Where the Wild Things Are (2009)

Best een leuke fantasie film dit.

De vergelijking met Totoro wordt hier al enkele keren gemaakt en dat is ook logisch gezien het uiterlijk van de wezens in deze film. Daar houdt de vergelijking ook wel op. Ik vond het trouwens ook een film die mij af en toe deed terugdenken aan The Neverending Story.

Ik had vrij weinig verwachtingen omtrent deze film, maar het viel mij reuze mee. Dat de film enigszins werkt, komt vooral ook doordat de wezens in de film grotendeels niet van CGI zijn, maar gewoon mensen in pakken zijn, iets wat de sfeer ten goede komt. Wat heet, de film is uitermate sfeervol.

Jammer is wel dat ik het hoofdrolspelers bij vlagen nogal irritant vond, iets wat het meeleven met hem uiteindelijk niet ten goede kwam. Hierdoor kwamen de emoties die film op het einde probeert op te roepen, bij mij in ieder geval niet naar boven.

Ondanks het minpunt heb ik me zeker vermaakt met deze vlotte fantasiefilm, die ook voor volwassenen prima te genieten is. Uiteindelijk krijgt de film toch een makkelijke voldoende van me.

3,0*

Erg mooie film, waar mijn ouders vroeger het boekje van voorlazen.

Verhaaltje is heel simpel, maar daardoor heel diepzinnig. Ik zie het eiland van de monsters eigenlijk als de persoonlijkheid van Max. Met de emotionele instabiliteit als beste vriend van Max (Carol), aangezien Max zelf ook emotioneel instabiel is. Welke persoonlijkheidskenmerken ik aan de andere wezens zou moeten toekennen zou ik niet 100% weten, misschien een herziening.

Maar goed, de wezens zien er heel kinderachtig, maar daardoor ook heel leuk uit, pas heel goed bij de sfeer. De voice-actors zijn heel goed gecast, met name de stem van James Gandolfini, die heel vriendelijk maar ook heel woest kan klinken (kijk maar naar zijn personage in The Soprano's). De hoofdrolspeler, Max Record, speelt erg sterk, één van de beste 'echt' jonge acteurs van dit moment.

Vond de omgeving prachtig, niet heel kleurrijk, maar juist af en toe sober, af en toe dor maar af en toe ook erg vrolijk. Het hele nest wat Max en de Wezens bouwen is op 't detail toe prachtig uitgewerkt. En dit weergegeven met prachtige fotografie.

Verder veel humor die mij erg lag, soms zwartgallig en soms lekker simpel. Om een kind te zien spreken over hersenen uit iemands hoofd halen vond ik erg geestig. Max was gelukkig niet het doorsnee jochie, maar een erg gecompliceerde persoonlijkheid, wat prachtig en met een hoop humor is weergegeven.

Ik geef 4,5*

Mooie verfilming van de boeken van Maurice Sendak (pure nostalgie voor mij).
Vooral veel lof naar Spike Jonze om hier toch een complete film van te maken.
De sfeer en de visuele aspecten dragen deze film (soms wat sober maar ook hartverwarmende momenten).
Ook Max vond ik goed gecast.
4 sterren van mijn kant.

p.s.

[Iemand enig idee, wat de verwijzing is, als K.W. samen met Max op het strand loopt en zij die uilen uit de lucht gooit?]

Een redelijke avontuur/familie film...
Leuk voor kinderen, niet voor volwassen...
Prima acteerwerk...
Zeker bijzonder beeldend en fantasie werkje...
Geen saaie film...

Voor kinderen, maar ook voor adults prima te kijken. Ik persoonlijk vond het niet altijd makkelijk om naar te kijken. Wel goed gedaan is de constante dreiging die er in de lucht hangt, het blijven toch grote beesten met scherpe tanden....
Maar wat doet Ruffalo toch in deze film?? Hij heeft slechts een scene in hemelsnaam

2e Jonze.

Ook deze valt me tegen. Ik verwachtte veel van de film en aan veel reacties te zien hier kon ik gaan zitten voor een meeslepende fantasievolle film. Alhoewel Jonze mooi de fantasiewereld van een kind heeft neergezet werd ik totaal niet meegesleurd in de wereld van Max. Sommige stukken waren erg sterk en erg leuk, maar over het algemeen vond ik de film redelijk inhoudsloos. Die wezens maken lol en maken ruzie over telkens dezelfde dingen en natuurlijk leert Max hier een les van. Vooral tijdens dat voortdurende geruzie keek ik soms even op de klok, de film voelde heel erg lang aan opeens. Daarnaast vond ik Max redelijk vervelend. Het jongetje speelde wel goed en heeft vooral een heel sprekend gezicht, maar het karakter van het personage stond me zwaar tegen. Ik irriteerde me er een beetje aan.

De keuze om die wezens half pak en half CGI te maken vind ik erg geslaagd en Where the Wild Things Are is zeker geen slechte film. Maar om even te ontsnappen naar een andere wereld en lekker te genieten van pure filmmagie ben ik hier niet op de juiste plaats. Die wezens en hun gedoe kunnen de film helaas niet dragen.

3*.

Ik vind je stem nog vrij hoog om eerlijk te zijn. Je noemt wel juist de punten op die mij ook opvielen.

Verwachte iets in de trand van "The Neverending Story" maar kwam van een kale reis terug.
Het probleem is dat het hoofdpersonage een rotvervelende hoogst irritante kleuter is.
Vond de "monsters" wel knap gemaakt maar hun "avonturen" waren eerder slaapverwekkend.
Weet echt niet wat het doelpubliek van dit onding is.
Voor kleuters is het te melancholisch, donker en te moeilijk en voor volwassenen te saai.
Pluspunt is de mooie achtergrondmuziek.

Ja hij viel tegen, maar mijn verwachtingen lagen dan ook heel hoog. Uiteindelijk vond ik het geen slechte film, nog wel voldoende.

Bijzonder.

Ik wist niet of de pakken nou echt waren. Max kon ze aanraken en vastpakken dus ik zou zeggen dat er wel iets van een kostuum is gemaakt. Ik las bij maerk dat deze figuren half CGI en half pak zouden zijn, ik ben benieuwd of dat ook zo is.

Max speelt erg goed.

Vooral het begin vond ik sterk. Die scènes met de iglo maar ook die in het huis waren verassend sterk. Elk beeld sprong eruit en het had iets unieks.
De overgang naar het eiland zit smooth in elkaar.

Aangekomen bij de beestenboel moest ik er wel even inkomen. Ik was bang dat het een kinderfeestje zou worden maar de dialogen worden ondersteund door zeer realistische gezichtsuitdrukkingen. Ook hier ben ik wel benieuwd hoe de makers dat gefixt hebben.


Origineel. De zaak wordt niet overbodig gedramatiseerd en het geheel is mooi uitgewerkt.

Alleen de gezichten van de beesten zijn cgi.

Mooie film, maar af en toe een klein beetje langdradig.

Alles behalve de animatie van de gezichten is echt.

Een film waar je jezelf even helemaal weg kan kijken van een harde realiteit. Slapen tussen een grote hoop knuffelmonsters, forten bouwen.. Een blik vanuit de ogen van een kind, om zelf even kind te zijn. Ik vind de film brilliant!

Bijzondere film waarin een jongetje, na een ruzie met zijn moeder, van huis wegloopt en in een fantasie-wereld terecht komt. Moeilijk met iets anders te vergelijken, zowel het verhaal als de visuele aanpak. De harige monsters lijken zo weg te zijn gelopen uit Sesamstraat, maar zien er wel mooi uit. De film begint goed, maar eenmaal in de fantasiewereld wordt het verhaal nogal langdradig. Maar toch nog 3.0 sterren voor de originaliteit.

Die dienen als ''bescherming'' voor het fort/kasteel wat ze bouwen/

Na het boek gelezen te hebben en de film nogmaals te hebben gezien is het verhaal veel boeiender. De film gaat wel als een sneltreinvaart in vergelijking met het boek. Vele details die ik dan weer wel herken uit het boek. Toch vind ik het jammer dat ze sommige dingen niet verwerkt hebben in de film en dat vooral het beginstuk zo snel gaat (wanneer Max thuis is en zijn fort wordt kapot gemaakt, hij neemt wraak op zijn zus, hij is het niet eens met de diepvriesmais en bijt zijn moeder...)

Wonderlijk verhaal, eigenlijk voor alle leeftijden.

4*

Echt? Ik vond juist het einde iets te afgeraffeld, hoewel de afscheidsscene toch hartverscheurend was.

Prima film. Knap dat je van een kleuterboek met minimale tekst een film weet te persen met een scheiding, nieuwe vriend, zus in de puberteit en Max zelf die dat allemaal niet zo ziet zitten en op zijn leeftijd nog niet zo goed kan verwoorden hoe hij zich voelt. Het is dus "losjes" gebaseerd op het boek, want de enige overeenkomsten zijn Max en de Maximonsters. Oja, en dat ze gaan feesten...al duurt dat in het boek 5 pagina's en in de film 4 minuten. Tot daar de overeenkomsten. Toch vind ik het een hele mooie manier om de eigentijdse sfeer weer te geven en dit te doen vanuit de beleveniswereld van een kleine jongen met natuurlijk, zijn fantasie. Want daar draait het natuurlijk om. In deze film staan de monsters dus eigenlijk symbool voor Max' eigen emoties en dat is best knap uitgebeeld. Ook vind ik dat de maximonsters heel erg mooi zijn weergegeven en ze lijken dus ook echt als twee druppels water op de figuren uit het boek. De soundtrack, verzorgt door Karen O is geweldig. (als je van Indie houdt)

De scene die mij eigenlijk nog steeds verbaast, als ik er zo over nadenk...is als Max en Carol over het strand lopen en er op de achtergrond een enorme hond rondloopt...dan vraag je je toch af: "zijn het nou eigenlijk wel MAXI monsters?"

Een verademing tussen alle aanstellerige kinderfilms die je zo links en rechts tegenkomt. Voor zover je dit als zodanig kunt typeren. Jonze pakt het heel wat intiemer aan met weliswaar een vrolijke noot, maar ook een ondertoon die wat verder gaat dan het zoveelste avontuurtje met kinderlijke onschuld. Uit de opmaat blijkt dat Max het wel lastig heeft, maar helemaal zonder blaam is ie nu ook weer niet.

Sowieso al een bewonderenswaardige insteek, die ook nog eens sereen en subtiel wordt uitgewerkt wanneer de fantasie de film overneemt en Max zichzelf letterlijk en figuurlijk tegenkomt. Natuurlijk af en toe een dolle boel daar op het eiland (zie ze springen en gooien), maar er sluimert steeds een emotionele spanning tussen de monsters onderling en jegens hun pas gekroonde koning.

Prachtig opgemaakte Wild Things, allen behept met zo hun eigen menselijke nukken. Het maakt ze tot volkomen acceptabele en herkenbare wezens die nergens overdrijven. Idem voor de lichtvoetige soundtrack. Jonze weet er uiteindelijk een happy end aan te breien, maar wel zonder definitief af te rekenen met dat donkere, sombere accent. Het maakt z'n toch al hartelijke film er nóg wat oprechter op.