Inland Empire (2006)

Super lange film, maar het kijkt wel lekker weg.
De film was ongelovelijk bizar,creepy en emotioneel maar veral bizar!

En het is me ook opgevalen dat er een soundtrack in voor komt die ook in The shining voorkwam.

Haha, oef. xD

Sommigen zeggen dat herbekijken helpt, maar dat ga ik dus echt niet doen!
Hoe kan je hier nu uren aan een stuk naar kijken zonder geïrriteerd te raken?
Ach ja, ieder zijne smaak zeker.

Berichten verplaatst naar David Lynch

Toch jammer dat mijn bericht met de instructiefilmpjes naar de algemene David Lynch pot is verwezen. Ik had enkele deuren naar de uitzonderlijke denkwereld achter IE willen openen, en mijn zienswijze willen delen, maar net als in een eerdere poging zal ik het voorlopig maar weer voor gezien houden.

Dan is het misschien handig om de filmpjes in de eerste post al op Inland Empire te betrekken, omdat er nu logischerwijze een algemene Lynch-discussie uit voortkwam.

Ik ben een geduldig mens en best wel wat gewend, maar dit raakt bij mij geen enkele snaar.

IDEM

Inland Empire,

Eindelijk dan alles van Lynch gezien. Toch wel één van de meest bijzondere cineasten die we hebben. Mulholland Dr. heb ik jaren geleden gezien en liet een enorme indruk achter. Door de jaren heen werd duidelijk dat hij één van de beste films was die ik ooit heb gezien. Aangezien ik er steeds aan moest terug denken, vaak opnieuw keek en hem steeds aan andere mensen zat aan te raden. Recent heb ik die dan eindelijk in m'n top 10 gezet en kwam tot het besef nog nooit Inland Empire te hebben gezien. Omdat ik er een paar jaar geleden aan was begonnen maar helaas in slaap ben gevallen. (Omdat ik te moe was!) Jammer heeft deze dan nooit meer zijn weg terug gevonden naar mijn dvd speler.

Tot vandaag dan en ik ben werkelijk overdonderd! Wat een intense bijzondere filmervaring. Deze film heeft me eerst en vooral echt bang gemaakt bij momenten zoals geen andere film me in tijden heeft kunnen doen. Met op het einde een zeer heftig FREAK moment. Zelden en lang geleden zo hard verschoten tijdens een film. Tijdens het kijken belanden we in een soort nachtmerrie, dat zo bizar en eng is maar tegelijk heel mooi op een zeer vreemde manier, zoals de meeste van Lynch. De film was eigenlijk helemaal wat ik er van had verwacht (toch vreemd dat ik hem zo lang heb uitgesteld). Ja Lynch gaat hier gewoon all the way waardoor veel op het eerste zicht bij momenten volledig zonder logica lijkt. Maar niets is minder waar zoals we van Lynch gewend zijn. Dus hoewel ik er amper iets van heb begrepen heeft deze me toch helemaal meegenomen in zijn trip en die me toch heel verbazend genoeg emotioneel heeft weten te raken naar het einde toe. En ik weet niets eens waarom ... Het geeft ongetwijfeld een zeer vreemd gevoel met zich mee dat de indruk nog groter maakt. Ik heb zin om bedenkingen, interpretaties en theorieën te lezen over deze zoals Mulholland in de tijd, maar langs de andere kant heb ik hier eindelijk nog eens een film die zoveel te bieden zal hebben bij nieuwe kijk beurten. Het mysterie hou ik nog even voor me zelf.

Als David Lynch echt gestopt is met filmmaken (LAAT ONS HOPEN VAN NIET) en waar ik Mulholland Dr. als zijn magnum opus beschouw, is deze toch een hele mooie emotionele afsluiter. Het voelt ook echt aan als een afsluiter van Lynch waar hij alles heeft ingestopt. Alsof hij het 'beest' in zichzelf eindelijk heeft kunnen loslaten. En dat heeft hem goed gedaan. Dat voelde je gewoon, vooral bij de prachtige aftiteling, waar ik aangenaam verrast was om Laura Harring plots te zien. Stiekem had ik dan gehoopt dat alle personages uit vorige Lynch films in beeld gingen komen. Dan had ik ongetwijfeld een traantje weggepinkt, hoewel het nu heel close was. Trouwens wat was de muziek over de hele lijn toch PRACHTIG!

Ik twijfel nu sterk wat zijn echt meesterwerk is en heb de neiging om Muholland Dr. in mijn top 10 te vervangen door deze. Maar daarvoor moet deze nog wel even inzinken. Over een jaar misschien.

Maar ik blijf het ontzettend jammer vinden dat de keuze is gemaakt om deze in DV op te nemen en niet op film. (wat zeer waarschijnlijk met budget en gemakkelijkheid te maken had). Het geeft natuurlijk een bepaalde sfeer maar kwa beeldkwaliteit kan ik er niet omheen dat hij zo goedkoop en daardoor lelijk uitzag. Jammer dat Lynch daardoor hier ook helemaal niet kiest en weinig aandacht lijkt te geven voor het zeer gestileerde, wat een duidelijke keuze is (geworden), maar zeker niets mis mee is. Verder heb ik het zeker ook niet over de manier van filmen want het camerawerk was fantastisch, en de vreemde belichting en kaders horen er nu eenmaal bij de stijl en gevoel die deze film wil geven. Maar die DV ... Het blijft een keuze, en dat respecteer ik, maar ik ben er echt geen fan van! Om maar een voorbeeld te geven. Op het einde waar Susan de cinema zaal binnenkomt wordt prachtig gebruik gemaakt van de kleur blauw door haar vest en het raam in het plafond, die de donkere grauwe kleur overheerst. Een parel van een shot maar die helemaal niet tot zijn recht komt door de lelijke kwaliteit. De klasse en het bijzondere kleur gebruik die zoveel scènes overduidelijk hebben is gewoon minder voelbaar. Terwijl op film dat wel had geweest. Maar goed, dat is slechts mijn mening daarover.

Als het daar niet aan had gelegen had deze met heel veel potentieel één van mijn favorieten films kunnen worden.

Voorlopig een 4.5*