Mildred Pierce (1945)

Dit is nou echt DRAMA!!!!!

TOPFILM!!!!

Prachtige, stijlvolle film met een schitterende tour-de-force performance van Joan Crawford. De film begint als noir, verschuift de focus vervolgens compleet naar een meer conventioneel (maar absoluut interessant) drama over een vrouw die zichzelf kapot werkt om haar mooie maar verwaande, aan grootheidswaazin lijdende dochter nog maar meer te kunnen verwennen, om later weer terug te keren naar de noir-stijl. Ik twijfel tussen 4 en 4,5*. Ik geef voorlopig 4*, maar voor verhoging vatbaar.

Lelijke poster. De Fransen kunnen dat beter: Link..

imdb-topic:



.

Joan Crawford is wel erg geweldig hier. Twijfel nog een beetje tussen een 3,5 en 4 maar houd het voorlopig maar op het eerste.
Toch wel iets teveel ouderwets drama naar mijn smaak, maar dan wel erg goed gedaan.

Opmerkelijk sterke vrouwenrollen ook weer. De dames zijn hardwerkende, zelfbewuste, nietsonziende whiskydrinkers en de kerels domme sukkels die achterbaks geld proberen los te peuren. Zo worden ze niet meer gemaakt. .

Mildred Pierce: "Noir van de maand" op Film-Noir forum: Klik.

Wow, overmorgen op de BBC. Recorder al geprogrammeerd!

Boven verwachting; prima kwaliteit ook; vond de mannelijke acteurs wat zwak. maar ja, de meesten vochten toen nog in WO-II. Maar toch, overall een IMDB 8,0/10.

Mildred Crawford: the family woman

Het noir-genre is een relatief begrip in 'Mildred Pierce', want in de eerste plaats is dit toch een donker en ambigue melodrama. De vlekkeloze mise-en-scene, het spel met schaduw en licht, de 'moordende' femmes fatales, de overkoepelende vertelinstantie (bijna één lange, onderbroken flashback), de bijtende dialogen en de sinistere thema's.
Genoeg elementen om van een volwaardige film-noir te kunnen spreken, maar Curtiz besteedt dermate veel aandacht aan het beeld van de ambitieuze vrouw en haar streven naar familiaal geluk, dat het melodrama nagenoeg pertinent de bovenhand neemt.
Denkende dat 'Mildred Pierce' een noir pur sang zou worden, is er achteraf dan ook sprake van een zekere ontgoocheling. Een tweede kijkbeurt lijkt naderhand noodzakelijk om deze prent volledig op zijn waarde te kunnen schatten.

Een fabuleuze Crawford kan alvast niets verweten worden. Met zichtbare flair vertolkt ze zowel een moeder met moordende looks, als een moeder met een oneindige bezorgdheid om haar kroost. Wanneer haar rok echter te hoog reikt en haar verleidelijke knieën zichtbaar worden, zal ze zich maar al te snel ontdoen van haar sensuele buitenkant, om zo haar eigenlijke doelstellingen duidelijk te maken.
De mannen in 'Mildred Pierce' fungeren daarbij slechts als hulpmiddelen, als loutere tussenschakels in de weg die Mildred en haar dochter steevast wensen af te leggen. Maar vermits Mildred haar dochter niet eeuwig onder haar hoede kan houden, zal ze gaandeweg ondervinden dat het web van intriges en bedrog alsmaar groter wordt.
Vanuit onverwachte hoek biedt een 'onschuldige' schouder alsnog enige emotionele steun, maar het wrange en ambiguë karakter van het geheel blijft als een sluimerende mist aanwezig.

Niettemin zijn het niet de acteerprestaties en de verzorgde enscenering die 'Mildred Pierce' tot fascinerende cinema maken, maar wel de typerende relaties die worden uitgetekend en uitgelegd.
Wanneer ook blijkt dat deze prent zou wortelen in het persoonlijke leven van Crawford, geeft dit het gegeven bovendien een extra, meer beladen dimensie. Vanuit deze dimensie biedt 'Mildred Pierce' dan ook een blik achter de schermen van de schijnbare wereld van glamour en succes.

4*

Fraaie variant op het 'femme fatale' idee door de femme fatale tegenover haar moeder te zetten. Ge-wel-di-ge rol van Crawford, die ondanks dat er weinig mis is met de rest van de cast, hier toch echt de show steelt. Net iets minder scherp dan Casablanca, maar het scheelt niet eens veel. Mildred Pierce is bijna even goed. Het was een tijdje geleden dat ik Hollywoodclassics heb gekeken, maar door deze film heb ik daar weer helemaal zin in.


4.0*

Eddie Muller interviewt Ann Blyth over co-star Joan Crawford: link.

prachtige topfilm!

4,5*

Erg sterk Drama.

Kwam eens een keer op TCM en ik dacht dat het gewoon een ordinaire oude drama film was, maar dat was het dus niet. Erg sterke, zwartgallige film. Precies zoals een Drama film hoort te zijn. 4,5 voor deze film en natuurlijk voor Joan Crawford die deze film draagt als een echte diva.

Erg fijne film dit met een fantastische rol van Joan Crawford!


Het blijft altijd fijn om vrouwen te zien schitteren in een film-noir. In Mildred Pierce doet Joan Crawford dat op fantastische wijze. Ze zet Mildred neer als een sterke vrouw, met een geweldig doorzettingsvermogen, die echter gedurende de film steeds een stukje meer onzeker lijkt te worden. Ze kan bikkelhard zijn, maar ook superbezorgd om haar kinderen, waarvan haar oudste dochter Veda duidelijk haar oogappeltje is. Ook die rol wordt erg goed gespeeld door Ann Blyth, die haar neerzet als iemand voor wie geld het allerbelangrijkst is en die duidelijk de femme fatale is in deze film. Dan is er zelfs nog een derde vrouw in deze film die erg sterk speelt. Dat is Eve Arden, die de vriendin van Mildred speelt en af en toe geweldig gevatte oneliners eruit gooit.

Hoewel de mannen, Zachary Scott en Bruce Bennett, duidelijk wat ondersneeuwen t.o.v. de vrouwen, doen zij het toch ook niet slecht. Toch spelen zij een ietwat ondergeschikte rol in deze film, want het is vooral de moeder-dochter relatie, die uitermate boeiend is en op uiterst geslaagde wijze wordt uitgewerkt. Mildred heeft duidelijk een zwak voor haar dochter en die weet daar gretig misbruik van te maken. Het is niet moeilijk om te raden dat Veda de uiteindelijke moord gepleegd heeft. Daar draait de film mijns inziens ook niet zozeer om. Het is meer een terugblik op het uiterst boeiend leven van Mildred.

Wat ik ook wel interessant vond was een gebeurtenis halverwege de film. De jongste dochter van Mildred is ziek en overlijdt. Mildred lijkt dan al zo onder invloed van Veda, dat ze minder verdrietig lijkt, dan een “normaal” iemand zou zijn om het verlies van een dochter. Het komt verder nergens ter sprake, maar ik had het idee dat Veda toen als zo geniepig was dat ze haar zusje zomaar vergiftigd zou kunnen hebben. Op die manier bleef ze als enige over en zou dus nog meer geld van mama krijgen, i.p.v. het later te moeten delen. ik weet het, het is misschien een nogal vergezochte theorie, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat het best wel eens zou kunnen. Het maakt de film achteraf gezien alleen nog maar fascinerender.

Regisseur Michael Curtiz zorgt verder voor een fijne regie, waarbij zonnige en donkere scènes elkaar moeiteloos lijken af te wisselen. Verder bevat de film degelijke muziek en scherpe dialogen, die bijdragen aan het sterke acteerwerk van de cast. De sfeer van de film is echt geweldig en Curtiz bewijst hiermee een topregisseur te zijn, al kon hij na Casablanca sowieso al nooit meer stuk bij mij.

4,5*

Het was een grappig toeval dat de eerste film die ik zag na The Exorcist Mildred Pierce was. Nu zullen veel mensen terecht niet meteen een link tussen beide films leggen, maar omdat ik ze zo snel achter elkaar zag viel mij het gewoon op dat ze allebei gaan over een moeder die zich zorgen maakt over haar kwaadaardige dochter. Bij The Exorcist schreef ik dat het perspectief van de moeder ervoor zorgde dat de horror goed werkte, maar Mildred Pierce bewijst dat grotere horror mogelijk is voor een ouder. Als ik mocht kiezen zou ik liever een bezeten Regan als dochter hebben dan Veda Pierce. Bij Regan kun je tenminste nog de demoon de schuld geven. Veda is de demoon. Zelden zo'n afkeer gevoeld voor een karakter dan Veda.

Dat maakt Mildred Pierce natuurlijk ook zo'n effectieve film. De moeizame moeder-dochterrelatie (ja, 'moeizame' is hier een eufemisme) vormt de ziel. Mildred won makkelijk mijn sympathie als hardwerkende, ambitieuze, onafhankelijke moeder in een omgeving die dat niet helemaal stimuleerd. Om het een feministische film te noemen is overdreven, maar vrouwen zo sterk als Mildred die niet afhankelijk zijn van een man en die ook niet de schurk van de film zijn kom je weinig tegen in klassiek Hollywood. De enige juiste schurk kan dan ook een vrouw zijn met een nog sterkere wil. En daar is Veda. Laat iemand haar alsjeblieft neerschieten. Mildreds onbreekbare moederliefde voor Veda bevat het ware drama van het verhaal en Mildreds achilleshiel.

Dit is een uitstekend melodrama, met gemak een van de beste uit dat genre. Het melodrama werkt omdat het geloofwaardig wordt gehouden en er nooit over-the-top gegaan wordt, zowel niet in situaties als in acteerwerk. Joan Crawford is briljant, maar dat is de hele cast, inclusief duivel Ann Blyth, Eve Arden (briljant in een feitelijk onbeduidende bijrol) en ja, ook de mannen die heel goed weten dat ze slappelingen spelen. Het werkt ook als film noir, maar daar ligt de focus niet. Het boek waarop de film gebaseerd is bevat die noirelementen kennelijk ook niet en de moord waarmee de film start zou als ik het goed heb ook niet in het boek zitten. Toch zijn de donkere openingsscènes waarin de moord plaatsvind en Wally er op vrij geestige wijze ingeluist wordt bijzonder sfeervol gefilmd. Of Curtiz nou een auteur is of niet, hij weet altijd bijzonder mooi zijn films te belichten en het valt me ook op dat hij graag ruime kamers gebruikt. Mildred Pierce is dan ook een mooie film om naar te kijken. Daarnaast wordt het vlot gebracht en zijn het script en de dialogen uitmuntend. Wat kan een mens nog meer willen?

Michael Curtiz' beste werk na Casablanca. Ik mag Todd Haynes wel, maar ik vraag me af hoe hij dit wil overtreffen.

4*, nee wacht: maak daar 4,5* van. Al een tijdje niet meer zo'n perfecte film gezien en me eigenlijk ook al een tijdje niet meer zo ontzettend vermaakt met een Hollywoodklassieker.

Het lijkt me wat gezocht inderdaad. Ik vind Veda ook een monster, maar meer een menselijk monster in plaats van een nietzontziende psychopaat die jonge zusjes vermoord. Dat past niet in haar karakter. Daarbij geloof ik ook niet dat er ergens in de film naar gehint wordt dat Kay vermoord is.