My Blueberry Nights (2007)

Het verhaal kon mij werkelijk voor geen meter boeien, maar dit werd ruim gecompenseerd en zelfs veruit overtroffen door de prachtige beelden. Waardoor Kar Wai mij, na een dagje intensief snowboarden en dus redelijk afgepeigerd, wist te vervoeren naar hogere sferen. Hulde!

4*

Leuk fimpje. Mooie beelden in een vermakelijk verhaaltje. Bijzonder vond ik het echter allemaal niet. Narah Jones heeft wel ''wat'', maar echt goed vond ik haar zeker niet. Jude Law daarintegen wel. Hij steelt de show wat mij betreft. Portman doet ook aardig mee en hetzelfde geldt voor Weisz. De scénes in het café, met Law en Jones vond ik het sterkst. Het einde - ook op de poster - vond ik dan ook de mooiste scéne uit de hele film. Daar werkt het toch wel op een mooie manier naartoe. Muziek vond ik niet echt goed en zo nu en dan vond ik de slow-motion shots bijv. wat te veel van het goede. Toch zeker een leuke, vermakelijke film, met een mooi einde. Dikke voldoende.

Hoe is de beeldcompositie en kadrering hier minder? Noem eens een paar voorbeelden.


Dat is juist geconstateerd. Maar het is toch niet dat het ontoepasselijk is - Past volledig in de inhoudelijke kant van My Blueberry Nights.

Het is correct dat Wong hier ietwat afwijkend aan het werk gaat, in tegenstelling tot In the Mood for Love en 2046. De Amerikaanse context speelt daar uiteraard een rol in. Het kan vastgesteld worden dat de man filmisch terug grijpt naar Chungking Express, met name het gebruik van hand-held camera.

Het predicaat conventioneel zal ik nochtans nooit bij Wong gebruiken. In-en-uit lopen, het sluiten van een deur. stiekem meegluren, filmen vanachter ruiten, neon-belichting, intermezzo’s, slow motion's (de kusscène en de shot van Jude Law starend naar buiten behoren tot Kar-Wai's mooiste) Het is allemaal toch echt onmiskenbaar Kar-Wai. Daarnaast vind ik door een fraaier kleurgebruik niet alle foefjes hier benodigd.

Laten we overigens eerlijk wezen - In the Mood for Love nam meer dan een jaar filmopname in - 2046 meer dan twee jaar. My blueberry nights daartegen was in minder dan een jaar al afgerond. Een zuivere logica op-en-top om niet elk foefje te verrichten.

Mijn eerste Kar Wai Wong en eerlijk gezegd vond ik My Blueberry Night niet zo goed als ik had verwacht. Het begin was kwam bij mij te sentimenteel over en deed mij eigenlijk helemaal niets. Pas later werd My Blueberry Night wel beter, maar echt goed vond ik het niet.

My Blueberry Nights is een romantisch verhaaltje dat laat zien hoe je jezelf kan vinden. Dat hele verhaal pakte voor mij verkeerd uit, het camerawerk vond ik erg mooi, vooral die langzame shots vond ik wel wat. Ook de muziek zorgt er wel voor dat de sfeer erin blijft, maar toch heb ik het idee dat de film iets mist, dat je echt het gevoel krijgt hoe het is om jezelf (weer terug) te vinden en ik miste toch wel de grote verschillen van de oude Elizabeth en de nieuwe, die vond ik niet echt.
Wat wel leuk was, waren sommige personages. Zo vond ik die Arnie en zijn vrouw wel interessant om te zien. Ook vond ik Natalie Portman wel grappig om weer eens te zien. Toen zij in beeld kwam, werd de film voor mij wat soepeler, omdat er toen wel een andere wending in kwam en daardoor kon ik het laatste deel ook makkelijker wegkijken.

Norah Jones vind ik zelf wel mooie muziek maken, niet dat ik het dagelijks luister terwijl ik pirouettes draai, maar af en toe vind ik het wel mooi. Nu ik haar voor het eerst zag acteren vond ik haar eigenlijk ook niet slecht, terwijl ik Jude Law juist weer minder vond spelen. En verder vond ik de rest niet echt geweldig, maar toch op sommige momenten wel grappig.
Verder was het voor mij toch wel een vermakelijk filmpje om eens weg te kijken. Niet meer, niet minder.

2,5*

Stillistisch niet echt afwijkend van Kar Wai-Wongs Aziatische films. Wel soms wat minder nadrukkelijk dan in zijn meest gestyleerde werk. Qua verhaal eerder op de lijn van zijn wat lichtere films.

Ik heb me een tijdlang beschouwd als iemand met intresse in, maar niet echt een grote fan van Wong Kar Wai. Maar nadat ik een tijdje geleden werd verrast door Fallen Angels begon ik te twijfelen en te overwegen om alles eens opnieuw te gaan zien. My Blueberry Nights zet me daar juist weer niet toe aan. Prima film, Jones viel me mee, Portman was lekker afwijkend en Jude Law had een mooie rol. Maar zoals tot nu toe bij alle films op een na van Wong Kar Wai mis ik een dimensie die me echt de film in zuigt en me erin laat opgaan. Kar Wai Wong blijft altijd op een afstandje hangen. Misschien blijft het wel zo'n regisseur die ik met interesse volg, maar van wie ik niet snel een film ga zien die een favoriet van me wordt.

Kleine 3.5*

Toen ik de eerste scene zag, dacht ik dat ik het helemaal niks ging vinden. De techniek die daar werd gebruikt voor het camerawerk is niet mijn favoriet. Het flitsen van shot naar shot en dan een beetje beverig. Net alsof je naar een candit camera zit te kijken.Dan waren we weer binnen en dan werd er weer gefilmd door het raam van buiten. Heel chaotisch en irritant. Gelukkig werd dit na de eerste scene al snel minder.

Ik vond het verder een heerlijke film. Er heerst een lekkere sfeer. Het verhaal loopt nogal traag maar dat is eigenlijk wel lekker. Je kunt lekker meeleven met de personage's. Wat ik heel mooi over vond komen vond ik de emoties van de personages. Ze kwamen heel mooi in beeld.

Jude Law vond ik best goed. Niet meer niet minder. Eigenlijk was ik wel verrast door Norah Jones. Voor een onervaren "actrice" vond ik dat ze het niet slecht heeft gedaan.

Visueel gezien is deze film echt leuk om naar te kijken maar ook qua verhaal kan je lekker meeleven door alle personage's die Elizabeth tegenkomt en de band die ontstaat tussen Law en Jones is erg leuk om naar te kijken.

Hoewel de film er door de gebruikte felle kleuren prachtig uitziet vond ik hem toch maar matig boeiend. De beslommeringen van de personages deden me gewoon niet zo veel. Het verhaal van het personage van Portman vond ik dan weer wat interessanter, maar dan zit er toch al een groot stuk van de film, met erg veel -naar mijn beleving- tamelijk saaie conversaties op. De veelvuldige doorkijkjes vond ik hier niet zo goed werken als in bijvoorbeeld een In The Mood For Love; het suggereert een beetje een stiekeme blik op een intiem moment en dat vind ik veel beter passen bij de Aziatische cultuur dan bij een eetcafé in de VS.

Al met al een film die prima is qua acteerwerk en sfeer, maar die voor mij wat inhoud betreft niet helemaal aansloeg.

Ook in Amerika weet Wong Kar Wai weer prachtige beelden te schieten. De verschillende Amerikaanse diners, welke grotendeels het decor zijn van de film, zijn schitterend in beeld gebracht met mooie in het oog springende kleuren. Daarnaast weet de vaak onvoorspelbaar bewegende camera de liefdesperikelen dynamisch en origineel in beeld te brengen. Dit is wat mij betreft dan ook de beste kwaliteit van My Blueberry Nights, het visuele jasje. Het verhaal zelf vond ik redelijk standaard en typisch Wong Kar Wai. Het wist te boeien, maar meer dan dat deed het ook niet. Echter, als je als regisseur alleen met je beelden al zo kunt boeien, staat een minder interessant verhaal een hoge waardering zeker niet in de weg.

Met moeite haalt ie bij mij 3,5 ster.
Sympathieke film, maar erg middelmatig.
Behalve een paar mooie visuele shots wist ie nergens echt te boeien.

Mooie film, wat het vooral moet hebben van het camera werk, prachtige soundtrack en sterke bijrollen. Norah Jones stelt ook niet teleur.

De eerste 20 minuten vond ik dit een zeikfilm en ergerde ik mij aan die camerafoefjes. Vanaf het 'tweede verhaal' begon de film me te boeien en toen was ik ook eindelijk gewend aan de regiestijl die me hier en daar aan een videoclip of een reklame deed denken. Het acteerwerk is prima maar deed me wel een beetje aan een toneelvoorstelling denken. Al met al een dromerige film die matig begint maar na 20 minuten toch interessant begint te worden.

Hele prettige relaxte film met prima muziek en een heerlijke sfeer. Law, Portman en vooral Weisz doen het prima. Maar daarnaast vond ik Jones toch wat flets hoewel ze het nu ook weer niet heel slecht deed.
Enig klein nadeeltje is dat als je niet voor deze film in de stemming bent hij nogal sloom is en hier en daar wat te pretentieus. Maar goed alles bijelkaar was dit voor mij een hele aangename kijkervaring.

Overigens een vreemde synopsis bij deze film. Er wordt gesproken van "ze" gaan op reis, terwijl alleen Elizabeth vertrekt

Dat staat er toch niet? Elizabeth is een vrouw, dus een 'ze' en verder wordt er in enkelvoud gesproken.