Kill Bill: Vol. 1 (2003)

jajajajajah

Dit zijn dus juist de pipo's die een grote bijdrage hebben gehad aan de verwarring tussen animé en manga.

Er staat wel : "Manga wordt nu echter gebruikt om de stripboeken zelf aan te duiden." Maar volgens mij bedoelen ze vooral zichzelf daarmee. 'Jezelf een beetje indekken' heet dat.

Dat Anime-fans vaak zeggen dat Anime geen verfilmde Manga is is volgens mij de grootste onzin die er is. Net zoals boeken worden verfilmd gebeurd dat ook bij manga.

Neem deze lolbroeken alsjeblieft niet serieus.

Sterker nog : negeer ze.

Idd die lui van Mangadvd zijn de grootste idioten die er op deze planeet rondlopen. Behalve dat ze elke anime die ze uitgeven helemaal verpesten door slechte subs e.d. verspreiden ze dus ook nog allemaal foute informatie. En helaas mensen nemen die informatie ook nog als een feit aan (kijk maar eens bij de FRS daar ligt de anime onder het vakje MANGA).

Waar maken jullie je druk om ?

Wat maakt het uit hoe het heet, als je het maar leuk vindt.

Maar het is wel makkelijk als iedereen weet waar je het over hebt.

steengoed helemaal mijn style

Net voor de 2e keer gezien en ik laat hem op 4* staan. Vond het soms zó jammer dat bepaalde muziek ophield, had ik bij de 1e keer kijken helemaal niet. Helaas staat daar tegenover dat ik het 1e deel van deze film (dus niet Vol. 2 erbij gerekend ) een beetje aan de trage kant vind...

op cinema.nl stond

"hersenen als celluloid"

sluit me daarbij aan.

Pulp. B-film materiaal. Punt.


Maar Tarantino toont zijn klasse als filmmaker door tot het uiterste te gaan. Hij maakt van een redelijk simpele plot een stijlvolle, hoogstaand spektakel.
Subtiliteiten als de openingcredits [net zo cheap als Res. Dogs en Pulp Fiction trouwens], vergeten muziek die bijna onlosmakend bij het beeld horen en natuurlijk de fotografie.
Het is werkelijk een natte droom in kwadraat. Voor Tarantino en genre-liefhebbers.

Leuke gevechten hoor, maar dat heb ik wel eens beter/spectaculairder gezien. Er was geen enkele vorm van verhaal aanwezig en ik heb ook geen moment een gevoel gehad wat het in twee delen uitbrengen zou kunnen rechtvaardigen.

De muziek van the RZA is wel steengoed en geweldig toegepast, alleen had er wel wat meer van in mogen zitten. Op sommige stukken was de muziek niet toepasselijk en gewoon storend.

wel raar trouwens dat het stuk rap van the RZA wat wel op de cd staat niet in de film zit. Had er uitstekend ingekund imho.

Het stuk anime vond ik trouwens zéér lelijk geanimeerd en op sommige stukken leek het alsof het óver de gewone acteurs was getekend.

2* voor de aardigheid en de paar leuke grappen. Ik heb me wel vermaakt hoor, maar ik loop niet warm voor deel 2.

Zelfde verhaal als met Ghost Dog, waar voor de soundtrack (niet de Japanse versie) ook raps toegevoegd waren aan z'n instrumentale filmmuziek

Noem eens een paar titels ?

Mijn No.7 van 2003

*zucht*

Rashomon, Crouchig Tiger, Mononoke-Hime, Star wars etc. etc.

Het kwam mij allemaal té houterig over. Ook waren de vijanden in de blue leaves club wel erg stompzinnig...alsof ze voor 't eerst een zwaard in de handen hadden.

Dat zal ook wel zo zijn, maar daar gaat de film juist over.

Typische "in between film". Innoverend en fresh voor de Hollywoodfan, zwak en inspiratieloos voor diegenen die enigszins vertrouwd zijn met het basismateriaal.

Tarantino probeert veel, maar slaagt nergens in.
* Subtiele en stijlvol in beeld gebracht einde in de sneeuw ? Kitano doet met 1 stillshot 10 keer beter dan de hele scene.
* Indrukwekkende gevechten ? Nu ja, de film kwam in België samen uit met Hero, geen vergelijk.
* Editing en beeldcompositie? Acteurs zijn zo onbekwaam dat alles is dan maar in stukken gescheurd is om dit tot maar te verbloemen. Je kan zo de redenering achter menig camerashot achterhalen.
* Goede acteerprestaties ? Geile tieners hebben waarschijnlijk genoten, maar Thurman slaagt er niet in overtuigend over te komen met een zwaard, laat staan haar kennis van de Japanse taal. Nog harder gelachen met Liu als hoofd van de yakuza. Hopelijk komt ze geen yakuza bende uit een Miike film tegen.
* B-film potential : Ga Versus kijken. Veel geiniger, veel origineler, veel meer fun.

Het lichtpunt ? Go Go (sorry, naam ontsnapt me momenteel). De enige die er in slaagde ietwat gemeen over te komen. En dan moet ze nog op zo'n idiote manier sterven.

Schoenmaker, blijf bij je leest.

Speak for yourself! Vette onzin. Ik sta niet echt bekend als een Hollywoodlover op MM en ik vind de film werelds. En waarom ga je dit uberhaupt met werk van Kitano vergelijken? Tarantino blijft bij zijn leest. Ook in PF, RD en JB put ie uit zijn kijkervaringen.......(blaxploitation, 70's misdaad/gangster en nu kungfu/samurai)

Ik vergelijk Kill Bill in z'n geheel niet met Kitano, wel de laatste scene in de sneeuw. De setup, shots, editing, alles wijst op een homage aan het delicate werk in Japanse film. Het vergelijk met Kitano is er omdat hij toch wel uitblinkt in dit werk.

Beste voorbeeld dat ik me herinner is het inzoemen op de voetjes van Liu. Maar als je dan ziet hoe stuntelig dit alles aan elkaar ge-edit is, en hoe ver de camera uit de buurt blijft van enige actie, kan je toch enkel besluiten dat hij er stevig naast zit.

Je ziet Tarantino kijken naar z'n favoriete films, je ziet hem analyseren en emuleren, en dan zie je hem falen.

Tarantino werkt binnen de Amerikaanse context, die het dikwijls moet hebben van lagen cheese op elkaar gestapeld. Dit werkte fantastisch in Pulp Fiction. Japanse films moeten het hebben van pure onzin/creativiteit of subtiliteit/diepte. Iets waar Tarantino totaal niet toe in staat is.

Opvallend, in het "stel-je-voor"-topic schrijf je dat je totaal geen waarde hecht aan een verhaal of goede karakters maar meer aan beeld en geluid. Als er 1 film is die zijn punten moet behalen op een combinatie van beeld en geluid en niet op verhaal vind ik het deze wel.

Daarbij vergelijk je 2 totaal verschillende genres en sferen met elkaar........(mbt de sneeuwscene).

...zwak en inspiratieloos is jouw kritiek op de verhaalllijn.

Maar dat was toch niet belangrijk?

Moet dat...bekend zijn met het basismateriaal? Moet je al die Italiaanse, Amerikaanse, Japanse, Chineze troep ook echt kennen?

De suggestie naar het genre voor mij is genoeg. Ik ga mijn tijd niet verdoen met al die zooi te kijken.

Vorm van de film past goed bij de inhoud. Bewust onlogisch en stuntelig. Dat je het enorme clichee-gehalte niet aangevoeld hebt is jammer.

Ja, dat is de theorie dan. En zo zal Quentin het ook wel bedoeld hebben, maar voor mij kwam het er dus echt niet uit. Te stroef en stuntelig om een homage te zijn aan Japanse cinema (Dolls), te verknipt om een homage te zijn aan Hong Kong kung fu (Ong Bak), en doodgewoon saai vergeleken met het beste wat B films te bieden hebben (Versus). Alles wat Tarantino doet is inferieur aan het origineel.

Over smaak qua muziek valt uiteraard nog harder te twisten, maar in Kill Bill vond ik de muziek gewoon barslecht. Wat ik me nog herinner is dat de soundtrack tijdens de sneeuwscene zo out of place klonk dat het eerder een insult dan homage was.

Als je even naar m'n Top 10 kijkt, zal je snel weten wat ik bedoel met 'beeld en geluid'. Voor mij mag het best wel wat extremer, in plaats van halfbakken.

(ivm met de sneeuwscene, vergelijk met Gohatto, do the math)

Neen, kritiek op de look van de film. En dat ie cliché was had ik best wel door. Of ik er daarom ook respect voor moet opbrengen is wat anders natuurlijk. Wanneer je een homage maakt, is het de bedoeling om inventief met clichés om te springen, en liefst een verbetering op het origineel afleveren, niet een film die in elk opzicht onderdoet aan het origineel.

Ga jij je eerst even verder verdiepen in de Japanse cinema, er is nog heel veel meer als Dolls hoor.

Met een beetje bof zijn Kill Bill en Dolls ongeveer gelijktijdig gefilmd dus homage vind ik ver gezocht.

In die ene post van onderhond staat volgens mij een spoiler! (over Go Go)

klopt, aangepast

.......of de sneeuwscene in Hakuchi, of de sneeuwscene in Sword of Doom (Mifune-fight).......of..

Denk eerder dat Kill Bill een ode is aan de oude Japanse films dan een ode aan Dolls. Dolls en Kill Bill zijn gewoonweg niet te vergelijken ook. In ieder geval vind ik beide films goed (en ook beide sneeuwscene's).

deze film vereist een speciale manier van kijken waarin ik mij niet helemaal kon vinden.

het is allemaal net iets TE.

Enkele magische momenten tillen de film toch nog naar een hoger niveau. Momenten waarop alles meer op zijn plek valt(muziek/sfeer/beeld) Maar als geheel vond ik het niet totaal bevredigend.

Tegen het einde kwam ik pas echt in de film, en dan is het ineens afgelopen.daarom "slechts" 3,5 ster voor deze tarantino. kvond em dus wel goed, alleen had er net iets meer van verwacht.

Gelieve m'n woorden niet al te veel te verdraaien

Kill Bill is geen ode/homage aan Dolls, wel aan de Aziatische cinema in z'n geheel. Dat Tarantino een grote Kitano fan is, is ook geen geheim (Violent Cop wordt onder andere regelmatig vermeld als inspiratie voor Reservoir Dogs). Wat je dan van een homage verwacht, is dat Tarantino een leuke update brengt van de Aziatische cinema, met een verse kijk.

Wat blijkt nu als je Kill Bill bekijkt, is dat de Aziatische cinema nu zover gevorderd is dat Kill Bill een slecht afkooksel is van wat die markt nu te bieden heeft. Het is geen update, maar een stap terug. Op alle gebieden heeft de Aziatische markt veel meer te bieden dan wat Kill Bill voorschoteld. En daar wringt voor mij het schoentje. Leuk dat ie het genre wat meer daglicht wil geven, maar voor mij belicht ie net altijd de verkeerde elementen.

Het blijft natuurlijk een persoonlijke mening.

Vandaag gezien, een feest! Een lust voor het oog en oor. En ondanks het cartooneske ook vaak zeer spannend. Geweldige muziek, geweldig gefilmd en geweldige beelden. Wat mij betreft één van de kickste films ooit, heerlijk over de top, het einde was onverwacht en prachtig, ik heb zin in deel 2.

Het is absoluut geen ode aan de 'aziatische film' maar aan films die bruce lee en dergelijke maakte, en wat dat betreft vind ik deze veel flitsender, grappiger en intrigerender vertelt. Geen stap achteruit een stap vooruit: een mix van quentin tarantino en dit genre is heerlijk verfrissend 5 sterren! Beelden die ik nooit hoop te vergeten zijn de beelden van de kogel die haar raakt, het eindgevecht en de mug die haar prikt, ook het tekenfilmpje is prachtig. Ieder die deze film niet geweldig vond heeft veel gemist.

Ieder die deze film geweldig vindt heeft veel gemist!