Stachka (1925)

Van de ene massaliteit (Seven Chances) in de andere vandaag, met Stachka. Beiden uit 1925, maar daar houden de vergelijkingen verder op, want het verschil is immens. Geweldige composities, fijn spel met beeld en een ijzersterke, vlotte montage. Eisenstein heeft net als in Battleship Potemkin een overduidelijke boodschap/visie dat je al van verre aan ziet komen, maar wat alsnog als een mokerslag aankomt. Een van de betere stille films die ik heb gezien.

Prachtige contrastrijke shots, originele editing-/montage trucs en een goed bijpassende soundtrack. Een feest om te kijken. In mijn ogen beter dan October en The Battleship Potemkin en zeker een van de betere films uit het silent film-tijdperk.

4,5*

Het stak me tegen, omdat ik er meer van verwacht had. Ik zat altijd maar te wachten op de kolossale eindscène, maar die bleek maar niet te komen. Toen die er eindelijk was, stelde die mij ook teleur: ik had het grootser verwacht, en vooral langer. Helaas, deze film wist mij dus niet te ontspannen, en daarmee faalt deze film dus in zijn opzet om de kijker een aangename tijd te bezorgen.

Weet iemand waar ik deze dvd in goede kwaltieit kan bestellen of kopen?

Dan had ik me toch niet vergist toen ik die drie films op Play.com gezien had voor een redelijke prijs. Jammer dat ik ze niet meteen had besteld...

Meerdere mooie, sterke en zelfs unieke (politie te paard op de verdiepingen van flatgebouw !) taferelen en ook veel oog voor het detail en ook symboliek (de putten, de inktvlek...) in deze (stomme) pioniersfilm die komaf maakt met het establishment en het proletariaat aanmaant tot waakzaamheid.
Geen hoofdrollen, geen hoofdacteurs, zodat de film soms eerder overkomt als een gespeelde wedersamenstelling, een soort semi-documentaire, maar nooit verveelt. Onthutsend dramatisch in zijn besluit. Eisenstein op zijn best, zou ik zeggen !?

Dit zijn de betere debuten(itt wat de MM filmografie beweert maakte SE deze film voor Potemkin).De hympermontage,typologie,associatietechnieken en symboliek die we van hem kennen zijn bij zijn eersteling reeds allen aanwezig,en uiteraard ook de bolsjevistische AGITPROP,al lijkt Eisenstein zich hier nog de meste artistieke vrijheden te kunnen veroorloven,de speelshieid straalt er van af.
Wat het meest opvalt aan deze film vergeleken bij de andere E's is het komische,om niet te zeggen slapstickelement .Je zou zweren dat Statchka een collaboratie van SE met Chaplin,Keaton of Lloyd was.Dat element uit zich natuurlijk louter bij de baddies,die Eisenstein vanwege hun groteske smoelen zo van de straat plukte,die koppen vergeet je echt niet meer(hij had er zelf ook tussen gepast met zijn bizarre uiterlijk).SE doet ook een Haanstratje door ze steeds te associeren met beesten,de gelijkenis is treffend.Uiteraard zijn de goodies normaal uitziende Russische volkstypes,en onder hen bevindt zich zelfs de dead ringer van Yul Brynner.
Je zou zelfs kunnen zeggen dat de algehele joligheid de ideologie en de dramatiek overwoekert,al zijn die aspecten verre van middelmatig uitgevoerd.De fabrieksscènes hebben duidelijk MT van Chaplin beinvloed,en de slachtpartijen op het eind lopen vooruit op Potemkin(incl. schattige beebietjes).Ook hier ontbreekt het bizarre en experimentele niet,denk aan de reeds gememoreerde paarden in de gang.
Overigens is het niet zo dat er in deze film geen hoofdfiguren zouden zijn,alleen zijn die hier collectief:de verschillende klassen die tegenover elkaar staan.
Ten slotte misschien interessant om op te merken dat Coppola de montage waarin afgeslachte mensen naast een ritueel afgeslachte koe worden geplaatst,citeert in Apacalypse now.