Mamma Roma (1962)

De scene op die brommer voelde meer aan als een verplicht nummertje. Zo van, nu moet ik even mijn dankbaarheid tonen naar mijn moeder toe om de lieve vrede thuis maar te bewaren.



Het is natuurlijk hartstikke nobel dat een moeder het beste voor haar zoon wil, ik vond echter dat ze zich er veel teveel mee bezighield. Hierdoor ontstond een bepaalde bemoeizucht, die steeds drammeriger begon te worden, waardoor ik zelfs begon te twijfelen aan haar nobele motieven. Ze leek het vooral te doen omdat ze zich er zelf goed bij voelde.

Dat ze zich liet chanteren i.p.v. oprecht te vertellen over haar verleden als prostitue zou je op kunnen vatten als vertederend omdat ze haar kroost wilde beschermen, ik vond dit echter meer duiden op een vertrouwensbreuk tussen moeder en zoon, die elkaar klaarblijkelijk dus niet alles konden vertellen.

Dat hoertje had ze toch nota bene zelf ingeschakeld? Je bedoelt gewoon dat jonge grietje denk ik.

Grappig trouwens altijd die opmerkingen over dat okselhaar, mediaindoctrinatie is vrij goed doorgevoerd. .

Ik bedoel ook het grietje. Zij leek mij toch wel een hoer, aangezien de vrienden van Ettore er ook ( maar al te graag ) overheen gingen.

En toch maar 3*?

Na het tegenvallende Evangelie volgens Mattheus vond in Mama Roma een stuk betere Pasolini. Niet het beste van het Italiaanse neo-realisme, maar toch een sterk verhaal met een hele goede Anna Magnani, die ik nog niet kende, maar van wie een retrospectief binnenkort in verschillende bioscopen komt. Toch is Mama Roma niet bijzonder genoeg om echt bij te blijven.

Even terugkomen op mijn eigen woorden, Mama Roma is wel bijzonder genoeg om bij te blijven. Vandaag het genoegen gehad de film in het filmhuis te zien en het was een stuk indrukwekkender. Schitterend, vooral het sluitstuk met de prachtige muziek van Vivaldi.

Half puntje erop naar een dikke 4*

Verhaaltechnisch maar matig en veel scenes zijn te lang gerekt maar het spel en de locatie's zijn wonderlijk. Moederliefde is in mijn ogen nog nooit zo mooi geportreteerd als door Anna Magnani in deze film.

Tot nu toe beviel Accatone van Pasolini me het beste en ook deze film bevalt me veel beter dan zijn later werk, dat ik vaak wat kitscherig vind.

Anna Magnani is nog steeds heel sensueel in deze film. Wat een actrice toch!

En inderdaad mooie lokaties! Wat zijn die ruïnes eigenlijk? Resten van een aquaduct?

Prachtige film die als een soort neo-realistisch tweeluik met Pasolini's Accattone kan gezien worden. De jonge Ettore (de eigenlijke protagonist) is net als Accattone een verschoppeling en een martelaar omringd door onbehouwen figuren. Het personage Mamma Roma lijkt inderdaad op Cabiria, maar visueel is deze film heel verschillend van Fellini. Geen sprookjesachtige / poëtische beeldenpracht, maar een meer afstandelijke, minimalistische cinematografie. Kenmerkend voor Pasolini zijn de gebruikelijke 'portretshots' en de ongewone manier van vertellen / informatie prijsgeven door een sobere montage van statische shots. Het heeft inderdaad wat weg van Bresson.

Ik heb weer een nieuwe regisseur ontdekt! Accattone vond ik al zeer goed en nu na Mamma Roma gezien te hebben, heb ik enorm veel zin om het hele oeuvre van Pasolini af te gaan.

Mamma Roma is een erg sterke film die je van begin tot eind niet loslaat. De minimalistische stijl van Pasolini, die inderdaad wat weg heeft van Bresson (zoals hierboven al vermeld), werkt zeer goed en ook de muziek is bij vlagen geweldig.
Ook op de acteerprestaties valt niets aan te merken (wat soms wel het geval is bij Bresson of de oudere neo-realistische films). Anna Magnani gaat weer volledig in haar rol op en ook de acteur die de hoofdrol moest verzorgen, deed dat uitstekend. Verder nog een fijn weerzien met Franco Citti die na de hoofdrol in Accattone ook hier een kleine rol kreeg.

Heel de film voel je dat het slecht gaat aflopen met Ettore en is de vraag alleen maar hoe. En dan komt Pasolini met zo'n aangrijpend en mooi einde (de muziek is hier ook weer geweldig) waarna ik alleen maar kan denken: Wauw.

En nu meer van Pasolini zien!

Een ambitieuze, surrealistsiche, experimentele en depressieve (als je tot de lage klasse behoort blijft het leven hopeloos, wat je ook probeert) film, vol met symboliek, ideologie, neorealistische tendenzen, eigenaardigheden en homo-erotiek. En toch is deze, zeker voor begin jaren zestig, revolutionaire film in de kern sympathiek. De zwart-wit beelden zijn visueel sterk en Anna Magnani excelleert als de tragische (ex)straatprostituée.