Boogie Nights (1997)

Maffe prent.
Gekke dialogen, verassende gebeurtenissen en idiote wendingen vervullen deze 2,5 uur terwijl er een heerlijke nonchalante 70's sfeer bovenhangt. De openingsscène is geniaal, ik hoopte stiekem dat we verder gingen met zulke lange shots en die kwamen er een paar ( bijvoorbeeld de scène bij het zwembad waarbij we even onder water gingen) Het feit dat er een pornofilm gemaakt moet worden is op zichzelf al redelijk interessant maar daarbij worden we ook getrakteerd op een paar bizarre toestanden die niet direct in verbinding staan met het hoofdplot. Bijvoorbeeld Buck (Don Cheadle) met zijn technische apparuur, dat staat eigenlijk compleet los van het verhaal met Dirk Diggler maar het functioneert erg goed als afleiding, net als William H. Macy met zijn zielige rol die hij weer voortreffelijk weet te vervullen en waarschijnlijk heeft menige kijker hem weer treurig uitgelachen. Verder is de cast aangevuld met een aantal bekende namen die vrijwel altijd goed presteren maar de grootste ster is natuurlijk Wahlberg die weer excellent werk aflevert.
Het meesterlijke, het ultieme, het maximale, het beste of het briljanste resultaat wordt naar mijn idee niet bereikt, daarvoor is het toch allemaal iets te onschuldig en voorspelbaar want geef toe: iedereen heeft zo z'n story en op het einde komt het allemaal weer goed. Het is iets wat je ondanks alle toeters en bellen wel vaker ziet: de hoofdpersoon heeft een succesvolle carrière en lijkt zijn leven perfect ingericht te hebben, gaat dan ten onder aan zijn arrogante karakter en heeft uiteindelijk toch de mensen nodig die zijn bestaan hebben opgebouwd. Die welbekende structuur, bestaande uit grofgezegd drie delen (goed,slecht,goed), zorgt er voor mij voor dat ik niet 100% verkocht ben maar gelukkig heeft Paul Thomas Anderson het leuk weten te verpakken.
Suprising, vlot, hip en gewoon erg fijn om naar te kijken.

Ik ben ook niet voor 100% mee met Boogie Nights. Anderson is als narrator nog niet helemaal top. De film verliest af en toe het ritme en mist wat 'focus'. In de films na Boogie Nights weet PTA de kijker beet te pakken om hem daarna niet meer los te laten. Zijn 'huidige' controle op het materiaal voelt ook vele malen sterker aan. Als Anderson 'm vandaag zou maken dan was Boogie Nights een betere film geweest. Nou ja, veel regisseurs verwateren na een dendere start, PTA wordt er alleen maar beter op.

ik vind het juist lekker dat het nog wat ritme en focus mist. Dat oneffe maakt het juist levendig en echt. Magnolia is wat dat betreft juist veel te glad, voelt aan als een commercial ipv echte mensen.

Verder heeft het 'happy end' natuurlijk wel een gitzwart randje. (John Holmes, op wie Diggler gebaseerd is, raakte verder verstrikt in drughandel en criminaliteit. Stierf uiteindelijk aan aids....)

You're not the boss of me, Jack. You're not the king of Dirk. I'm the boss of me. I'm the king of me. I'm Dirk Diggler. I'm the star. It's my big dick and I say when we roll

Boogie Nights vertelt het intrigerende, meeslepende verhaal van verscheidene mensen uit een hechte (porno) familie. De gelukzalige- en erbarmelijke momenten van protegé Eddie Adams, en andere personages lopen als rode draad door de film.

Het speelt zich af in de jaren 70’. Eddie Adams (Mark Wahlberg), is een 17-jarige jongen die tot dan toe nog niet veel heeft bereikt in zijn leven. Om duiten te verdienen heeft hij twee onnozele baantjes: Hij werkt in een autowasserette en in een nachtclub. Bij laatst genoemde verricht Eddie arbeid als afwasser. Verder gaat hij niet naar school ‘Thats because you are too stupid,’ zegt zijn moeder op een dag, tijdens een heftige schermutseling. Daar heeft ze gelijk in. Dat Eddie niet over een bijzonder hoog intelligentiequotiënt beschikt komen we na verloop van tijd wel achter. Een goede band met zijn ouders heeft hij niet. Zijn moeder zeurt alleen maar over futiele zaken, en met zijn vader praat Eddie nauwelijks. De enige plaats waar hij echt tot leven komt is zijn slaapkamer. Daar hangen posters van lekkere wijven, filmsterren en Kungfu helden. Veel tijd spendeert hij aan het kijken naar zichzelf in een grote spiegel - die ook op zijn kamer hangt. Veinzend dat hij ook een filmster is.

Eddie zijn toekomst biedt op het eerste gezicht echter weinig perspectief, doch hij heeft één geluk. De jongen is namelijk gezegend met een 11,3 inch cock! Wanneer die wordt opgemerkt door de notoire sigaar rokende pornoregisseur ‘Jack Horner’ (Burt Reynolds), komt hij in een entourage terecht waar je U tegen zegt. Hij hernoemt zichzelf en wordt ‘Dirk Diggler’. Met die naam groeit hij uit tot één van de meest succesvolle acteurs in de porno-industrie.
Maar elk succes heeft zijn keerzijde…

Wie nu het waanbeeld heeft gecreëerd dat het hier een ordinaire, vulgaire pornofilm betreft slaat de plank volledig mis. Pure nonsens. Die illusie werd aanvankelijk bij de release wel gewekt. Vooral door kortzichtige, tendentieuze mensen met tere zieltjes die niet naar het gehele plaatje keken, maar enkel bij het woord ‘porno’ al flauw vielen.

Boogie Nights bevat verschillende componenten waaronder: Passie, faam, hebberigheid, vriendschap, geld en een complexe uitdieping van de menselijke interacties. We zien op het eerste gezicht een hechte pornofamilie die continu blijmoedig door het leven gaat. Maar wanneer je een stukje verder kijkt dan het geschetste droombeeld, ontdekken we de miserie die er achter schuilt. Halverwege de film, zien we een scene die werkelijk als een sloopkogel je brein binnenknalt. Tegelijkertijd is dat een scene waar een heftige decadentie uit voorvloeit. Namelijk, de negatieve kanten van de porno-industrie.

In mijn opzicht wil de film ons ook bewustmaken, over de gevaren van te snel verworven faam bij jonge mensen. Na een tijdje wordt de roem ‘Dirk Diggler’ teveel en doopt het zich om naar een ijzingwekkende teloorgang. Hij raakt onder andere verslaafd aan de Cocaine en Crystal Meth . Ook zien we in Jack’s vrouw (Julianne Moore) een drugsnuivend hoopje wrak, doorspekt met intense droevigheid omdat ze dankzij de porno en alles wat daarbij komt kijken, het bezoekrecht op haar zoon is kwijtgeraakt. Scottie (Hoffman), is een latente homo die met zichzelf worstelt. Buck, (Don Cheadle) ziet de nadelen van het zijn van pornoacteur in, wanneer hij weer wil participeren in de maatschappij, en een lening probeert te verkrijgen. Ga zo maar door. Het is een film beladen met menselijke emoties, rancunes en hartenleed.

Anderson liet met deze film al zien -meer zouden volgen- dat hij veel potentie in huis heeft om een groot regisseur te worden. Hij laat zich niet misleiden door Hollywood conventies, maar gebruikt daarentegen vernuftige technieken, daar waar hij later bekend om zou staan. Namelijk het hanteren van een eigenzinnige ensemble stijl. Doordat alle personages perfect worden uitgediept, kan de kijker zich met hun identificeren en meeleven.

Je kunt wel concluderen dat Anderson zich heeft laten inspireren door ‘Scorsese’ en andere topregisseurs. Dat zie je met name af aan het routineuze gebruik van muziek en de montage. Let ook op de prachtige steadicamshots, en de briljante eindscene. Qua technische aspecten scheelt er weinig aan Boogie Nights. De discomuziek, ingenieuze camera bewegingen en felle kleuren spatten letterlijk van het beeld. Een perfecte sfeer, en op die manier komen de 70’s zeer realistisch over.

‘Zijn er dan helemaal geen negatieve segmenten?’, vraagt u zich nu waarschijnlijk af. Jawel! De acteerprestaties van de cast zijn niet altijd piekfijn. Daarbij zitten er enkele overbodige scènes in die afdoen aan het geheel. Toch zijn dit zijn minieme punten, die zich gemakkelijk laten compenseren door een ongenadige kijkervaring. Het is een verademing om tussen alle Hollywood meuk door, een topregisseur aan het werk te zien. De onvermijdelijke vraag: Is Boogie Nights een klassieker? Twee woorden: Hell Yeah!

9/10

Goed, maar weinig meer dan dat.

De film begint lekker vlot. Als kijker maak je snel kennis met een hele hoop personages en hun verhaal. Het is allemaal luchtig en het eerste uur vliegt razendsnel voorbij.
Maar hoe vlot de eerste helft is, zo zwaar is de tweede. 't Is allemaal zo voorspelbaar. Ook het einde vind ik er dan wat bij de haren bijgesleurd (Dirk Diggler komt met hangende pootjes terug en Jack Horner vindt dat natuurlijk oke. Rollergirl gaat terug naar school, Buck heeft z'n zaak, ... Iedereen gelukkig.) Staat nogal zwaar in contrast met dat middengedeelte.

De acteerprestaties vind ik wat verdeeld. Van Mark Wahlberg zal ik nooit een fan worden. Aanvankelijk kan hij hier een macho-typetje spelen, maar in stukken waar emotie bij nodig is, valt hij door de mand. Ook van iemand als Burt Reynolds word ik warm noch koud van.
John C Reilly, Don Cheadle en William H Macy doen het al een pak beter, en ook Julianne Moore en Heather Graham mogen er wezen.

Qua regie zit het wel helemaal goed. PT Anderson deed me soms wat denken aan Scorsese en Kubrick met z'n langgerekte shots (zoals met dat zwembad).
Dus aangenaam kijken was het zeker wel, ook mede mogelijk gemaakt door af en toe een leuk muziekstukje.

3,5

Als je weet hoe het met John Holmes (Dirk Diggler) in het echte leven is afgelopen, krijgt het happy end een zeer cynische ondertoon.....het is natuurlijk niet van lange duur.

Maar de film eindigt niet met de kleinste verwijzing naar aids, dus zover is het gewoon een goed einde. Daarbij zijn Holmes en Diggler niet dezelfde persoon, Holmes was slechts de inspiratiebron. De film geeft ons geen reden om te denken dat Diggler zal sterven aan aids. Die cynische ondertoon verzin je er gewoon zelf bij.

Het gaat me niet enkel om aids, maar het verval in drugs & misdaad in het algemeen.

Persoonlijk zie ik het happy end dan ook niet als een happy end, maar meer als een sneer naar Hollywood, waar een happy end gewenst is...en in ieder geval volledig ongeloofwaardig dat het stand zou houden.. Of PTA het ook zo ziet weet ik niet, zou het audio commentaar moeten naluisteren, maar het is wel zoals ik de film zie, want zoals gezegd is een andere visie compleet ongeloofwaardig.

Verder is het absoluut gebaseerd op Holmes, vele scenes zijn een op een gekopieerd uit zijn leven. (Op de Criterion laserdisc staat een docu over Holmes ( Exhausted: John C. Holmes, the Real Story (1981) ) die dat allemaal meer dan duidelijk maakt. Helaas is die vanwege rechtenruzie nooit op dvd verschenen.) Dus zijn het absoluut wel dezelfde.

Zeer goed geacteerd en ook de sfeer word goed gezet. Op zich was de film zeker het bekijken waard, maar toch moet ik zeggen dat de 155 minuten wel lang waren. Of het voelde toch lang aan. Het verhaal zit goed in elkaar, maar voelt soms wat langdradig.

Het is voor mij geen film waar ik van zeg : wow.
Maar evenzeer is het niet een film die je zomaar vergeet. hij zindert wel nog wat na.

Toch ben ik blij dat ik hem eindelijk bekeken heb.

Grappige film met bizarre situaties en een goede sfeer. Leuk dat laatste shot want dat was toch wel de vraag die over bleef.

Heel origineel, nog nooit zoiets gezien. Het eerste uur is bruisend, grappig, de jaren 70 sfeer is heel erg goed neergezet, leuke personages en leuke muziek. Maar helaas is het allemaal veel en veel te lang uitgesponnen.

Als de film op ongeveer een uur is, en Dirk op zijn hoogtepunt, vraag je je af waar het nog heen moet, en niet onterecht. Alles was er in de anderhalf uur daarna gebeurd is allemaal een stuk minder likeable, interessant en grappig. Regelmatig vraag je je af waar je nu eigenlijk naar zit te kijken, zoals het stuk met de drugsdeal. De film gaat een kant op waar ik persoonlijk niet echt op zat te wachten. Eigenlijk had het voor mij best een feelgood-film mogen blijven, vond heel het drama er niet zo inpassen.

Af en toe nog best wat leuke momenten, maar de lengte van de film, en waar het verhaal heengaat, zorgen ervoor dat de pit van het eerste uur er totaal uitraakt.

3,5*

Als je wilt weten waar de drugdeal op sloeg zou je deze film eens moeten kijken: The Wonderland murders. Het is in Boogie Nights niet helemaal zo uitgewerkt, maar daar zou het op slaan lijkt me.
Boogie Nights is het (erg vrije geintepreteerde) levensverhaal van John Holmes. Daar horen de Wonderland murders ook bij (waargebeurd)...