Duo Luo Tian Shi (1995)

Energieke en stijvolle film die ik qua vorm beter vond dan qua inhoud. De camera maakt onnavolgbare bewegingen en de beelden bevatten mooie kleuren. Het vertelde verhaal was niet echt origineel, ook al heb ik soms erg hard gelachen om een paar absurde personages en situaties. 3 sterren

alweer tijdje geleden gezien,maar vond 'm erg cool(aanzienelijk beter dan Chungking Express-ook van Wong kar-wai),met schiet-scene waar John Woo een puntje aan kan zuigen!!!

Beetje wel-niet film, die soms wonderwel werkte, en op andere momenten totaal de mist in ging.

Enkele prachtig in beeld gebrachte shoot-outs, al is de vergelijking met Woo hierboven redelijk loos. Verder mooie kleuren, die iets te vaak met elkaar vloeken, en een uiterst mobiele camera, die soms nogal knullig overkomt.

Leuk hoe Wong hier wat random verhaaltjes met losse connecties door elkaar gooit, zonder veel oog voor een overkoepelend plot. Minder leuk hoe hij steeds afgrijselijke muziek kiest in deze film.

Zeer leuk experiment, dat maar half geslaagd is. 2.5*

Is dit nou een drama of actie?! Of lijkt dit ook veel op Bangkok Dangerous.

Vandaag gratis gekregen bij een zending uit Korea, toch maar dan even kijken.

De zoveelste film van Wong Kar-Wai die er geweldig uitziet - heel dynamisch camerawerk, maar ondanks dappere pogingen op emotioneel en menselijk niveau veel minder klaarspeelt. Net wanneer je een beetje met de hoofdpersoon mee gaat leven komt er een absurde scène waardoor z'n eenzaamheid veel minder geladen overkomt. Die absurde momenten zijn gelukkig wel zeer leuk (opblaaspop, de ijscokar), maar uiteindelijk niet hetgene waar het om draait. In tegenstelling tot Onderhond kan ik me echter helemaal vinden in Kar-Wai's muziekkeuze en weet de film me hierdoor op de juiste momenten tóch te raken.. 'n beetje dan

3,5*

En erg leuk stijl experiment dat niet helemaal geslaagd is. De camera voering is best bijzondere, rare angles en een fish-eye lens. Soms leuk kleur gebruik, af en toe ineens zwart wit, dan weer kleurrijk.

Het plot daarin tegen is niet al te bijzonder. Het gaat zoals andere Wong's over het mislukken van liefde, of de liefde niet kunnen vinden. Dit is op zich zeker een mooi uitgangspunt, maar werd iets te oppervlakkig uitgewerkt. Aan het einde van de film werd het zelfs saai. Een film die aan het begin zeer bijzonder is, maar naar het einde toe de nieuwigheid verliest.

De muziek keuze was niet geheel aan mij besteed, maar het had wel iets lekker jaren '90. Lekker flashy, soms zelfs fout. Maar eigenlijk was de camera voering dat ook een beetje Lichtelijk ordinair. Maar dit was dan ook wel waar de film zijn kracht uit putte.

Ik blijf op een kleine 3* hangen. De minste Wong die ik tot nu toe gezien heb.

Visueel heel mooi en stemmingsvol, maar verder vrij vlak en leeg.
Verhoogd van 1 naar 3*

Zat in de box met In the mood for love, 2046 en Chungking Express, maar is voor mij de minste van de vier, een wat onsamenhangend verhaal, maar met de altijd prachtige beelden van Doyle.

Absoluut een hele intrigerend film. Hoewel ik soms de draad een beetje kwijt was, bleef het constant interessant. Ik heb vaker hardop gelachen dan dat ik bij de gemiddelde comedy doe. Vooral de scene bij de kapper en de ijscokar zullen me lang bijblijven. Dit is knap voor een veel die zich als drama ook goed manifesteerd. Deze film maakt me zeer benieuwd naar Wong Kar-Wai's andere werk.

3,5*, maar een herziening zal wellicht een verhoging in petto hebben.

Vooral het begin van de film is erg sterk en bijzonder. Fascineerende, tikkeltje vreemde en mysterieuze personages die leven en verliefd worden in de anonimiteit van een regenachtige en in neonlicht badende metropool Hongkong.
Waar 2046 en vooral In the Mood for... een zwoele, warme droom zijn is deze film meer een koortsige hallucinatie, met bizarre humor en geweld. Maar een goede sfeer scheppen is wel toevertrouwd aan Wong Kar Wai en beeldvirtuoos Doyle. Ook hier vond ik het beweeglijke camerawerk die de hoofdpersonen soms wel op de huid lijkt te zitten en dan weer als een soort spion door Hongkong dwaalt erg goed.
Helaas heeft een film om echt goed te worden ook andere elementen nodig en daar onbreekt het nogal aan. Zo op de helft van de film is de fascinatie voor de brei aan kunstzinnige beelden wat afgenomen en blijf ik met een vrij lege film zonder verdere interessante ontwikkelingen op het gebied van intermenselijke relaties zitten. Wellicht volgde ik hier soms iets te vaak ook Bassie's (van Adriaan) voorbeeld door de wereld eens van de binnenkant van m'n ogen te bekijken. Wellicht in een staat van meer alertheid en uitgeslapenheid nogmaals bekijken, voor nu een 3* voor het sterke en mooie begin.

FALLEN ANGELS had het derde deel moeten worden van CHUNGKING EXPRESS (waarmee Wong doorbrak naar een breder publiek), maar door de lengte werd het een zelfstandige speelfilm. In veel opzichten is de film dan ook vergelijkbaar: het camerawerk van Doyle (heldere kleuren, rare hoeken, scheve kaders en een hoge snelheid) en een erg poppy soundtrack.

Het verhaal: Killer werkt al 155 weken voor Agent. De zaken gaan goed, maar Killer begint vraagtekens te zetten bij hun beroepscode. Zij (Agent) klaart zijn klusjes, ruimt achter hem op en is geobsedeerd over waar hij is en wat hij heeft gedaan. Zaken zijn zaken en moeten niet worden verward met liefde. Daarom laat Killer een bericht achter voor Agent in de bar waar ze elkaar regelmatig zien: 'Jukebox Song 1818' (Forget him). Killer trekt er vervolgens op uit met de losgeslagen Punkie. Dan is er ook nog Ho die de ene dag in een fast-food tent werkt en de andere dag slachter is. Hij en Cherry moeten Punkie en Killer helpen met het vinden van een overloper. De levens van deze vijf personen raken meer en meer met elkaar verstrengeld in een stad vol eenzaamheid, herinneringen en toevallige ontmoetingen.

Wong zelf over de film: "Ook al verschillen ze qua techniek en structuur, ze zijn met dezelfde gedachte gemaakt: zo simpel als ik maar kan'. En zoals Mark Duursma het treffende typeerde in Trouw: " Het nihilisme van Wong is nooit zwaarmoedig. Ook al gaat het om eenzame mensen in de nacht, regent het continu en vallen er veel doden, de droge humor en het romantische gedweep krijgen toch de overhand. En hoezeer Wong ook weet te verbluffen met zijn filmische branietaal [...], uiteindelijk maakt hij de meeste indruk met zijn verstilde scenes in de kroeg. [...] Sehnsucht in Hong kong, melancholie in zijn meest pure vorm".

Wel een aardige film. Alleen loopt de film zichzelf soms wat voorbij in zijn nutteloosheid. Het verhaal is immers nihil. En de wisselwerking tussen slapsticktaferelen en dynamisch gefilmde shoot outs verloopt geheel onsamenhangend, alsof je naar 2 verschillende films kijkt.

Het camerawerk is zoals wel vaker bij Kar - Wai gewoon stijlvol. Bepaalde elementen worden goed uitvergroot, er wordt zo bv. in slow motion gefilmd terwijl er toch veel gebeurd op het scherm. Daarnaast muzikaal gewoon lekker. Niet opmerkelijk, maar nergens vervelend.

Een film die qua verhaal geen impact op mij had, daarvoor wijk ik uit naar Bangkok Dangerous. Een film die over een hogere frequentie aan diverse stijlmiddelen beschikt. Deze film voelt echt aan als een oefening, voor Kar Wai `s latere werk. Daar waar verhaal en camerawerk wel een worden, dankzij meer mooie beelden die echt de sfeer van de gehele film uitstralen en niet die van slechts een paar momenten. Niks tegen meerdere stijlen in een film, maar geef iedere stijl dan wel de kans om te excelleren door alles tot in de puntjes uit te werken. De wat ondynamische scènes sloten hier niet alleen qua camerawerk niet aan op de shoot - out scènes en de vluchtige indrukken van Tokyo. Het was verhaaltechnisch ook nog eens niet altijd geslaagd in zijn boodschap om komedie in de film te verweven. 3,5*

[kuch] Hong Kong [/kuch]

Ik ben het wel met je eens dat het allemaal wat onevenwichtig is. Misschien wel het gevolg van het feit dat Fallen Angels eerst het derde verhaal van Chungking Express zou worden, maar uiteindelijk uitgroeide tot een hele nieuwe film.

Naast Aziaten haal ik nu ook al Aziatische steden door elkaar.

Dit wordt de film waarmee ik het jaar afsluit
Begin dit jaar ben ik begonnen met 2046, ik was overdonderd.
Hoop dat nu hetzelfde gebeurt.

Ik ben het helaas eens met Onderhond. 2 maanden geleden zag ik de film voor het eerst. Toendertijd vergeten te stemmen en de film verdween al snel uit me geheugen om ook maar iets over te schrijven. Gister heb ik het weer geprobeerd, alweder zonder succes.

Deze film irriteerd me op alle gebieden. En overdonderd op geen enkel gebied. Camerawerk is behoorlijk vervelend. Doyle expirimenteerd hier nogal qua kleuren en camerawerk. Wat echt resulteert in tig toepasselijke vondsten. Alhoewel Wong de zaak nog probeert te redden door zich behoorlijk saai en lachwekkend geïnterpreteerde ''liefdes-verhaaltje''. Ik heb af en toe echt het gevoel dat Wong niet weet welke kant ie op wilt. het resultaat zou zoveel beter kunnen uitpakken als Wong gewoon een keer met een complete script aankomt. Je kan tevens op geen enkel gebied sypmpatie tonen voor de personages. Ik ergerde me aan de personages die nergens ook maar humoristisch overkamen. Shoot-out scenes zijn wellicht verre het beste
van de film. Hoezeer echt niet veel valt te genieten van die shoot-out scenes door voor het eerst misbaksel gekozen soundtrack door Wong. Geen enkel maar dan ook geen enkel nummer was om aan te horen.

Met stip slechtste Kar-Wai Wong die ik zag. 2*

Zoals eerder beloofd (op het ‘As Tears Go By’-forum) zou ik niet te lang wachten om ook ‘Fallen Angels’ eens te bekijken. En voila, consumatum est.
Het allereerste wat mij opviel is dat dit duidelijk een soort overgangsfilm is: verhaaltechnisch zitten we nog steeds met de dubbele verhaallijn van ‘Chungking Express’, terwijl we visueel al kunnen smullen van beeldschone slow-motions en erotische figuren (‘In the Mood for Love’, dames en heren? ). Toch weegt die ene kwaliteit niet op tegen dat andere gebrek, want de film verliest gaandeweg scherpte.

Alles op zijn tijd echter; laat ons eerst even nagaan wat we eigenlijk gehad hebben aan Wong Kar-Wai’s beide vertellingen.
De eerste, met de huurmoordenaar en zijn partner, is in alle opzichten de meest poëtische. Leon Lai heeft de ideale (gelaten) smoel voor zijn integere rol, en Michelle Reis is tegelijk ontwapenend in haar dagelijkse bestaan als opwindend in haar ‘vermomming’. De uiteindelijke confrontatie in het café (met briljant spiegelwerk!) is dan ook een eenzaam hoogtepunt in deze verder nogal droge film. Ook de jukebox-scène is één van de mooiste en meest intrigerende die ik ooit gezien heb – zwoel, sexy en tot in het detail ontzettend warmbloedig. Helaas is Wong Kar-Wai overdreven schaars met informatie, waardoor de indruk ontstaat dat de regisseur zelf niet goed wist wat hij méér wilde dan alleen maar mooie plaatjes schieten.
De tweede, en schijnbaar ook belangrijkste, verhaallijn volgt een typisch Kar-Waiiaans personage: iemand die niet kan spreken en uiteindelijk toch wel wat te zeggen heeft. Vooral hierin lijkt het alsof ‘Chungking Express’ nooit is weggeweest: de figuur op zich is al niet bijster interessant, dus kunnen ook de komische situaties waarin de man verzeilt raakt amper boeien. Bovendien vervalt Wong Kar-Wai op het einde in een soort bizar sentiment, door de weinig esthetische amateur-beelden van de vader in zijn film op te nemen. De kijker kan alleen maar geeuwen en zien dat 'Fallen Angels' hoe langer hoe meer de verkeerde kant op gaat...

En visueel? Wonderlijk schoon op bepaalde passages, maar soms nog steeds iets te ‘alledaags’. Pas in ‘Happy Together’ staat ’s mans stijl volledig op punt, maar eigenlijk horen we niet te klagen. Prachtig is hoe Wong Kar-Wai met enkele shots een ruimte vol smeulende lijken in beeld kan brengen, terwijl zijn personage koelbloedig langs de dode lichamen flaneert. Een schitterend contrast, juist door de soberheid waarmee we het voorgeschoteld krijgen.

Echter, na ‘Fallen Angels’ heeft Wong Kar-Wai de gangsterfilm schijnbaar afgezworen. En dat is dan ook het meest ellendige aan de hele film: met een degelijk verhaal was dit een pareltje geworden, nu verzandt de film in zijn goede bedoelingen en pseudo-diepgaande personages. Laat ons bidden dat de meester aller Aziaten ooit terugkeert naar dit genre; dan pas zullen hem 'Fallen Angels’ kunnen vergeven... En voorlopig, de meest middelmatige score.
2,5*

Trouwens, nu ook hier weer de titel ‘Bangkok Dangerous’ opduikt ga ik er meteen achteraan. Wordt vervolgd.

Het was nogal lang geleden dat ik een Wong Kar Wai zag, ik haakte een beetje af na 2046 en had vier films van 'm gezien die allemaal tussen de 2.5* en 3.5* uitkwamen. En hoewel ik me al een tijd heb voorgenomen om in elk geval In The Mood For Love te herzien vind ik dit, nogal verrassend, de beste Wong Kar Wai die ik tot nu toe zag.

Deels door zijn sfeer en vooral door de muziek heel erg een jaren '90 film, maar wel een fraaie. Een fijne combinatie van leuke humor, nihilisme en veel, heel veel melancholie. Een verlangen naar iets wat mensen nooit hebben en nooit zullen krijgen. Mooie personages, visuele bravoure die heel erg bij het sfeertje en het verhaal passen en een regenachtige, in neonlicht gehulde stad bij nacht doen de rest.

Voorlopig 4.0*, maar kan maar zo nog weleens meer worden.

Die aftitelsong ... afgrijselijk gewoon. 2 sterren voor de warmte plus wat aardige vondsten.

Zag net de trailer via de dvd van 2046... Het ziet er echt extreem zuur een lelijk uit.

Eigenlijk gewoon Chungking Express deel 2. Fallen Angels is mijn vierde Kar Wai Wong en ik heb opnieuw erg van zijn werk genoten.

Qua visuals misschien wat veroudert, maar erg mooi geschoten allemaal. Camera werk is heel vrij en bewegelijk. Sommige shots zien er wel wat raar uit, en is het net of je Peter Jackson in zijn begin jaren aan het werk ziet. Doyle brengt het geheel dus mooi en energiek in beeld. Ik begrijp best dat velen het gewoon lelijk vinden, maar ik kon het wel waarderen. Verhaal, voor zover dat er echt inzit, en het verloop daarvan is best leuk en lijkt dus erg veel op Chungking Express. Nu volgen we personages die wat aan de verkeerde kant van de wet leven. Compleet met absurde momenten en vele aandoenlijke momenten.

Toch pakt dit een stuk minder uit dan in die andere film van de regisseur. Je krijgt niet echt een band met de personages en het blijft net even te afstandelijk. Wel leuk dat er nog even gerefereerd wordt naar de bedorven ananas uit CE in het begin. Ook de muziek is opnieuw af en toe erg fout gekozen en erg passend binnen het verhaal. Stijlvolle bewerking ook van Massive Attack's Karmacoma. De shoot-outs waren een leuk extraatje en zijn erg stijlvol in beeld gebracht, al heeft het niet echt een functie in het verhaal.

Ik kon het wel waarderen, en vooral de goede cinematografie. Leuke personages en absurde momenten.

3.5*

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een Kar Wei Wong zag, maar ik had er wel weer eens zin in. Dit is zo'n typische film, waarin het verhaal dat nauwelijks wat voorstelt, van ondergeschikt belang is aan de stijl.

Ik ben het trouwens ook wel eens met de stelling dat deze film erg op Chungking Express lijkt, al vond ik die film toch nog wel wat beter. Fallen Angels oogt soms wat rommelig en het lijkt ook niet altijd duidelijk welke kant de regisseur op wil, maar toch vind ik het geen verkeerde film.

De film heeft wel geinige personages, redelijk wat actie en soms wat bizarre situaties. Ook bevat de film een sterke sfeer en redelijk wat humor, waardoor het allemaal toch wel lekker wegkijkt.

De muziek is net zo fout als in Chungking-Express, maar waar ik een enorm zwak heb voor California Dreaming, heb ik niet zoveel met de muziek uit deze film. Ondanks dat gegeven scoort de film toch makkelijk een voldoende.

3,0*

Over de gehele linie minder dan Chungking Express. Het is alsnog wel een goeie film, maar het mist wat sfeer, flair en werveling.

Muziek is ook een stuk minder, visueel net niet helemaal scherp. Blijft staan dat Wong wel weer echt mooie dingen op het scherm tovert, maar niet altijd, en dat is wat jammer. Zo waren de vertraagde shoot-outs niet helemaal sterk vond ik.

Komt allemaal net wat te kort, is dan ook wel leuk en mooi, maar niet echt groots. 3.5*

Echt beter dan verwacht. Chungking Express was nou niet echt goed aangeslagen en ik had een beetje begrepen dat het werk van Wong Kar Wai pas echt de moeite waard is vanaf In the Mood for Love, dus de verwachtingen waren niet echt hoog.

Maar deze film is toch best goed te genieten. Af en toe gave beelden, met name als er op de motor wordt gereden, ook het neonrijke Hongkong wordt soms mooi vastgelegd, al begreep ik niet echt waarom er ook soms zwartwit beelden waren. Vergeleken met Chungking Express is de montage een stuk rustiger, alleen de muziek is ook hier niet bepaald geweldig te noemen. Veel jaren 80 wat af en toe behoorlijk cheesy klinkt. De grootste dissonant.

De verhaallijntjes zijn wat warrig, komen ook niet echt bij elkaar samen, maar zijn door enkele personages wel redelijk vermakelijk. De blonde dame vond ik wel erg irritant, zo hysterisch was ze soms, maar de stomme jongen vond ik erg grappig zoals hij mensen dwingt om ijs te eten, en de relatie met z'n vader wordt op het einde nog zelfs redelijk emotioneel. Veruit het meest interessante personage van de film.

Visueel nog niet zo mooi als In the Mood for Love, 2046 of My Blueberry Nights, die ik ook qua verhaalstructuur wat beter vond, maar wel een stap vooruit ten opzichte van Chungking Express. 3*.

Een paar weken geleden heb ik Chunking Express weer eens gezien en toen werd ik voor de tweede maal meegesleept door het bijzondere stijl en toon die ik bijna onmogelijk in woorden kan vatten, omdat het gewoon te filmisch is. Fallen Angels is van het zelfde laken een pak en ik zit dus weer met hetzelfde probleem dat het moeilijk uit te leggen is wat er nou zo pakkend en hypnotiserend is. Wongs stijl in deze films doen me nog het meest denken aan Godard in de jaren '60. Datzelfde speelse, dat ongedwongene en stijlbewuste. Alleen Wongs films lijken nog moeitelozer in elkaar gezet te zijn en lopen wat vloeiender. Het camerawerk, de belichting en de montage zijn alle nadrukkelijk alternatief gefilmd en ook de personages en wat ze doen zijn bewust wat onwerkelijk, maar bij Wong voelt het in Chunking Express altijd ongeforceerd aan. Fallen Angels doet dit bijna even goed, maar er waren toch wat struikelblokken hier. Zo zaten er twee scènes in waarin een vrouw masturbeert, waarbij het opvalt dat deze twee scènes langer duren dan andere scènes in de film. Het heeft iets flauws. Ook is die vrouw met die blonde pruik een ietwat vervelende creatie die mij al snel ging irriteren. Verder zijn er wat korte dode punten. Dit maakt Fallen Angels iets minder goed dan Chunking Express, maar het scheelt niet veel.

Fallen Angels draait allemaal om stijl, maar het knappe aan Wong is dat het nooit teveel aanvoelt als vorm-om-vorm. Tussendoor zit er genoeg humor en zelfs melancholie om ook wat meer emotionele snaren te raken, zei het op een lichte manier (niemand zal hier moeten huilen vermoed ik). Die latere scènes met die vader die gefilmd wordt met een handcamera zijn stiekem best ontroerend. Daarbij zijn de personages die hier rondlopen gewoon erg leuk in hun excentriciteiten.

Maar om werkelijk de stijl goed te kunnen beschrijven en de toon in woorden te kunnen vangen ben ik hier wel hopeloos verloren. Het is toch vooral een film die gezien moet worden, wat eigenlijk de enige aanbeveling is die een film nodig heeft.
3,5*