Johnny Guitar (1954)

Vooral Sterling Hayden, die in Film-Noirs consequent zijn tanden laat zien als die-hard cop of crimineel. Filmtitel slaat mede daarom ook nergens om (had 'Vienna' moeten zijn). Hayden zat totaal niet goed in zijn rol.

Op de dag dat deze voor het eerts was gaan zien, dacht ik dit kan weleens een super western worden, de naam lekker kort Johny Guitaar,de titel song is ook een geweldig begin en de geheimzinnege guitaar man is natuur lijk een snel shutter , jammer genoeg lost hij in de hele film een paar schoten op een op de grond liggend revolver, dan komt er een vrouwen twis en wordt het saai, de dansende Ted had nog iets kunnen redden in deze prent waaren ze tegenover elkaar komen te staan,nu laten ze de dames het maar uitvechten.
Maarja togh nog redelijk vermaakt.

Ook lees ik hier net dat de kleuren niet goed uitvallen.Als ik me niet vergis hebik deze in zwart wit gezien en is hij later ingekleurd, maar ik kan me ook vergissen?

Gewoon in kleur, niet ingekleurd.
Ik had vroeger een portable zwart-wit tv en jij misschien ook.

Voor dit soort vragen altijd ff HIER kijken.

Bedankt Dogie- Hogan.
Dit zijn antwoorden waar ik iets mee kan(compliment).
Heeft niks met tv te maken deze heb ik in de cinema gezien ,en vergissen op die leeftijd is menselijk of niet.

Betreffende de kleuren van deze film:
Ik zie dat die opgenomen is met gebruikmaking van het 'Trucolor' procedé.
Dat werd door Republic films ontwikkeld.
Dat (goedkope)systeem had mankementen.
De kleuren zagen er onnatuurlijk uit namelijk.
Dat euvel werd verholpen door speciale kleurenfilters op de bioscoopprojectoren te plaatsen.
Grote kans dat het geroemde 'speciale' kleurengebruik in deze film terug te voeren is op het ontbreken van die filters bij de projectie op TV (en wellicht ook bij de transfer naar DVD)

Die'wijsheid' heb ik van een vriend die vele jarenlang bioscoop-operateur was, en veel met dat systeem werkte.
Republic films, en vooral de westerns, behoorden vroeger tot de meest vertoonde films in ons land.

Er zaten een paar mooie scènes in, maar die situeerden zich vooral aan het begin van de film.
Verder werd het toch wat geforceerd en ook wat flauw. (die 'geheime' doorgang naar de schuilplaats! Hoe onnozel)
Wel mooi was de posse met iedereen in zijn rouwkleren, dat gaf er een mooi gestileerd kantje aan dat dan weer niet geforceerd overkwam. Soms verfrissend naturel en verrassend. OP andere momenten naîef ouderwets (dan denk ik vooral aan de lynchpartij)

Johnny Guitar is een onconventionele barok-western die uitblinkt in zijn kitscherige kleuren, felle decors en theatraal acteerwerk. Maar door de overtuiging waarmee het gebracht wordt en de sterke inkleding van elke scène (met name de ingenieuze positionering van de acteurs), krijgt de film iets onweerstaanbaar.

Thematisch is de film dan weer ongelofelijk verwant aan Ray's Rebel Without a Cause. De protagonisten bestaan uit non-conformistische verschoppelingen: een bende dieven en de geëmancipeerde vrouw Vienna, die constant zo masculine mogelijk in beeld gebracht wordt. Zij wordt als een bedreiging gezien door het braaf conservatief dorpje, wat net als in Rebel Without a Cause leidt tot de blinde furie van de massa. De scènes waar Vienna's saloon wordt afgebrand en de jonge Turkey wordt gelyncht, zijn (letterlijk) haast van Bijbelse proporties. Naar het schijnt een allegorie van het McCarthyisme genoemd, al was haast elke film uit de jaren '50 dat blijkbaar.

Heerlijke onconventionele western dit!

Want maken in westerns niet altijd de mannen de dienst uit? Ja zou ik zonder enige twijfel antwoorden. In Johnny Guitar zijn de rolverdelingen echter omgedraaid en zijn het duidelijk de vrouwen die dienst uitmaken. Het levert mede hierdoor in ieder geval een erg boeiende en fijne western op.

De vrouw die het meest op valt in deze film is de stoere Vienna, die prima gespeeld wordt door Joan Crawford. Met hier en daar een klein beetje overacting zet zij een krachtig personage neer, die niet bang is om duidelijke keuzes te maken. En dan is er nog Mercedes McCambridge die als vrouw de groep dorpelingen aanvoert die achter een groepje criminelen aanzit, maar die ook een ontzettende hekel aan Vienna heeft en dat regelmatig tentoonspreid. McCambridge overact soms zelfs behoorlijk met haar geschreeuw, maar toch werkt het op de een of andere manier erg goed.

Wat verder opvalt aan deze western, is het opvallende kleurgebruik. Zowel Vienna, Johnny Guitar en het groepje overvallers, lopen rond in heldere frisse en opvallende kleuren. De dorpsbewoners die Vienna’s saloon platbranden en zelfs iemand lynchen, lopen juist rond in het pikzwart. Hiermee wil Ray volgens mij aangeven welke keuze hij zou maken. Daarnaast is er in de film zelfs een moment waarin de twee vrouwen tegenover elkaar staan, Crawford in het wit gekleed is en McCambridge in het zwart. Een groter contrast is niet denkbaar, maar het ziet er fantastisch uit.

Verder is het gewoon een aparte western. Ik zou de film ook niet aan iedereen aanraden, en ik vind het zelfs niet vreemd, dat zelfs westernliefhebbers deze film niet kunnen waarderen. Er valt wat mij betreft genoeg voor te zeggen, maar voor mij werkt deze film in ieder geval wel. Johnny Guitar is op zich ook een fijn personage. Ik had hem vooraf veel softer verwacht, maar dat blijkt reuze mee te vallen. Een held met een gitaar, dat doet me trouwens ergens aan denken. Robert Rodriguez zou deze film weleens als inspiratiebron gehad kunnen hebben voor zijn “El Mariachi”. De overeenkomsten zijn in ieder geval aanwezig.

En uiteindelijk dus weer een mooie score voor een western uit de jaren ’50 een combinatie die mij blijkbaar goed ligt.

4,5*

Kwam Johny Guitar op You-Tube weer eens tegen .
Prachtige song van Peggy-Lee deed me nog even wat herhalingen bekijken.
Deze film staat er in het geheel op, maar aan een paar schots had ik al genoeg ervan.

Geweldige film. De novelle vague-regisseurs hadden niet altijd gelijk, maar met de (h)erkenning van als een uniek en enorm talent Nicholas Ray wel degelijk. In alle films die ik tot nu van 'm zag weet hij zijn persoonlijke thema's te smokkelen (hij kiest vooral altijd de kant van de net buiten de maatschappij staande underdog) en al zijn films gaan volgens mij nog wel stijgen bij herziening. Zijn studiofilms zijn vaak genrefilms, maar eigenlijk altijd ontstijgen ze hun genre. Ze zijn intelligent en vooral heel gevoelig.

Johnny Guitar is er weer zo een. Een trieste sfeer van een hoop wat had kunnen zijn en nooit werd (de relatie van Johnny en Vienna met name, maar ook die van Vienna en Kid en een kleine verwijzing naar het verleden van de jongste van de groep van Dancin' Kid). De duidelijke overeenkomsten in het uiterlijk van Crawford en McCambridge en de rol van de vrouwen en mannen in deze film. De gelaagde, tijdloze verhaal (met McCarthy-verwijzingen), de opvallende, maar vreemde kleuren en de dialogen. Heel fijn allemaal.

4.0*, maar het is een kwestie van tijd dat er een of meer Ray's hoger gaan uitkomen.

Zondag 6 mei te zien in EYE film instituut

Truffaut verwees in 'La Sirène du Mississippi' ook nog naar deze film herinner ik me nu.
De hoofdpersonages bezoeken een voorstelling van 'Johnny Guitar', en vinden hem geweldig.