4 Luni, 3 Săptămâni şi 2 Zile (2007)

versneld bekeken, had niet het idee iets te missen.

Gevoel?

Verwend? Als je altijd SBS 6 kijkt, is het wel eens leuk om een goede documentaire op de publieke omroep te bekijken.

Altijd SBS? Dat soort zenders probeer ik zoveel mogelijk te vermijden, maar ik bedoel gewoon dat een doorsnee Hollywood-film, hoe flauw, cheesy, commercieel ook, vaak gewoon goed is gefilmd.

Gelukkig maar.

Een erg sterke Roemeense film, die in een traag tempo verteld wordt, maar eigenlijk van begin tot einde weet te boeien. Anamaria Marinca zet een erg sterke rol neer als de sympathieke Otilia, die er veel voor over heeft om haar zwangere vriendin Gabita te helpen met een abortus. Hoe meer de film vordert, hoe meer bewondering ik voor Otilia kreeg en ik ging me ook steeds meer irriteren aan Gabita met haar “makkelijke” gedrag. Ik hoopte en verwachte dat Otilia op een gegeven moment genoeg zou hebben van Gabita, maar dat gebeurde uiteindelijk niet, wat de film uiteindelijk alleen nog maar meer kracht geeft. Ook het moment waarop je de foetus uiteindelijk in beeld ziet vond ik erg bijzonder en had ik nog niet eerder in een film gezien. De film is daardoor ook behoorlijk rauw en des te realistischer. Het is natuurlijk een dramatische gebeurtenis, maar het wordt nooit overdreven in deze film. Tja ik ben best wel onder de indruk van dit sterke drama.

Dikke 4,0*

Fantastische film inderdaad. Veel meer dan een politieke film voelt dit aan als een 'day in the life of..' van in dit geval Otilia. Vermoedelijk is dit wel een van de slechtste dagen van haar leven, maar wel eentje die erg veelzeggend is over Otilia's opofferingsgezindheid en doorzettingsvermogen. Dat Mungiu zich zo focust op hoe zij de dag door komt, is een hele sterke keuze.

Daarnaast past de stijl van de film perfect. Geen opsmuk (maar ook niet van die typische Oost-Europese lelijkheid) en vooral veel lange, uitgestrekte scènes, die volstrekt 'to the point' zijn en niet worden onderbroken door hinderlijke montage of wisselende camera-standpunten. De lengte van die scènes (zoals de sleutelscène of het verjaardagsfeest) zorgt van een enorme versterking van de emotie, waardoor je jezelf echt in deze situatie waant.

Vooral een indrukwekkende slice-of-life dus van Mungiu, die met zijn jonge leeftijd hopelijk een glorieuze toekomst tegemoet gaat.

Zo midden jaren '00 beleefde Roemenië enige goede filmjaren. De thematiek betrof veelal het ridicule Ceaucescu-regime en wat voor impact het heeft op de samenleving. In 4 Luni, 3 Saptamîni si 2 Zile (Gouden Palm-winnaar 2007) worden twee bevriende studentes Gabita en Otilia gevolgd: de een is onvolwassen, naïef én zwanger . De ander is een stuk volwassener en helpt haar vriendin met het regelen van een abortus, dat toentertijd streng verboden was. Ceaucescu meende immers dat de Roemeense bevolking als een gek moest groeien.

Als kijker val je middenin het leven van Otilia en Gabita, maar al vrij vlot wordt er gefocust op de illegale abortus, dat plaatsvindt in een hotel. Door de minieme cameravoering wordt de spanning verhoogd en zit je zo in een hele intense film met lange knappe lange scenes. De mistroostige sfeer en de ambtenaren-rompslomp worden voortreffelijk in beeld gebracht. Wat mij betreft een topper uit het Oost-Europa .

Zag in de VPRO-gids 5 sterren staan.
Prima film, zonder franje. De rauwe sfeer komt goed over.
Uiteindelijk gebeurd er vrij weinig, te weinig om extra sterren te verdienen, in mijn ogen.

Je verwacht meer dramatische ontwikkelingen doordat Otilia een mes steelt en de abortus-man terug zou komen, of dat de abortus uit de hand loopt. Maar er gebeurd verder niks, maar onder de oppervlakte gebeurt er van alles.Abortus uitgevoerd met succes en terug naar de mistroostige orde van de dag.

Knappe maar rauwe film. De herkenbaarheid van de benarde posities, onmogelijke keuzes en ethische vraagstukken laten je van begin tot eind met ingehouden adem en een brok in je keel, ongemakkelijk in je stoel zitten.

Shit, gemist...:(

Wil en kan ik de waarheid onder ogen zien, een waarheid die het leven van een Roemeense studente evenals het leven van haar vriendin voorgoed zal achtervolgen. Een waarheid bovendien, die na precies 4 maanden 3 weken en 2 dagen het daglicht niet mocht zien en in een vuilstortkoker verdwijnt.

Twee maal stond ik op het punt om het beeld op zwart te zetten. Soms word ik als toeschouwer te pijnlijk getroffen, net zoals het slachtoffer in het verhaal. Maar ik heb een keuze, die het slachtoffer niet kent, want niemand verplicht mij om te kijken, en toch ... laat ik me meeslepen om elk detail mee te maken. Alsof de denkbeeldige hand van Bunùel mijn oog wijd open spert om er het mes in te moeten zetten.

Een film, die geen sprankje hoop koestert, die geen moment verlichting brengt, die het gemoed zwaar op de proef stelt onder het verpletterende gewicht van een onvoldragen vrucht, die zo levensecht in documentaire stijl wordt opgetekend, dat het mij doet snakken naar adem, naar lucht, naar kleur, naar fantasie, naar dromen. Dit soort films mist naar mijn beleving een essentieel element, en daarom was ik geneigd om deze film te scharen onder het rijtje van Woman Under The Influence en Winter's Bone. Maar ...

Een film is voor mij een creatie, een artistieke uiting, een fantasie, fictie, en ook dit verhaal lijkt een één op één afspiegeling, een registratie, van een diep trieste persoonlijke geschiedenis, waar ik moeilijk mee uit de voeten kan. Ik word letterlijk deelgenoot gemaakt van een werkelijkheid zonder het in de wereld van de cinema noodzakelijke contrast, waardoor deze zware kost moeizaam te verteren is.

Het laatste wat uit een mensenleven verdwijnt, is niet de adem, maar de hoop.

Film dient zich in mijn ogen te verheffen boven de registratie van de werkelijkheid (reconstructie), maar omdat ik in dit persoonlijke drama zonder al te veel inspanning de symbolische situatie van het totalitaire regime van het 'oude' Roemenië denk te herkennen, boekt het verhaal een overwinning op de kille reconstructie.

Roemenië, waar de waarheid uit de mens werd geperst, om de toekomst van de staat te waarborgen, waar de waarheid ondergeschikt was aan de propaganda machinerie van het regime, dat gruwelijke middelen niet schuwde om de bevolking in het 'gareel' te laten lopen, waar 'n studentenopstand menigmaal in de kiem moest zijn gesmoord, waar het dagelijkse leven aan het alziende oog van Big Brother in kleine achteraf kamertjes ontsnapte ...

Ongetwijfeld zal het Roemeense volk zich net zo getekend door 't leven hebben moeten slepen als de twee vriendinnen.

De hoop heeft, boven alle twijfel verheven, gezegevierd. Die hoop was de onzichtbaar aanwezige hand, vanuit de toekomst toegestoken, om het volk op de been te houden.

De hoop in "4 maanden 3 weken en 2 dagen" was de continu uitgestoken helpende hand van Otillia, waarmee ze haar vriendin onvoorwaardelijk steunde.

Eens te meer liet Otillia zien dat ware liefde een offer is, hoewel ik haar onwaarschijnlijk snelle besluit om tegemoet te komen aan de wensen van de 'dokter', zonder de nodige overdenkingen, strijdig vond met de rest van haar persoonlijkheid ...
Tot de verbeelding sprak de nachtmerrie-achtige dwaling (zoektocht) door de duistere straten in de koude kille nacht, waarin de omstandigheden het niet toestonden om de waarheid gepast te 'begraven', maar waarin Otillia niet anders kon dan de waarheid als afgedankt vuil in een afvoerkoker te laten vallen ...

Mooi gezegd xav, maak er anders een 'mening' van.

Ik heb deze film ook bekeken vd week. Mooie films altijd op zondagavond op Canvas. Deze was tja....niet mooi natuurlijk, maar wel heel goed. Mooie lange shots, zonder ook maar één verslapping bij de acteurs. Vond vooral 'de' scene, met alles erop en eraan heel goed geschoten. Echt het gevoel alsof je ook in die hotelkamer stond.

Ook helaas wat mindere stukken in de film (vond de stukken met haar vriend, dus vooral dat etentje bij de familie daarvan niet erg interessant), maar die waren er uiteraard om de schrille contrasten zo mogelijk nog wat extra contrastrerend te maken.

Een zwaarmoedige film met wrange nasmaak, blijft nog wel even in je hoofd spoken.

Zeer sterk 4*

Een pijnlijk realistisch verhaal heel donker verteld.
geen film om even lekker bij onderuit te zakken.

Zo zie je maar weer, smaken verschillen. Ik vind dat gepolijste van Hollywood juist vervelend om naar te kijken. Geef mij maar zo'n filmstijl als deze.

Prima drama, beetje abrupt einde, triest verhaal wat goed is neergezet: 3,5

Hoezo als ik vragen mag? Dat is namelijk mijn favoriete scène uit de film.