Bronson (2008)

Erg leuke film, deze Bronson. Lekker gek en onvergelijkbaar (ik zie de link met A Clockwork Orange, maar buiten enkele verwijzingen om hebben deze twee films weinig met elkaar van doen). Het is geen foutloze film. Zo vond ik het jammer dat er weinig stil gestaan werd bij Bronsons reputatie in de gevangenis, scènes waarin je meer kon zien van hoe de medegevangen reageerden op zijn acties. Als Bronson zich alleen maar verbeeld had dat hij zo populair was dan snap ik waarom het uit de film gelaten werd, maar andere personages verwijzen enkele keren naar zijn reputatie, dus die moet er zijn. Ook vond ik het vreemd dat even kort aan het begin wordt laten zien dat Bronson getrouwd was en een kind had, maar dat daar al snel geen woord mee over gerept wordt. Dat er geen sentimentele gezinsreünie in deze film past snap ik, maar het is toch vreemd dat zo'n element gewoon vergeten wordt.

Het is allemaal ook weer niet heel belangrijk, want Bronson is constant gewoon erg leuk om naar te kijken. Vreemd dat zowel MovieMeter als IMDb dit niet als komedie neerzetten bij de genres, terwijl het dat toch duidelijk is (in plaats daarvan krijgen we... thriller? Vond iemand dit werkelijk spannend?). Hilarisch vond ik het niet eens zo, maar ik kon de overdreven humoristische aanpak met dik aangezette acteerprestaties, kleurrijke, groteske cinematografie en absurde muziekkeuzes (The Pet Shop Boys zorgen voor het meest komische moment in de hele film) zeker smaken. Het geheel wordt niet echt gedreven door een verhaal, wat waarschijnlijk komt omdat Bronson zelf ook nooit verder komt dan vage doelen stellen; iets over de kans om een naam voor zichzelf te maken in de gevangenis. Hierdoor staan bijna alle scènes een beetje op zich, als telkens een nieuwe kortfilm met Bronson in de hoofdrol. Doordat iedere 'korte film' ook echt werkt pakt de aanpak goed uit en stoort het niet dat onbelangrijke momenten, zoals personages die wat doelloos heen en weer lopen, lang uitgesponnen worden. Ik vond het een lekker stijltje dat Refn hier hanteerde. Ik zag nog niet meer van hem, maar het smaakt naar meer. Tom Hardy is waarschijnlijk degene die het meest geprezen is voor deze film en dat is niet helemaal onterecht.

Hoogtepunten waren de scènes in het gesticht (waaronder dus het moment met The Pet Shop Boys) en die waarin Bronson een bibliothecaris gijzelt en telefoneert met de directeur, om vervolgens boos te worden omdat hij zelf geen eisen kan verzinnen. Bronson is als film misschien iets te leeg voor een echt hoge score van mijn kant, maar tegelijkertijd vind ik het gemiddelde hier opvallend laag. Ik had hier een groter publiek voor verwacht.
3,5*

Ik moet zeggen dat Tom Hardy hier goed bezig is de scene waar hij een ring steelt en zo schreeuwt tegen de verkoopster is hilarisch. Van Refns regie had ik zeker meer verwacht zeker als hij een film als Vahalla Rissing heeft gemaakt. Bronsen toch wel een tegenvallertje geworden voor mij. Krappe voldoende.

Redelijk.

Interessant levensportret van Bronson. De theatrale uitwerking ervan vind ik een stuk minder (overtuigend) en ontkrachtend werken. Daardoor helaas maar deels geslaagd. 6/10*

Tour de force.


Enorm sterke Refn weer. Wat een indrukwekkende performance van Tom Hardy. Hij maakt het personage zo makkelijk eigen. Film weet gelijk te boeien en vooral Hardy weet al snel te boeien. Zijn karaktertrekjes zijn dan ook echt geweldig. Bronson leunt vooral op de character-drivenness en de stilering van Refn. Verhaal stokt af en toe, maar er gebeurt in anderhalf uur zoveel dat dit helemaal geen probleem is. Integendeel.


Visueel werkelijk state of the art. Refn laat weer zien waarom hij één van de meest briljante hedendaagse regisseurs is. Refn weet ook elke keer weer met iets nieuws op de proppen te komen. Erg veel leuke vondsten gezien en zoals Refn altijd laten zien weet hij in uitbarstingen van geweld er voor te zorgen dat het altijd erg rauw is. Zonder echt grafisch te worden. Wat een regisseur is deze Deen toch. Vergelijking met Clockwork is voor de hand liggend, al vind ik dit eerder een Chopper met stijl.

Weer een keer gezien, halfje erbij. Hardy is echt een fenomeen!

Hardy is groots als Bronson, heerlijke geweldadige film .

de regisseur geeft deze geweldadige film in mijn ogen zelfs een vorm van elegantie met daarbij geweldige muziek op de achtergrond die het fenomeen bronson nog beter over laten komen. er zitten echt veel sterke scene's in deze film maar voornamelijk de scenes waarin Tom Hardy alleen is zijn geweldig. het gebruik van licht in sommige vormen vond ik er enorm goed en eigenzinnig uitzien. op sommige momenten is het wel iets minder maar dat word dan weer ruimschoots goedgemaakt.. bronson is gewoon een krankzinnige film met een kranzinnig goed Hardy in de hoofdrol. lekker over de top maar dan ook echt goed over de top.

Het idiote eraan is juist het geweldige. Fantastische film! Zo mag Nicolas er wel meer maken.

Heb er wel van genoten. Leuke muziek en sfeervol beeld. Vond de lijn alleen iets minder, had wel iets meer details willen zien.

Aparte film-ervaring. Zeer gewaagde, maar fantastische rol van Hardy. Hij laat zich helemaal gaan. Het verhaal is redelijk onderhoudend, maar na een tijdje komt het wel op een dood spoor terecht. Uiteindelijke conclusie: iets te extreem, eigenaardig en excentriek voor mijn smaak.

Simplelweg verbluffend. Zo'n film heb je nog niet gezien. "Bronson" bestaat echt: Charles Bronson (prisoner) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org en deze film is net zo gek als de hoofdpersoon.
NIet meer lezen, gewoon kijken!

Niet mijn ding.

Na Drive en Warrior - twee films die ik kan waarderen - wou ik meer zien van Refn en Hardy. Bronson leek me dus de ideale film. Het tegendeel is waar.

Hetgeen me het meest tegen de borst stuit is de karikaturale, clowneske afspiegeling van één van de grootste Engelse criminelen ooit. Ik had op voorhand niets gezien over Michael Peterson/ Charles Bronson, dus ik weet niet hoe de man zich gedraagde, maar het is hier zodanig over-the-top dat ik het na een half uur wel gezien had.
Van het geweld had ik trouwens meer verwacht. Het gebruik van geweld in Drive komt heel dicht bij mijn ideaalbeeld van geweld in cinema; weinig, maar wel rauw en hard. Hier is het geweld continu aanwezig, maar het komt bijlange niet zo hard aan. Spijtig.

Aan alles zie je dat Tom Hardy een groots acteur kan worden. Ook hier heeft hij enkele momenten van genialiteit - ik denk aan de "theater"-scènes -, maar weer stuit het clowneske me tegen de borst. Ik zie hem liever ingetogen spelen.

Qua vormgeving is het allemaal nog net oké. Het ziet er net wat goedkoper uit dan Drive, maar dat blijft binnen de perken.
De muziek ligt in de lijn van mijn verwachtingen - af en toe bombastisch, af en toe electric feel.

1,5