The Wrestler (2008)

Eindelijk gezien. Ik ben een groot fan van Aronofski, dus best 'erg' dat het zo lang heeft geduurd.

Maar het thema van deze film sprak me niet zo aan. Toen ik 'm voor 2 eu ergens zag liggen, moest ik er dan toch maar aan geloven...

Gedeeltelijk is mijn vermoeden uitgekomen, dat ik dit niet zo'n meesterwerk zou vinden als al zijn andere producties.
Aronofski schetst een heel sober beeld van een worstelaar die door het slijk gaat om nog maar iets van zijn roem van weleer te proeven. Zeer treffend en schrijnend in beeld gebracht, de manier waarop hij afglijdt. Maar toch wist het me bij lange na niet zo te ontroeren als al zijn andere films. Daarvoor mist er voor mij toch wel het nodige op (audio)visueel vlak...
Rourke speelt zijn rol inderdaad met verve, had niet beter gekund. En Tomei is een waar lust voor het oog, daar had ik nog wel voor in de club willen zitten...

De overeenkomsten met Black Swan zijn groot. Beide films eindigen op haast identieke wijze. Bij Black Swan eindigt het met een wit scherm, bij The Wrestler schiet het beeld op zwart...
Mooi...

Maar waar zijn laatste film me achterliet met kippenvel na het fenomenale slot, bleef dat hier toch wel uit...

Toch 3,5 ster, want dat ik ietwat teleurgesteld ben zegt meer over zijn andere films, dan over deze...

Grappigste scene:
De fanclubdag, 8 a 10 opgeblazen worstelaars, die achter een ikeatafel zitten in een vrijwel lege gymzaal een stapel DVD´s met hun eigen optredens proberen te verkopen voor 8 dollar.
Kan dit wereldje treuriger worden weergegeven.

Ontroerendste scene:
De wandeling over de vervallen pier naar het verleden met zijn dochter en hun gesprek.
Zeldzaam prachtige beelden.

Voor Aronofsky's doen is The Wrestler een doodnormale film. Sterker nog, The Wrestler ís een doodnormale film. Het verhaal hebben we al wel vaker in een of andere vorm in een film gezien en het geheel is vrij klassiek gefilmd. Niet echt wat je van Aronosky verwacht.

Toch is dat niet zo erg want het werkt wel allemaal. Het script steekt sterk in elkaar waardoor het drama geloofwaardig naar voren komt en er wordt uitstekend in geacteerd. Ik las op IMDb dat de producers Nicolas Cage in gedachten hadden voor de rol van Randy the Ram. Hoewel ik hem best hoog heb zitten ben ik blij dat ze voor Rourke zijn gegaan. Cage zou een miscast van jewelste zijn geweest. Rourke heeft de juiste afgeleefde kop om deze rol geloofwaardig neer te zetten. De bijrollen van Marisa Tomei en Evan Rachel Wood zijn ook erg goed en zelfs de echte showworstelaars in de film doen het prima.

Ik ben benieuwd naar Black Swan, want hoewel The Wrestler een erg goede film is geworden hoeft Aronofsy niet twee van zulke 'normale' films te maken en mag hij weer gaan doen waar hij goed in is.

4*

vanwege de hoge waardering hier en op imdb bekeken, hoewel ik een hekel aan worstelen heb. maar ik hou ook niet van boksen en ballet en vond The Fighter en Black Swan toch goed. helaas deze niet.
een film vol met cliche's. het eerst succesvol zijn en nu voor hongerloontjes je ding doen en je huur niet kunnen betalen. met tegenzin de weekenduren op je baan nemen, het binnen 1 montage leuk vinden, om vervolgens weer te flippen. dieptepunt was wat dat betreft het subplotje met zijn dochter; binnen 3 scenes is het weer koek en ei, om vervolgens de vervolgafspraak te vergeten en is alles weer stuk. . nee, ik heb me meer geergerd dan vermaakt. niks aan de film doet me ook denken dat ie van Aronofsky is, die met Pi en Requiem for a Dream toch 2 toppers heeft afgeleverd.
hoewel ik er eerst niks mee had, waardeerde ik de 'achter de schermen' scenes uiteindelijk nog het meest. nadat hij het aan zijn hart kreeg had ik mijn geld ook wel gezet op dat hij de slotwedstrijd niet zou overleven, het is wel een pluspuntje dat dat in het midden gelaten wordt en het beeld na zijn sprong op zwart gaat. minpuntje was dan wel weer het door de hele film heen zuchten en kreunen van Rourke. teleurstelling.

Mooi film zoals ik verwacht van Aronosky maar toch vind ik zijn andere werken stukken beter. Misschien omdat worstelen zelf me niet aanspreekt. Dit is natuurlijk niet de hoofdzaak in de film maar een film spreekt je natuurlijk meer aan als alles je interesseert. Prachtige vertolking van Rourke, misschien omdat zijn leven dezelfde draaien genomen hebben, of toch vergelijkbare.

3,5je

Deze film sprak me in eerste instantie niet aan. Worstelen interesseert me totaal niet en de commentaren waren hier ook nogal wisselend. Maar Aronofsky bezorgde mij al het nodige filmplezier met Requiem for a dream (5*) en Black Swan (4.5*) Pi staat ook al een tijdje op het lijstje om te zien. The Wrestler dan toch maar een kans gegeven om pas na het zien een oordeel te kunnen geven.

De film ontbreekt in elk geval de sfeer die we van Aronofsky gewoon zijn. Dit is een gewoon drama geworden. De passie voor het worstelen wordt helemaal niet in de verf gezet als de verslaving in Requiem for a dream en de destructieve motivatie in Black Swan. Dit is gewoon een worstelaar die buiten worstelen geen leven heeft opgebouwd. Geen werk, geen vrienden, geen familie, ... Zijn wereld is die van het worstelen, tot het einde.

Mickey Rourke is niet bepaald een topacteur. Veel memorabele rollen heeft hij nog niet op z'n pamares staan, veeleer die van actie acteur of bijrol in blockbusters. Het enige geluk dat hij heeft, is dat deze rol op zijn lijf geschreven lijkt te zijn. Of dat een Academy Award (of überhaupt nominatie) verdient is een andere vraag. Hij heeft ook geen enkele deftige tegenspeler. Die dochter is helemaal niets en waarom Marisa Tomei bovendien wel een Oscarnominatie kreeg is me helemaal onduidelijk.

Het resultaat is een aangenaam drama geworden dat wel leuk is om zien, maar de nodige sfeer en passie mist om een topper te worden. Goed dat Aronofsky later met Black Swan liet zien dat hij toch nog het talent in huis heeft, dit is niet echt z'n beste visitekaartje.

Ik heb een lange tijd tegen deze film aangepakt, omdat ik na het zien van de trailer een soort middle-of-the-road drama verwachtte. Maar The Wrestler blijkt, buiten een paar makkelijke scenario-keuzes, toch een echte Aronofsky-film. De manier waarop Randy benaderd en gevolgd wordt is erg intens, maar ook de gehele opbouw werkt ook goed. Bijzonder effectief is de scène waarin Randy het gevecht heeft waar ook de nietmachine bij betrokken is

Toch wordt dit de eerste Aronofsky-film die geen 4* krijgt en dat komt doordat sommige scène overdreven emotioneel zijn en vooral makkelijk. Ik heb het hier vooral over de relatie met zijn dochter; die er opeens aan zijn haren bijgesleept wordt. Het is ook maar dat de stripper hem eraan herinnert dat hij überhaupt een dochter heeft. Aronofsky is nooit de subtielste geweest (in al zijn films niet), maar door de 'realistische' benadering zorgt het ervoor dat het hier voor het eerst storend is.

Maar verder gewoon een prima film en een meevaller, waarin vooral ook Rourke en Tomei erg goed zijn.

Goed gezegd, Knisper. Die gemakkelijke emo-scènes vond ik ook heel jammer. De lastige vrouw in de supermarkt die ervoor zorgt dat hij ontslag neemt was er ook behoorlijk over. Het paste niet in de in de algemene rauwe sfeer van de film. Inderdaad, Aronofsky is de subtielste niet.

Wat dat betreft is dit misschien toch niet helemaal z'n soort film. In al zijn andere werk kan hij veel meer over-the-top gaan en die momenten zijn precies de hoogtepunten uit z'n oeuvre. Hoewel de rauwe en realistische benadering van The Wrestler ontzettend goed over komt, lijkt hij in die subtiele, emotioneel gerichte momenten niet helemaal de juiste snaar te kunnen vinden. Neemt overigens niet weg dat we hier met een dik bovengemiddeld drama te maken hebben die cinematografisch en qua opbouw wonderschoon in elkaar steekt.

Mickey Rourke die in zijn eigen leven ook de nodige ups en downs heeft gekend, is nagenoeg perfect gecast als een worstelaar die in een diep gat gevallen is.

Mickey Rourke zet zijn rol zó overtuigend neer, dat je helemaal met de man gaat meeleven, en dat is ook de grote kracht van deze prachtige, en soms zeer emotionele film.

Absoluut niet des Aranofosky. Worstelen vind ik een verschrikkelijke sport en dan wordt het al moeilijk. Als er dan nog zo'n cliché vader-dochterdrama bij komt, zal het al nooit meer goed worden. Af en toe zaten er wel wat mooie scènes tussen, zoals de dans in de oude balzaal. En saai werd het niet en af en toe was het best wel genietbaar, maar de film is zo voorspelbaar dat het voor mij onmogelijk is om echt te genieten van deze film. Een voldoende voor de kijkbaarheid van deze film. Gewoon een kleine 2 uur lekker film kijken. Het zal wel aan mij liggen, ik zie het geniale er absoluut niet van.

Sodefuckers, wat een depressieve film, maar wat een acteerwerk en muziek zeg. Prachtig.

wat een top film met my man mickey rourke:) nu pas gezien maar al gehoord hoeveel respect hij kreeg voor deze come back movie na een fucked up tijd voor hem. dit was een film van de bovenste plank!!! 4.5 yo

Geen idee hoe ik er ook weer aan kwam, maar The Wrestler zat tussen mijn zooi films die ik afgelopen zomer met me mee zeulde naar Zambia. Het heeft lang geduurd voordat ik me eraan waagde, want films over sport of sporters vind ik doorgaands zeer onaantrekkelijk. Daar komt nog bij dat dat amerikaanse worstellen gewoonweg lachwekkend is.

Maar goed, toch maar even opgezt met in mijn achterhoofd de gedachte: er zit een knop op de player en hij kan zo weer uit. Dat gebeurde niet. Ik heb de volle film geboeid zitten kijken.
The Wrestler is een prachtige, drama-film waarin Rourke op zeer overtuigende wijze de titelrol vertolkt. Aronofski vertelt het verhaal op bijna documentaire achtige wijze wat alleen maar aan de kwaliteit toevoegt. Het verhaal is heel simpel: over de top worstelaar die een ouderdoms warschuwing krijgt die hem er dan nog toe zet zijn oude familiebanden te herstellen. Niks om het lijf. Maar de gevoelige wijze waarop dit in beeld wordt gebracht, alsof je getuige bent van de meest schrijnende en gevoelige details van iemands mislukte leven buiten de roem van het beroep, vind ik zeer geslaagd. Het is een film die ik waarschijnlijk nooit meer zal opzetten, daar is het verhaal in wezen te simpel voor. Maar er zijn zeer veel memorabele momenten die niet snel uit mijn geheugen zullen verdwijnen.
De personage van Rourke is aanvankelijk wat tweedimensioneel, maar intwikkelt zich tot zeer interessant en hij weet door zijn vertolking medeleven en sympathie op te wekken. Dat is toch knap, want dat is niet een, twee, drie wat je verwacht bij een rol als over-gespierde, verlepte, hardrock-minnende worstelaar. Ik heb derhalve dan ook moeite te begrijpen dat de oscar voor beste acteur in 2008 naar Penn ging en niet naar Rourke. Lijkt me moelijker om deze rol te vertolken dan de homosexuele Milk. Maar goed, dergelijke onderwerpen scoren bij de Oscars altijd wel.......

Anyway, ik zet deze op 4*

nou ja.......die oscars leveren altijd wel weer leuke discussies op. Toch?

Docu drama ten top. Niet echt mijn ding en dat showworstelen kan me al helemaal gestolen worden. Maar goed leuk verhaaltje zonder echte hoogtepunten. En dan kom je er ook nog achter dat het hele verhaal is verzonnen. Dat zou misschien meer impact kunnen hebben, maar goed. Vond alles nogal troosteloos, bepaald niet filmisch en in een gangetje door. Spannend nee, opwindend nee, opbeurend nee. Toch vond ik hem niet slecht. Waarom? Omdat dit soort drama's wel degelijk kunnen bestaan. Maar kopen nee. Leuk dat UPC hem gratis aanbood.

"docudrama"
"dan kom je er achter nog dat het hele verhaal verzonnen is"

Had je het idee dat dit een documentaire over een daadwerkelijk bestaand persoon was dan? Het leek mij toch redelijk duidelijk dat dit om een fictieve film ging?

Had toch gekund

Niet mijn genre, drama... Mits het om sportdrama's gaat. De reden dus dat ik deze film wel heb kunnen kijken. Hij kijkt simpel weg, de worstelscene's zijn aardig en Rourke zet een prachtige rol neer. Prima film.

Ik heb niemand over The Story Of Anvil gehoord. De overeenkomsten anders wel zijn opvallend: de documentaire achtige stijl, de held uit de jaren tachtig die destijds voor duizenden optrad en nu voor een handjevol. Het is vooral pijnlijk om te zien hoe enthousiaste mensen in een bepaalde tijd blijven hangen, terwijl iedereen vooruit gaat. Aronofsky heeft het wederom prachtig in beeld weten te brengen. Mickey Rourke is inderdaad sterk in zijn rol. Misschien is The Wrestler inderdaad zijn wederopstanding, maar eerlijk gezegd vraag ik me ook af waar iedereen dan was toen Sin City uitkwam.

In ieder geval houd ik wel van jaren tachtig nostalgie. Het gaat vaak wel gepaard met goede muziek. Er bestaat natuurlijk wel meer gave muziek dan die van Quiet Riot (Metal Health), Accept, Scorpions of Guns ’N Roses, maar het is geen verkeerde keuze. Dingen als de NES had ik niet verwacht. Het zijn wel die kleine dingen die het gevoel compleet maken.

Het is en blijft natuurlijk wel een drama. Randy blijkt toch wel een behoorlijk triest persoon te zijn. Woonachtig in een trailer, geldproblemen, geen familie behalve een dochter die hem niet wil zien. Ik haal de vergelijking met Anvil weer aan, omdat ook zij constant aangemoedigd worden om door te gaan met de hoop alsnog/weer door te breken. Iedere buitenstaander kan wel zien dat zoiets nooit zal gebeuren. Ik blijf het wel opvallend vinden dat Randy wel bijna uit zijn trailer geplaatst wordt, terwijl hij wel geld heeft voor de stripclub of steroids (en duizend dollar, in termijnen, betaalt). Zijn persoonlijke crisis is in elk geval fantastisch gefilmd. Een en al tragiek. De liefde, zijn dochter, zijn succes. Eigenlijk alles wel. Jammer dat het einde iets te lang duurde. Ik denk dat het indrukwekkender was geweest wanneer de aftiteling begon op het moment dat Randy weer het podium oploopt. Ik heb er wel respect voor.