Control (2007)

De plaatjes zijn mooi, maar het lome tempo is niet aan mij besteed. Acteerprestaties van Riley en Morton is prima in orde en ook Kebbell heeft een leuke rol. Na het zien van deze film heb ik die andere film over/met Joy Division, 24 Hour Party People, een verhoogde beoordeling gegeven, omdat daarin de band meer naar voren komt en hierin gaat het toch vooral over Curtis' depressie, zijn relatie met zijn 2 vrouwen en zijn epilepsie. Mooi gespeeld en vormgegeven, maar niet voor mij weggelegd.

Ja, Ian was inderdaad wel gewoon een hufter. Populair of niet. Ziek of niet.

De laatste tijd beleef ik een Joy Division periode en moet ik alles van deze band gezien of gehoord hebben. Zo ook bij deze film. De film gaat over de laatste jaren uit het leven van Ian Curtis, de frontman van Joy Division. En hier worden veel Joy Division teleurgesteld, aangezien het gewoon over het leven van Ian gaat en niet over het succes van de band. Iets waar ik geen problemen mee heb, want Ian is een legende en een inspiratiebron. De stijl die deze film hanteert (het zwart-wit bijvoorbeeld), daar hou ik wel van. De film kabbelt rustig voort en dat is wel fijn. Het gaat niet te traag, maar ook niet te snel zodat je een poging krijgt om alles te begrijpen waarom hij zich van het leven heeft berooft. Ik zeg een poging omdat niemand weet precies weet waarom en je bij het einde er niet echt veel wijzer van wordt. Geen probleem natuurlijk, niemand kan met de doden praten en Anton Corbijn heeft geprobeerd het zo goed mogelijk op beeld te brengen. Wat belangrijk is bij films waarin iemand die leeft van muziek het hoofdpersoon is, is natuurlijk de soundtrack. Hier krijgen we zijn invloeden te horen (David Bowie, Iggy Pop), maar ook de muziek van de band. Waaronder ook She's Lost Control, mijn favoriet nummer van de band. Wat rest er nog te zeggen ? Het is een goede film waar Ian zijn laatste jaren prima op het beeld worden gebracht en het is dus terecht dat deze film zich in de Moviemeter top250 bevindt.

Mooi portret van een getergde ziel.

Eigenlijk is dit mijn eerste kennismaking met Anton Corbijn, en wat voor een. Control kijkt als een fotoboek. De zeer sterke zwart-wit fotografie levert prachtige plaatjes die zich kenmerken door geweldige composities, alsof het foto's zijn dus. Daarnaast zet de gehele cast een goede prestatie neer, vooral Riley doet het heel erg goed. En Toby Kebbell verdient ook nog een compliment. Hoewel ik Joy Division bijna niet ken, vond ik de film erg interessant. Alleen had het voor mij nergens hele hoge pieken.

Dat geeft echter niet, nog steeds goed voor een mooie 3,5*.