L'Albero degli Zoccoli (1978)

Het boerenleven heeft mij nooit getrokken. Eveneens de typisch Italiaanse nostalgische drang naar het soort tijden als in Tree of Wooden Clogs heb ik nooit gedeelt. En toch werkte de film enigzins voor mij.

Aanvankelijk was ik niet erg te spreken over de film. Ik heb niets tegen minimalistische cinema, maar dit behoort tot de groep überminimalistische cinema, waar ik dan weer weinig mee. Dat wil dus zeggen dat zoiets als een verhaal, karakterontwikkeling of zelfs enige poging tot drama of iets wat op een bijzondere gebeurtenis lijkt angstig vermeden wordt. Het is echt een film met alleen maar boeren die boerenzaken doen, soms wat met elkaar praten en vooral zo alledaags mogelijk zijn. Iedereen is sympathiek, ook tegen elkaar. De 'schurk', de landeigenaar wordt zo weinig in beeld gebracht dat ook hij niet als een probleem overkomt. Er is bijna nauwelijks een conflict of een probleem en als die toch komt is het zo weer opgelost (met uitzondering van het laatste probleem, als de familie weggestuurd wordt, dan). Het nut hiervan ontging me een beetje. Waarom dan niet gewoon een documentaire?

Maar na een lange tijd merkte ik toch dat ik stiekem in de film gegroeit was en dat ik eigenlijk best geboeid zat te kijken. De lengte bleek niet belachelijk, maar voor mij essentieel om in het ritme van de film te raken. De film moet het van mij vooral van kleine momenten houden. Een avond samenzijn en verhalen vertellen, muziek maken om de zomer aan te kondigen, tomaten vroeger verkopen dan anderen en natuurlijk een varken slachten. De film slaagt er toch in om het dagelijks leven tot iets bijzonders te maken. Slim gebruik van muziek draagt hier wel wat aan bij.

Of het me lang bij zal blijven is overigens weer een andere vraag, maar stiekem vond ik het best een aangename filmervaring. Niet door de boodschap (erg simplistisch, en waarom kon die vader niet ergens anders hout vandaan halen voor die klomp?), maar gewoon als soort slice of life. Overigens wil ik nog steeds geen boer worden.
3,5*

Als je in Afferden woont ben je toch al per definitie boer?

(Okay, hij is flauw. Sorry hoor, deze moest ik even inkoppen.... )

Had inderdaad precies hetzelfde als TOR. Het begin stond me niet bepaald aan maar je wordt er als het ware ingezogen.

Nee, ik kan er weinig mee. Zoals velen hier reeds beschreven hebben, gaat 'L'Albero degli Zoccoli' over "een stel boeren die boerenzaken doen", en dat op zich geeft geen aanleiding tot een vorm van intermenselijke dramatiek, laat staan plotontwikkeling van enige soort. Desondanks voel je dat Olmi ook niet de bedoeling heeft om iets in het bijzonder mee te geven, juist vanwege zijn louter registrerende beeldtaal. Schuilt in dat onversneden realisme dan het tedere van de film, het warme hart?

Ik weet het nog zo niet. Met de alledaagse leventje is op zich niets mis, maar het raakt je als kijker gewoon niet. Aangezien Paalhaas' positieve kritiek had ik iets als O Thiasos verwacht (of beter, gehoopt): een film die vanuit het perspectief van kleine mensen tegelijk als historische les én als een universele parabel kan dienen. Bij Olmi leidt het middel 'realisme' echter slechts tot hetzelfde doel: 'realisme'. En juist omdat ik na dik anderhalf uur het gevoel had dat de film verder alleen maar uit hetzelfde vaatje zou tappen, heb ik 'em voor het einde afgezet.

Dat zegt uiteindelijk meer over mezelf dan over de film, laat dat duidelijk zijn. Desondanks wil ik nog even meegeven dat ik het vreemd vind hoe gemakkelijk bepaalde termen bij films als deze binnen druppelen. Een "fotografisch meesterwerk" heb ik immers niet gezien, eerder een documentaire-achtige, naturalistische ode aan het landschap, met een tikkeltje zinderende melancholie...zonder daarvoor meteen als pakweg Bergman of Tarkovsky te gaan voelen.
Ook het zogezegde gebasseerd zijn op Pirandello-verhalen stemde mij aanvankelijk hoopvol, maar dat gevoel werd al snel de kiem ingesmoord met de ontdekking dat deze film eigenlijk nergens over gaat. Pirandello mag zich omdraaien in zijn graf, als zijn wereldliteratuur tot louter "handleiding in het boeren" wordt gedegradeerd.

Verder kan ik eigenlijk niets zeggen over de intrinsieke kwaliteiten van 'L'Albero degli Zoccoli'. Wie houdt van archaïsche cinema met een licht contemplatieve inslag, mag in zijn handen wrijven. Aan alle andere cinefielen des werelds: hoed u!

Heb `m gisteren bekeken. Wat een vreemde filmervaring.

Het begint met het jongetje dat naar school moet gaan, dik tegen de zin van zijn vader, maar ja, de pastoors wil is wet. Ik dacht dan dat het verder wel daarrond zou draaien, maar nee.

Ellenlange scenes waarbij ik me begon af te vragen wanneer er nu eindelijk eens iets ging gebeuren. Maar toen gebeurde het: dit was het! Die prachtige koppen met hun dikke knevels, slechts een (1) meisje dat voor een schoonheid kon doorgaan en kostuums waar al dik de sijtage in zat. Dus geen `kostuumdrama` met hedendaagse acteurs in nette pakjes.

Ik las hier ook ergens "geen fotografisch meesterwerk". Nu, daar ben ik het volstrekt mee oneens. Het lage winterlicht, soms in combinatie met nog wat net optrekkende mist - die rode zon in de blauwe nevelen! - verrichtte wonderen. Ook de avondscenes met de louter bruine tinten gaf me de indruk continu naar een tot leven gewekt schilderij te kijken.

Wat een bevrijding was het dat er blijkbaar niet naar een plot toegewerkt werd. De hardheid van het leven sijpelde er zo wel voldoende door. Het schutterig aangeboden glaasje wijn aan de rentmeester dat bars afgeslagen werd, was zo`n voorbeeld van de diepe kloof tussen de grootgrondbezitters en de boeren.

Ook het omhakken van de boom uit de filmtitel, gepaard met zenuwachtigheid of zelfs ronduit angst, vertelde genoeg. Het was dan ook een beetje tegen de natuur van de film dat er plots toch nog een verhalend element in gefietst moest worden. Nu ja, zo voelde ik het aan. Ondertussen warren we wel drie uur verder en was mijn scepsis van de eerste tien minuten al lang vervlogen.

Een plaatje. Met ontroerende, niet-sentimemtele vertolkingen.

Wat een geweldige film, heel sfeervol en boeiend tot het eind. Had van mij nog wel langer gemogen, ik had de families nog wel langer willen volgen.

Juist gruwelijk hoe er met dieren omgegaan werd door die boeren. Eerst die gans, daarna het varken.
En zo realistisch ook!
Verder een mooie film. Aardig om te zien dat men met vrij eenvoudige middelen een ingericht bestaan kon leven. Primitief maar leefbaar.
Ook een goed brevet tegen de klassenongelijkheid. Laat dit nooit meer gebeuren.
Film was een lange zit, maar nimmer langdradig omdat ie uniek is.
Muziek droeg ook bij aan een lange, devote zit van een dikke drie uur.
3,5

Prachtig gewoonweg, ook het kerkorgel op de achtergrond heel goed!!!