Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)

Volgens mij doelt hij op de topless-scenes.

Nee, ze gaat voor mij nooit echt leven. Het hoofdpersonage wordt als een redelijk losbandig en lichtelijk onguur personage geintroduceerd (in ieder geval als heel onafhankelijk) en zowel hun relatie, als de vrouw op zich wisten me niet te overtuigen. Ik vond 'r niet sympathiek, ze hadden geen scherpe scenes (vond die picknick ronduit saai) en uiteindelijk heb je die relatie wel nodig voor de psychologische verloop van het hoofdpersonage.

Er zit maar weinig gang in deze film. Het tempo ligt veel en veels te laag en net als in Straw Dogs is de climax het meest interessant, maar het duurt zolang voordat die bereikt wordt. Waar Straw Dogs het nog kon hebben van zijn geweldige verhaal, vond ik Bring me the Head vooral een standaard Westernverhaaltje met een heleboel gringo's en meer van dat soort stereotypes.

Peckinpah viel me wat tegen in deze film. Zijn typische regiestijl is maar mondjesmaat echt overtuigend en eigenlijk alleen Warren Oates levert echt een mooie rol af. Dit was inmiddels de 5e die ik van Sam Peckinpah zag, maar het was toch echt de minste.

De film heeft wat tijd nodig om je te pakken, maar uiteindelijk viel het me niet tegen. Het verhaal blijft net interessant genoeg om te boeien, maar in het eerste half uur, drie kwartier gebeurt erg weinig. Gelukkig waren de acteerprestaties wel goed.

Uiteindelijk toch mooi om te zien hoe het karakter van Bennie zich ontwikkeld in het tweede deel van de film. Het is wel een personage dat beklijft, vooral door zijn metamorfose.

Een kleine tegenvaller. De verwachtingen waren gewekt door de prachtige titel, Peckinpah, en dat deze film als inspiratie heeft gediend voor de superieure film The Three Burials of Melquiades Estrada. De film begint sterk en nogal onheilspellend. Maar zodra Bennie en Elita het centrale punt worden in de film, wordt de film een stuk minder interessant.

Wat volgt is ca. 45 minuten aan karakterontwikkeling, dat niet weet te boeien. De film weet zich uiteindelijk te herpakken, hoewel het einde iets teveel van het goede is. Het is jammer dat de film niet meer heeft gedaan met de karakters die in het begin geïntroduceerd zijn. Die bleken allen een stuk interessanter te zijn dan hoofdrolspeler Bennie.

Een surreële, melancholische, diep persoonlijke en volstrekt unieke roadmovie.
Het is een complexe studie van geweld, maar vooral een tragisch verhaal over een man vol tegenstrijdige emoties, die alles wat hij heeft verliest, afdaalt in waazin en uiteindelijk op een gewelddadige manier op zoek gaat naar verlossing.
Oates speelt fenomenaal. Meesterwerk.

Zeer prettige film met de nodige geweld en mooi verhaal.
Aantal mooie scenes en sterk geacteerd.

3,5 ster

Film die vooral het eerste uur nergens echt boeiend wordt. Ik vond hem eerder irritant door de rol van Isela Vega. Maar het tweede uur maakt veel goed en Warren Oates ontpopt zich tot de ultieme anti-held. Niet de beste film van Peckinpah en hij laat je met veel vragen achter, maar door het sterke tweede deel toch een nette voldoende.

Heerlijke film.
Komt lekker loom op gang, mooie jaren 70, Mexicaanse beelden.

Qua actie is het eerste gedeelte niet echt boeiend, qua sfeer daarentegen zeer zeker wel. Mooie opbouw naar het 2e gedeelte.

Ik kan er wel van genieten; verlaten stoffige wegen, cactussen, vervallen stadjes, oude gedeukte amerikanen, tequila, en trage shots, uitgebreid de tijd nemen voor de persoonlijke relaties, uitdrukkingen, emoties.
Warren Oates speelt geweldige anti-held

2e deel doet wat surrealistisch aan. Op de heenweg rijdt hij met zijn vriendin, op de terugweg met het hoofd van zijn (min of meer) rivaal, zich al schietend een weg banend door allerlei obstakels.

De film gaat m.i. niet in de eerste plaats om de actie maar is meer een roadmovie waarbij allerlei innerlijke spanningen, driften en emoties van mensen worden weergegeven.

Leuke titel, minder leuke film. Vooral omdat het me gewoon nergens echt kon boeien. Het verhaal sukkelt maar een beetje door en er had hier en daar flink wat gesneden kunnen worden. De geweldsuitbarstingen zijn wel stijlvol geregiseerd in de stijl waarin Sam Peckinpah bekend staat, maar verder vind ik dit wel zijn minste film.

Niet zo goed als de titel doet vermoeden.

Hoewel ik nog maar vijf films van Sam Peckinpah heb gezien, is hij toch een kleine persoonlijke favoriet van mij. Des te meer reden om deze film met een veelbelovende titel te bekijken. Peckinpah leek mij de ideale kandidaat om de verwachtingen van de titel waar te maken, maar daar had ik mij flink in vergist.

Ik verwachtte een tweede The Getaway, maar kreeg een zeer trage en oninteressante film voorgeschoteld. Het verhaal komt langzaam op gang en in tegenstelling tot zijn andere films vond ik de personages hier vrij leeg. Ik had helemaal niets met Oates als antiheld en de relatie met Vega is eigenlijk niet zo interessant. Nergens kwam ik de spanning tegen die ik verwachtte. Vanaf het moment dat Vega sterft en Oates met Alfredo gaat praten, krijgt de film iets meer inhoud en wordt het wat interessanter, maar niet langer dan een kwartier eigenlijk. Het verhaal stelt weinig voor en er zit te weinig actie en spanning in om daarnaast nog te boeien. Ik moet wel zeggen, de actie die erin zit is vanouds Peckinpah. Prachtige slow-motion beelden van mannen die hun laatste adem uitblazen.

3* voor die paar mooie actiemomenten.

Verouderde slome trage film. Lange vervelende stukken, kortom voor mij geen topper. Naar mijn mening te hoge stemmen. 2.0 voor mij.

hahahaaha ze hebben hier ook nog volgens mij ooit een parodie van gemaakt. Waardeloos!
maar deze heb ik met name vroeger heel erg vaak gekeken en behoorde toen tot mijn favorieten.
Dan is die parodie natuurlijk super slecht in vergelijking met deze en sam peckinpach's werk.
Maar deze film is super! Een meesterwerk van begin tot eind!