What Ever Happened to Baby Jane? (1962)

Mjah het tweede deel vond ik veel rijker bezaaid. De muziek an sich is wel aardig, maar juist dat aanzetten wanneer iemand valt of iets doet, ervaar ik niet als easy going, zoals wel vaker bij oudere films als Repulsion, City Lights, Citizen Kane om maar wat op een hoop te gooien (ik doelde dus niet op een bepaald genre).

Af en toe wat te trage, maar verder erg goede film. Bette Davis levert een fenomenale prestatie en ook Joan Crawford is erg overtuigend. Het verhaal is prachtig. Geweldig einde ook. De sfeer in de film is prima mede door de uitstekende soundtrack.

Qua thematiek leek me dit erg te liggen (het foeteren in Who's Afraid of Virginia Woolf? bijvoorbeeld kon me enorm bekoren). Maar de suspense die doorheen de film te voelen is begon me direct op de zenuwen te werken (Ja, bel nou gewoon direct 911!). Daarnaast vond ik Bette Davis' rol te aangezet, en had Victor Buno er niet in gehoeven.

Oef, dit is echt wel wat anders dan Who's Afraid.... Veel campier en veel meer over de top. Maar dat heb je wel gemerkt ondertussen.

Dat het wel wat anders is, begrijp ik. Maar camp zag ik hier niet in, over de top ook maar deels. Misschien is het de mix (enerzijds bijna Film-Noir, anderzijds 'hysterisch drama') die me niet beviel.

Bij genre mag er ook wel thriller staan. Drama is het niet echt, daar is het echt te grotesk voor. Ik vond het wel fijne onzin.

Sterke droevige tragedie van verloren onschuld vol macabere zwarte humor: slim, gespannen, onderhoudend en speels. Vooral Davis speelt een wereldrol.

Geweldige thriller met fantastisch acteerwerk!

Laat ik maar gelijk beginnen met te zeggen dat ik dit echt een zeer goede film vond. Vorige week heb ik kennis gemaakt met het werk van Aldrich, maar deze tweede film die ik zie van hem, heeft mij pas echt weten te overdonderen.

Dat is mede te danken aan de twee hoofdrolspeelsters, die beiden voortreffelijk acteerwerk leveren. Ik was vooraf al bekend met de persoonlijke vete die de twee voor, tijdens en ook na deze film hadden. Dat geeft deze film nog een extra lading mee, zeker als blijkt dat de een de ander in de film moet treiteren. Bette Davis maakt op mij nog de meeste indruk. Wat zet zij een eng personage neer als de compleet gestoorde Jane, die echt op alle punten weet te overtuigen. Brrrr wat een eng mens is me dat zeg. Dan zou je haast vergeten dat Joan Crawford ook gewoon ontzettend goed acteert. Zij moet als Blanche wat meer ingetogener spelen, maar doet dat voortreffelijk. Ik had op een gegeven moment echt medelijden met haar. Het lijkt er haast op dat de twee vrouwen doordat ze elkaar niet konden uitstaan elkaar naar grote hoogten stuwen.

Verder natuurlijk ook een compliment voor Aldrich, want je moet het maar durven om twee van zulke feeksen, naast elkaar in een film te zetten. Dat lijkt me niet gemakkelijk om daar mee te werken als regisseur zijnde. De regie van Aldrich is trouwens ook meer dan in orde. Hij weet van de onheilspellende momenten goed gebruik te maken, door de cinematografie ook te voorzien van veel schaduwen, wat de duistere en naargeestige sfeer van de film absoluut ten goede komt.

Verder was ik uiteindelijk ook enorm benieuwd naar het einde. Het moment waarbij Blanche aan Jane vertelt, dat Jane onschuldig is aan haar handicap, vond ik echt een meesterlijk moment. Als je erover gaat nadenken, geeft het de film als het ware nog meer impact mee. Ja ik ben erg onder de indruk van deze film, dat moge duidelijk zijn. Vooralsnog geeft ik de film vierenhalve ster, maar ik sluit niet uit dat er in de toekomst nog een halfje bijkomt.

4,5* dik

Sommige dingen kun je beter niet doen in je leven. Zoals een film kijken die je als kind op TV zag en toen erg eng vond. Nu, bij herzien op op DVD, blijft er niets aan spanning over.
Hoewel hier sprake is van 2 topactrices werkt met name Davis op mijn zenuwen met haar theatrale acteerwerk. Bar en boos. Regie is ook teleurstellend, erg veel voorspelbare shots en wendingen. Was blij dat de film er op zat. Een illusie armer, dat wel.

Zeer goeie film!
Het is eigenlijk meer drama dan horror, want het is niet echt eng, maar wel spannend.
Voor een film uit de jaren 60 is het een hele goeie film!

Wat een geweldige actrice is Bette Davis toch! Net als in het minder bekende The Nanny wordt zij hier opgevoerd als een überslecht mens dat een kwelduivel is voor haar tegenspelers. Een flink deel van de onderhuidse spanning in What Ever Happened to Baby Jane? wordt dan ook versterkt door haar enge grimassen en schelle stem. Daarnaast krijgen bepaalde scènes door het dynamische camerawerk een zenuwslopend effect. In dat opzicht doet de film wat denken aan Polanski's Repulsion (ook in zwart-wit en ook uit de jaren '60 en ook over twee zussen).

In tegenstelling tot wat we tegenwoordig doorgaans voorgeschoteld krijgen door gehaaide producenten en ongetalenteerde eendagsregisseurs is dit een horrorfilm die steunt op een sterk script, goede vertolkingen en scherpe dialogen. Erg veel gebeurt er niet, maar de zorgvuldige opbouw laat je als kijker mee groeien in de zieke relatie van de twee zusters, gevoed door afgunst, jaloezie en obsessief gedrag. Bij vlagen erg spannend, soms een tikkeltje gestoord en eindigend met een zwartgallig slot dat op het netvlies gebrand blijft.