Southern Comfort (1981)

Aardig filmpje, maar deed niet met me wat ik had gehoopt.
Acteer werk heel wisselend per acteur, van erg goed tot bijna slecht.
Heeft veel overeenkomsten met deliverance. maar komt wat mij betreft kwa niveau niet in de buurt.

Net niet zo goed als Deliverance.
De soundtrack is dan wel weer vele malen beter, een van de beste film soundtracks ooit!

Heb Deliverance nog niet bekeken dus een vergelijkingspunt had ik niet. Was aangenaam verrast door Powers Boothe en Fred Ward, de rest was daarentegen inderdaad op sommige momenten nogal matig. Het verhaal zorgde ervoor dat je de hele tijd op het puntje van je stoel zat, en het camerawerk, de muziek, en jammer genoeg ook de slechte kwaliteit van de dvd creëerden een luguber sfeertje. Eén van de hoogtepunten vond ik het moment van absolute stilte nadat Stuckey door het drijfzand werd verzwolgen, alsof men wou aantonen hoe snel en vluchtig een mensenleven is onder bepaalde omstandigheden. Het einde vond ik goed, alhoewel een donkerder einde voor mij zeker tot de mogelijkheden behoorde. Vooral het gezang van die goedlachse man zorgde voor de nodige nervositeit en was een goede vondst. 4*

Haalt het net niet bij Deliverance om maar weer die vergelijking te maken, maar Southern Comfort is me toch ook altijd bijgebleven. Die zompige moerassen met treurige bomen vormen een erg mooie setting. De goede soundtrack en moerasgeluiden maken het helemaal af, typisch zo'n film die het van de sfeeropbouw moet hebben. Laatste kwartier is een waardige climax, weliswaar ongeloofwaardig en beledigend, maar erg spannend.

Jammergenoeg wat vlak acteerwerk - vooral Caspar irriteert, lijkt of hij net uit Debiteuren Crediteuren komt gelopen - en een aantal domme acties die je niet verwacht van militairen (lawaaiig rennnen door het water, schreeuwen naar een helikopter, en sommigen draaien wel erg snel door). Voor de rest wel tough guys versus de locals.

Sterke punten zijn dat de "vijand" lang en goed buiten beeld blijft en het bevreemdende gevoel bij het einde: het gefeest enerzijds en de dreiging anderzijds.

Het zijn ook geen volwaardige militairen hè! Het zijn National Guards, wat bij ons te vergelijken is met Nationale Reserve, de zogenaamde 'Weekend Warriors'. Dus zo heel erg onrealistisch is dat mischien ook weer niet...

Zeer spannende film, eerst vond ik het jammer dat je de ''vijand'' helemaal niet in beeld kreeg maar naarmate de film vorderde werd dat alleen maar beklemmender, waar zijn ze, zijn ze er eigenlijk wel?
Het laatste kwartier is echt van zeer hoog thriller niveau, lang geen ''Deliverance'' maar wel erg spannend!!

Deliverance had voor mij alles, weinig macho gedoe en een sfeer waar ik ontzettend van heb genoten.
Oke deze is misschien wel spannender maar bij Deliverance kwam voor mij veel meer bij kijken.
S C ben ik al bijna weer vergeten maar Deliverance spookt nu nog wel eens door mijn hoofd.

Flauwe Deliverance-kloon, al moest ik ook vaak aan Predator met Schwarznegger denken omwille van de soldaten in het bosrijke gebied. Wat Deliverance zo bevreemdend maakte - de cultuurshock - ontbreekt hier trouwens volledig. Tenzij op het einde heel eventjes, tevens het enige moment waarop de film erin slaagt spannend te zijn. Voor het overige is het kijken naar een troep amateuristische soldaten die zich als kinderen gedragen. Southern Comfort kreunt onder onrealistische personages die de domste handelingen doen en meer een bedreiging voor zichzelf vormen dan hun belagers.

Wat de film wél mee heeft is de schitterende moeras-locatie die vaak mooie plaatjes oplevert en een gevoel van desoriëntatie opwekt. Ook de muziek geeft in dat opzicht het juiste sfeertje weer. Spijtig dus dat de audiovisuele kwaliteiten geen weerklank vinden in het script, want dat had met degelijke personages en meer aandacht voor de dreiging van de belagers een goede film kunnen opleveren. Nu is Southern Comfort helaas niet meer dan een slap aftreksel van zijn grote voorbeeld.

Mja, Deliverance. Je kan ook zeggen dat Walter Hill The Warriors naar Louisiana heeft proberen te verhuizen. Ook hier doet hij weer veel met sfeer. Zo'n groene, dampende bayou is natuurlijk een geweldig decor en de muziek van Ry Cooder werkt ook zeker mee. Toch komt Southern Comfort niet bepaald ongeschonden uit de herkijk. Het beklemmende dat me bij was gebleven is er toch wat uit.

De paranoia van de reservesoldaten komt niet helemaal meer uit de verf. Hun onbeholpen gedrag is nog tot op zekere hoogte te vergeven, maar vooral de vertolking van Casper is een nogal malle vertoning. Haalt de angel er helaas uit. Op een paar nerveuze momenten na dan. Zo mogen de vallende bomen en het slot in het dorp er zijn. Net aan, maar duidelijk minder dan voorheen gedacht.

Parttime soldaten op oefening krijgen ruzie met locals in de bayou van Louisiana, en raken verzeild in een Vietnamoorlog in het klein. De sfeer in deze nagelbijter is zeer naargeestig en beklemmend . Zonder veel franjes vertelt schrijver / regisseur Walter Hill een uitstekend verhaal met logische opbouw. Vooral de onderlinge spanningen bij de soldaten zijn heel mooi geschetst. De muziek van Ry Cooder is schitterend. Onvergetelijke film!

Een film die jammer genoeg enigszins moeilijk opstart, zeker op het vlak van de dialogen, grotendeels te wijten aan de stereotype karakters. Zodra het eerste slachtoffer zich aandient komt de film gelukkig op stoom en gaat in ijltempo de spanningsmeter omhoog. De spanning is intens, een Vietnam allegorie, een zo goed als onzichtbare vijand in een ondoordringbaar gebied, de horror taferelen. Het desolate moerasgebied is prachtig vastgelegd, een moeras zonder einde, die op de sfeervolle als even desolate muziek van Ry Cooder een indrukwekkende geladenheid krijgt.
Southern Comfort grijpt je al snel en laat dan niet meer los.

4.0*

Southern Comfort komt bijzonder moeilijk op gang. Die soldaten zijn een stel flapdrollen bij elkaar, er is geen enkele vorm van leiding en ze klooien maar wat aan. Vind je het gek dat de lokale bevolking terug strijdt denk ik dan. Sowieso die jongen die met de losse flodders schoot hadden ze wel een knal mogen verkopen.
Gelukkig zijn de 2 overblijvers ook de personages die moeten overblijven,want ze zijn de meest verstandigen. Het laatste half uur is bijzonder sterk. De spanning is onderhuids aanwezig en in combinatie met dat hilbillie volkje in die zenuwslopende setting wordt dat zwakke eerste uur ruimschoots goed gemaakt.
Het enige waar ik mee zit zijn de kogels, voor zover ik weet hebben ze geen één keer met scherp geschoten, terwijl ze toch die echte kogels hadden verdeeld?

3*

De Amerikaanse thrash metalband Exodus zong eind jaren tachtig al over te Cajun hell. Blijkbaar vonden zij het Franse white trash in de bossen indrukwekkend, maar dat geldt niet voor mij. Southern Comfort is een aaneenschakeling van bizarre momenten. Zelden trouwens een troostelozer bos gezien dan in deze film. Dat is dan wel weer een compliment.

Van de cajuns zelf krijg je maar vrij weinig te zien. Eigenlijk was het meer een vietnamfilm die zich dan in Louisiana afspeelt. Ik vraag me af hoe je op het idee komt om een machinegeweer met losse flodders leeg te schieten op een groepje nietsvermoedende passanten. Mag toch aannemen dat zoiets verboden is binnen het (Amerikaanse) leger. De klopjacht van de cajuns lijkt me dan ook wel een beetje overdreven, maar er valt voor de verhaalvorming wel mee te leven. Het absolute toppunt van stomheid is waarschijnlijk toch het opblazen van een huis wat vol ligt met wapens in een moment waarin je jezelf nauwelijks kan verweren. Ik kan daar te slecht tegen: personen die het vermogen hebben om elk greintje logica het hoofd te bieden. Het is niet het enige, maar onze sympathieke legereenheid haalt de enige stupide frats na de ander uit. De twee met een nog acceptabel IQ blijven dan gelukkig nog leven. Een survival of the fittest. Herbert Spencer zou trots geweest zijn.

Ben het er wel mee eens dat het einde beduidend beter. Na het keurig wegwerken van alle imbecielen en het feit dat er wat meer te zen valt, komt er eindelijk een beetje spanning. Toch kan ik het niet spectaculair roepen, maar het redt de film enigszins van een lager punt.

Ik lees hier erg veel berichten van mensen die het maar over soldaten hebben. Het zijn echter National Guards, in Nederland beter bekend als Nationale Reserve. Dat is een redelijk slap aftreksel van het leger. Als NatRes krijg je niet de training die je in het leger krijgt, maar ben je meer voor inzet bij rampen en excessen. De National Guards idem dito, hun meest bekende inzet is tijdens de Vietnam oorlog, toen ze werden ingezet tegen over demonstrerende studenten. Een erg bekende foto is die van een meisje die een bloem in de loop van het geweer van een van de Guards doet.