The Big Heat (1953)

Een zeer behoorlijke film-noir. Het plot is redelijk standaard en zorgt er nou niet meteen voor dat je op het puntje van je stoel zit, maar het weet de aandacht goed vast te houden. Het acteerwerk is zeer behoorlijk en de dialogen zijn sterk. Geen topper, maar wel de moeite waard.

“This is my home, and I don't like dirt tracked into it.”

Opvallend gewelddadige film van Fritz Lang. Opvallend voor een film uit 1953, en zeker na het rustige begin verandert The Big Heat door een bepaalde scene in een explosief en wraakzuchtig tweede gedeelte. Geweldig geacteerd door Glenn Ford, en ook Gloria Grahame, Lee Marvin, Alexander Scourby en Jocelyn Brando hebben fantastische rollen. Lang lijkt even op een soort van happy end aan te sturen, maar gelukkig kiest hij uiteindelijk voor een bitterzoet en donker einde. Moord, geweld, romantiek, corruptie, een door wraak gedreven agent… Heerlijk.

IH88Haha, komt ervan als je met teveel tegelijk bezig bent, ga het meteen verplaatsen.

Dank voor de waarschuwing !

Goeie film noir van Lang waarin Ford ook weer mooi tot zijn recht komt als agent die wraak zoekt nadat zijn vrouw is vermoord .

de rest van de cast doet het ook meer dan behoorlijk en het verhaal is verder degelijk , onderhoudend en niet te

complex .

Erg onderhoudende detective film die veel klassieke film noir aspecten bevat. Toch wijkt het ook wel af van de gemiddelde film noir. Zo maakt deze best wel gewelddadige film ook plaats voor romantiek wat leidt tot een paar gevoelige scenes die best meeslepend waren, mede door het goede acteerwerk. The Big Heat is verder niet heel spannend maar blijft toch wel interessant tot het einde. Het enige wat ik jammer vond is dat je als kijker best snel weet wie er achter de misdrijven zit, dit komt het mysterieuze sfeertje van het begin van de film niet ten goede. De personages en het verhaal zijn gelukkig interessant genoeg om het boeiend te houden, waardoor ik de gehele duur genoten heb.

Erg coole, brute film noir met prima rollen van Ford en Marvin.

Ik begin me meer en meer te verdiepen in dit soort films uit de jaren 40 en 50 dus als iemand tips heeft van soortgelijke films...

Double indemnity

The Big Sleep

The Maltese Falcon

Kiss me deadly

Touch of Evil

Out of the Past

Zijn mijn favoriete noirs (maar ook erg bekend).

Tips die minder bekend zijn;

Detour

D.O.A.

He walked by Night

The Unsuspected

Scarlet Street

Quicksand

The Hitch-hiker

Brute Force

Geweldige titel en gelukkig dekt de vlag de lading. Naar noir normen valt het nog mee met de complexiteit. Het niveau ligt dan toch vooral zo hoog dankzij het uitstekende acteerwerk van Glenn Ford en Gloria Grahame. Verrassend genoeg is het de rol van Gloria Grahame om uiteindelijk het werk van Glenn Ford min of meer te voltooien. Misschien heeft Grahame mij nog het meest verrast met de diverse facetten van haar personage. De verminking van de linkerzijde van haar gezicht staat natuurlijk symbool voor die diverse kanten. Verder is het altijd genieten van Lee Marvin. Van charisma gesproken.
Sowieso was ik erop verlekkerd dat het een film van Fritz Lang betreft. Ik vind dat hij erin slaagt om de kijker (als ik voor mezelf spreek) mee te slepen zonder dat hij per se moet uitpakken met hoogstandjes. Het is dynamisch zonder dat het in je neus wordt gewreven. Hier wordt hij bijgestaan door cameraman Charles Lang. Wat een toeval, blijkbaar geen familie, en ook een heel gereputeerde naam. Met dergelijk script, dergelijke acteurs, en dergelijk team achter de camera heb je een winnende combinatie.

De vierde Lang die ik deze maand zie is het duidelijkst een noir. Het hele gegeven (pollitieagent ontdekt dat de hele wereld om 'm heen vergeven is van corruptie) is al heel erg noir en eigenlijk van het soort dat vaak geciteerd is in latere neo-noir.

Lang is in deze film fast paced. Veel meer dan bij de andere drie heeft de film een heel stevig tempo. Opvallend genoeg voor iemand met zijn achtergrond is Lang niet direct een expressionistisch geïnspireerde regisseur in zijn Amerikaanse werk. Ondanks die combinatie heeft Lang een mooi gevoel voor detail. Hoe goed Ford en Marvin ook zijn, Grahame speelt het meest fascinerende karakter, Het gangstervriendinnetje dat geraakt wordt door een rechtvaardigheidsgevoel en een hang naar wraak.

Het plot van de film is tamelijk voorspelbaar, maar de dialogen zijn wel scherp.
Onderhoudende noir, al hoort hij zeker niet bij de besten in het genre.

Hilarisch is dat het hoofdpersonage meermaals bier besteld of opent, maar nooit een druppel drinkt (zijn vrouw wel). Terwijl er meermaals whisky in de film wordt gedronken.

Het was dringend tijd om eens een film te zien van Fritz Lang, want het is toch wel een grote naam uit de filmgeschiedenis. Film noir is nu niet meteen mijn favoriete genre, maar misschien valt er toch nog iets interessants te ontdekken.

Uiteindelijk is The Big Heat een degelijke film noir geworden. In tegenstellening tot verschillende andere film noirs zit het plot van deze film erg eenvoudig in elkaar rond de corruptie van het politieapparaat waartegen Bannion moet vechten.

Die laatste is wat mij betreft een minpunt van deze film. Glenn Ford wist mij niet echt te overtuigen met zijn personage Bannion. Het is Gloria Grahame die hier de sterkste rol neerzet als het vriendinnetje van een gangster. Op zich wel verrassend, want een lange tijd dacht ik niet dat ze een belangrijke rol zou invullen tot ze die hete koffie in haar gezicht krijgt en zich tegen Vince keert.

Degelijke film noir, maar echt iets spectaculairs heb ik niet ontdekt. Ik vrees dat de kans klein is dat ik nog echte toppers ga ontdekken in dit genre.

3*

Is deze maand op 4k uitgebracht door Criterion

Fantastische venijnige noir van Lang. Zijn beste film na zijn duitse periode. 4k van Criterion is om door een ringetje te halen.

Leuke rol van een jonge Lee Marvin ook. Hier nog de bad guy.

4,5

De titel "The Big Heat" verwijst – waarschijnlijk bewust – naar de titels van twee andere misdaadfilms van enkele jaren eerder: The Big Sleep (1946) met Humphrey Bogart en White Heat (1949) met James Cagney. Alle drie kunnen ze worden gerekend tot de traditie van de film noir, al heb ik "White Heat" – hoewel een uitstekende film – altijd als "niet helemaal noir" beschouwd, omdat het die typische noir-eigenschap mist: een sfeer van morele ambiguïteit. De morele grenzen zijn er duidelijk getrokken, met geïdealiseerde politieagenten die de strijd aanbinden met meedogenloze criminelen. In "The Big Heat" zijn de morele grenzen veel minder scherp. Lagana en zijn handlangers zijn weliswaar meedogenloos, maar de weergave van de politie is verre van geïdealiseerd. Het korps is door en door corrupt, van de korpschef tot de laagste rangen; Bannion kan alleen gerechtigheid krijgen voor de dood van zijn vrouw door zijn penning in te leveren en op eigen houtje te handelen, vergelijkbaar met de privédetectives die Bogart speelde in "The Big Sleep" en The Maltese Falcon (1941).

De hoofdpersoon van "The Big Heat" is sergeant Dave Bannion, een rechercheur van de afdeling moordzaken in de fictieve Amerikaanse stad Kenport. Hij onderzoekt de verdachte zelfmoord van zijn collega Tom Duncan en de moord, enkele dagen later, op diens maîtresse Lucy Chapman.

Wanneer uit Bannion's onderzoek blijkt dat Duncan corrupt was en op de loonlijst stond van Mike Lagana – een rijke lokale misdaadbaas die zich voordoet als bonafide zakenman – oefenen zijn meerderen druk op hem uit om de zaak te laten vallen. Omdat hij deze waarschuwingen negeert, wordt zijn auto opgeblazen en komt zijn vrouw om het leven door een bom die duidelijk voor hem bedoeld was. Omdat hij vindt dat zijn collega's niet genoeg doen om de zaak op te lossen, neemt Bannion ontslag bij de politie om zelf achter Lagana aan te gaan; hij weet immers dat deze verantwoordelijk is voor de dood van zijn vrouw.

Zelfs Bannion is in sommige opzichten een ambivalente figuur. Hoewel hij een onschuldige man is die veel heeft doorstaan, is hij aan het einde van de film ook een man die wordt gedreven door een potentieel destructief verlangen naar wraak. Zijn persoonlijke erecode staat hem niet toe zijn vijanden koelbloedig te doden, maar hij heeft er geen moeite mee om ervoor te zorgen dat ze elkaar om het leven brengen;
zo laat hij toe dat Vince Stone – een handlanger van Lagana – Larry Gordon vermoordt, een bendelid dat zijn aandeel in de dood van mevrouw Bannion heeft bekend. Deze ambiguïteit mag er echter niet toe leiden dat we de heroïsche kanten van Bannion's karakter over het hoofd zien of – zoals sommige critici deden – concluderen dat de film in wezen pessimistisch is. Bannion is niet simpelweg (zoals bijvoorbeeld sheriff Maddox in Lawman) een onbuigzame wetshandhaver wiens vastberadenheid om de letter van de wet koste wat kost te handhaven, tot een tragedie leidt. Het klopt zeker dat er door zijn onderzoek onschuldige mensen om het leven komen die anders wellicht in leven waren gebleven. Het is echter ook waar dat dit onderzoek ertoe leidt dat een corrupte politiecommissaris wordt ontmaskerd en een bende gewelddadige criminelen voor het gerecht wordt gebracht. Als Lagana en Stone vrijuit waren gegaan en hun criminele activiteiten hadden kunnen voortzetten, had dit tot veel meer doden kunnen leiden.

Glenn Ford, wiens acteerstijl uitstekend bij film noir paste, zet een krachtige, eenzame held neer en weet de ambiguïteit en tegenstrijdige kanten van Bannion's karakter goed over te brengen. Voor de glamour zorgt Gloria Grahame als Debby, de cynische en op materiële zaken gerichte vriendin van Stone; zij wordt uit haar cynisme geschud door de kwaadaardigheid van haar geliefde en kiest de kant van Bannion. Grahame – eveneens een ster die perfect in de noir-stijl paste – kwam doorgaans beter tot haar recht als 'bad girl' dan als heldin, en dit is een van haar beste rollen. Ook Lee Marvin is erg goed als de brute Stone, al zijn de andere schurken nogal kleurloos.

De film was bij de verschijning in 1953 omstreden, deels vanwege de compromisloze wijze waarop corruptie bij de politie aan de kaak werd gesteld, maar vooral door de expliciete manier waarop geweld in beeld werd gebracht.

Vooral de scène waarin Stone kokendhete koffie in het gezicht van Debby gooit – nadat zij hem heeft verraden door met Bannion te praten – werd als bijzonder schokkend ervaren. Hoewel "The Big Heat" tegenwoordig misschien niet meer zo schokkend overkomt, kan de film worden gezien als een voorloper van het toegenomen geweld in de thrillers over 'harde agenten' uit de jaren zestig en zeventig.
Het personage van Ford grijpt enerzijds terug op de noir-helden in de stijl van Bogart uit de jaren veertig, maar kijkt anderzijds vooruit naar figuren als Clint Eastwood's Dirty Harry (1971)– vooral wat betreft zijn bereidheid om de strikte grenzen van de wet te overschrijden om te bereiken wat hij als rechtvaardigheid beschouwt. Het is een krachtige en meeslepende noir-thriller.

Een mooie voldoende voor deze film uit het verleden, een 7+.