Basic Instinct 2 (2006)

Een complete verspilling van pellicule.

Basic Instinct was een juweeltje: bruut, brutaal en messcherp. Maar Basic Instinct 2 is gewoon regelrechte troep.

De dialogen zijn zonder twijfel de allerslechtste die ik dit jaar heb gehoord. De film is nog geen kwartier bezig of Stone heeft al tig keer "Come." gezegd. En dat soort compleet misplaatste, bijna kinderachtig uit de toon vallende vuilbekkerij, blijft de hele film lang maar door gaan. Er gaat gewoon geen spanning vanuit zoals in het origineel. Neen: Stone zegt iets. De tegenspeler (of het nu een flik is of een psychiater) staart blank voor zich uit.

Wordt er eigenlijk wel geacteerd in deze film? Morrissey slaagt erin om de hele film lang geen enkele emotie, geen greintje, uit te beelden. Hij sloft doorheen de film alsof ie net uit een coma is ontwaakt. Geen mimiek. Nergens.

Het verhaal is compleet idioot. Volslagen onzin. Nergens spanning, nergens een belofte van meer, nergens een sterk opgebouwd moment. En als ultieme zonde die krampachtige poging om het einde van het origineel na te bootsen door in extremis toch nog een andere wending aan het verhaal te geven. Lachwekkend.

Dit is de allereerste film waarbij ik zelfs niet heb gewacht op de aftiteling: ik wil niet eens weten wie er verantwoordelijk is voor zo'n zooi.

Dan heeft Stone inmiddels het lichaam van iemand van 70, de borsten van iemand van 35 en het gezicht van iemand van 25.

Vandaag eindelijk gezien en ik moet zeggen:

Wat een flauwekul.

De plot slaat op niets, en het feit dat ze exact dezelfde intriges willen gebruiken voor dit vervolg stoorde me constant tijdens het kijken. Veel meer dan wat slappe dialogen kreeg ik ook precies niet voorgeschoteld.

Weg drama, dag spanning, vaarwel psychologie.

En het einde is al even idioot als de rest. Voor deze film ben ik niet mild. Gewoonweg slecht. Zonder wat naakt zou er helemaal NIETS aan zijn, denk ik.

Een uitzichtloos vervolg zonder doel aan de horizon: 1.50 (1.70)
Waar deel 1 in de uitwerking al te wensen overliet, is het in deeltje 2 (wat je overigens nauwelijks een deeltje 2 kan noemen zo bijna vijftien jaar na dato) helemaal huilen met de pet op. Het plot doolt maar wat in de rondte waarbij werkelijk alle details uit het origineel klakkeloos worden overgenomen. Vreemd dat het hier dan ook totaal niet werkt is het dan ook niet, maar daar zal de crew toch anders tegenaan hebben gekeken. Enkel op het einde verkiest deze prent ineens een heel andere weg dan het origineel, waarmee de film zichzelf eigenlijk totaal belachelijk maakt met een zeer ongeloofwaardige twist die de kijker in het ongewisse moet laten. Maar dat Tramell alles heeft gedaan wisten we al uit het origineel, dus waarom men in hemelsnaam een andere wending aan de film probeert te breien is me volkomen onduidelijk.

Ook het acteerwerk houdt niet over. Sharon Stone is geen schim van haar personage uit het origineel. Direct na de werkelijk dramatische openingsscene had ik het al met haar gehad, maar die scene stond achteraf niet helemaal symbool voor haar acteerprestaties. Toch is ze zeer geforceerd bezig om maar dat personage uit het origineel na te bootsen, iets dat haar vrijwel geen seconde lukt. Hoewel Morrissey heus zijn best doet heeft hij geen idee wat er van hem gevraagd wordt. Met dit voorkomen had hij zeker niet misstaan in Robocop ofzo iets, maar zijn bijdrage in Basic Instinct 2 is nihil. Om over de totale afwezigheid van chemie tussen Stone en Morrissey nog maar te zwijgen. De bijrollen stellen ook al niet veel voor, Thewlis is en blijft een aparte verschijning, daar kan geen twijfel over bestaan, maar de Thewlis die ik in Seven Years in Tibet zag kwam toch heel wat beter voor de dag.

Toch is niet alles in mineur gehuld, want wonderwel brengt de film zich er technisch redelijk vanaf. Hoewel het camerawerk weinig toevoegt is het onmogelijk slecht te noemen en vond ik zelfs dat de opnamelocaties die men in deeltje 2 heeft gebruikt in het origineel juist zo werden gemist. Maar dat is dan ook waar Caton-Jones het grotendeels van moet hebben, want eerder zag ik City by the Sea van hem, ook al een film die het voor een groot deel van de puike cinematografie moest hebben en met Basic Instinct 2 is het eigenlijk niet anders. Ondanks dat de prent geen moment interessant wordt houdt Caton-Jones de vaart er redelijk in en bewaart hij het overzicht tot een halfuur voor het einde meer dan behoorlijk. Toch is het diezelfde Caton-Jones die vrijwel geen moment de indruk wekt écht achter dit werkje te staan. Op zich geen prutswerk, maar alle elementen bij elkaar opgeteld, plus dat men ook nog eens tegen het sterke origineel moest opboksen, brengen Basic Instinct 2 in een neerwaartse spiraal waar op een gegeven moment geen doorkomen meer aan is.


Script / Verhaal:................ 1,50
Acteerwerk:....................... 1,50
Regie / Speelduur:.......... 1,50
Realisme:......................... 1,50
Cinematografie:............... 2,50

Meesterwerk van Verhoeven, is een film om nooit te vergeten! ( Basic Instinct )

Dus uiteindelijk moest er een vervolg komen, waarom snap ik nog steends niet?
Regisseur Jones heeft niet naar de tips geluisterd van Paul Verhoeven, en ging liever zijn eigen gang om deze film te maken.

Basic Instinct 2 is gigantisch geflopt in amerika, en Paul Verhoeven vond dat geweldig.
Deze tegen-stander die Stone op zijn hielen heeft, kan haar eigenlijk helemaal niet aan.
Stone straalt kracht uit, terwijl heel de cast erom heen wankeld.

Sharon Stone, had beter haar benen dicht kunnen houden!

ze hadden de film beter Catherine Tramell kunnen noemen om verwarring te voorkomen, want deze versie is TOTAAL anders dan deel 1. geheel andere vibe. zeker beter dan de gemiddelde thriller van tegenwoordig.