken maar 1 neoreal flick (fietsendief) en die was beslist sentimenteel.

Dat zegt hij dan ook.

Dan snap ik de link nog steeds niet met neorealisme. en volgens mij wordt dat 'ook niet gezegd'.

Je moet de film niet vergelijken met Flodder, maar puur qua personages en platvloersheid/grofheid kan je toch niet anders dan denken aan Flodder? Bij mij was dat toch zo in elk geval, misschien ook omdat die oma zo sterk leek op opa Flodder... De bruisende energie die uit de miserabele levenssituatie springt, wederom in combinatie met de lelijke personages, doet ook wel denken aan Black Cat, White Cat inderdaad.

Ik vond het een héérlijke film. Als zoveelste in het rijtje hier vond ik de mengeling humor-tragiek bijzonder geslaagd. Scola schetst een haarfijn, hopelijk ietwat absurd (bv. de kinderen die overdag in een kooi worden opgesloten zodat ze niet in de weg lopen: fantastische vondst!), beeld van een Romeinse sloppenwijk. De smerigheid zit werkelijk overal en dit wordt fantastisch ondersteund door een hele sliert ranzige, verdorven personages. Het idee van een patriarch die zijn hele familie haat en wantrouwt en die familie die hem veracht en hem slechts duldt in de hoop ooit zijn geld te pakken te krijgen, zo'n idee levert een heerlijk verhaal op.
De grote kracht van de film is dat hij enorm veelzeggend en gedetailleerd is, zonder daarbij het risico te lopen in een "saaie alternatieve film" te vervallen. Integendeel: Brutti Sporchi e Cattivi heeft het tempo van een sneltrein en slingert je continu tussen verachting en de lach. Schitterende film die strandt op een miniem zuchtje van de 4,5*.


4*

Hallo, wat een film zeg!

Vuil, lelijk en gemeen: da's in geen enkel opzicht overdreven. Alles in deze film ziet er erg vies en vuil uit: de mensen, hun gedragingen, de woningen..De regisseur schetst hier absoluut geen romantisch beeld van het Bel Paese, integendeel zelfs. De film speelt zich af in Rome, of beter, aan de rand van Rome, in één of andere krottenwijk. Uit niks blijkt de grandeur van de Città Eterna.

Maar ook al ziet alles er nog zo smerig uit, het is wèl knap geschoten en gemonteerd. En vaak worden de beelden ondersteund door schitterende muziek, althans dat vond ik toch.

Het verhaal dan: erg tragikomisch en absurd. Van een disfunctionele familie gesproken. Moet niet gekker worden: drie of wat generaties die onder één (gammel) dak wonen, vader die als een tiran (over)heerst, z'n vrouw (wat een dragonder!) af en toe wat mot geeft, op z'n kinderen kruipt, vaker dronken dan nuchter is en als klap op de vuurpijl z'n minnares (wat een fort!) mee naar huis neemt en dan doodgemoedereerd vertelt dat ze blijft slapen. En dan vertel ik nog maar de helft.

De film is een aaneenschakeling van dramatische voorvallen die bij tijd en stond wel een glimlach opwekken, maar dan alleen maar omdat je zelf niet in die situatie zit. Verder is de humor die er zeker in zit vaak gitzwart.

Het wemelt van absoluut onsympathieke personages ook die zich gedurende de hele film eigenlijk niet ontwikkelen en gewoon blijven doen waar ze goed in zijn: elkaar de duvel aandoen. Enige personage waarvoor ik een beetje sympathie koesterde was het meisje dat 's morgens water ging halen en zich over de kindjes ontfermde.

Dat zij op het einde van film zwanger bleek te zijn (van haar vader, van één van haar broers, wie zal het zeggen?) vond ik ronduit tragisch en tezamen met de opkomende zon, het vergezicht over Rome en de mooie muziek kreeg ik toch echt een krop in m'n keel. Finale scène blijft maar in m'n hoofd rondspoken.

Wat een film...

waanzin,ten top.maar wat goed