Lover Come Back (1961)

Na Pillow Talk nog maar eens een keer een Doris Day film van de bibliotheek meegenomen.
Ik kan me wel voorstellen dat dit soort films vroeger populair waren. Het is pretentieloos vermaak en volgens een bepaald stramien gemaakt. Verder denk ik dat de grappen in de film, de "sexual innuendo's", voor die tijd best gewaagd waren.
Wat me vooral opviel is dat menselijk gedrag en expressie in de loop der tijden wel wat veranderd is. De grote ogen van Doris Day en de manier waarop ze haar vuisten balt als ze kwaad wordt doen erg grappig aan, maar zou in deze tijd absoluut niet meer begrepen worden.

Hetzelfde sfeertje als bij Pillow Talk. Erg kleurrijk en feelgood verhaaltje. Sit back and enjoy!

*3,5 (vond Pillow Talk iets beter)

Eigenlijk wel jammer, aan de andere kant misschien ook beter. Op een gegeven moment is de formule uitgewerkt. Dat neemt niet weg dat als je een van de drie films leuk vind, dan zijn de andere twee ook zeer de moeite waard.

Hele leuke en onschuldige comedy film!
Heerlijk dit soort comedys, het hele *niks aan de hand* sfeertje met een paar goede acteurs en een standaard verhaaltje is samengevoegd gewoon puur vermaak!
Leuk einde ook! ging de aftiteling in met een lach op mijn gezicht.
Aanrader voor de klassieke comedy liefhebbers!
niks minder waard dan 4 sterren

Het verhaal van deze film lijkt verdacht veel op de voorganger "Pillow talk".
Toch hele leuke komedie.

Doris speelt Carol templeton,een keurig nette reclame-vrouw,die verliefd word op wetenschapper Linus.
Helaas voor Doris is deze linus niet een echte wetenschapper,maar haar grote concurent Jerry Webster (Rock Hudson),die haar dus om de tuin leid,om haar zo gauw mogelijk in bed te krijgen.

Als Doris erachter komt wie Linus werkelijk is,neemt ze op gepaste wijze wraak.

Zeer vermakelijke film,die keer op keer bekeken kan worden.

Best een leuk filmpje. Natuurlijk speelt Doris het leuk maar ook Tony Randall was goed op dreef. Pillow Talk was iets beter maar ook dit was oke. 3,0.

Deze film na heel lange tijd opnieuw bekeken. Toch een heel stuk minder dan de 1e film. Komt vooral door het verhaal wat al niet zo bijzonder is maar daarbij ook niet helemaal goed uit de verf komt. Al is het verhaal op zich is nou ook niet bepaald het sterkste punt van een romantische komedie. Maar het romantische komt in deze film, door het zakelijke ook niet zo sterk naar voren.

De film begint overigens aardig met leuke grapjes, het eind is wel wat aan de slappe kant en het middengedeelte kent ook nog zo zijn saaie momenten. Doris, is mooi en speelt hier wel een stuk beter, niet dat tuttige zoals in Pillow talk. Vooral dat "feministische" doet ze goed. Maar zowel het liefelijke als het kattige kan ze beide heel goed spelen. Niet alleen doet ze dat dan ook in deze film maar ze showt dit richting het eind ook nog even, in een fragment "welke houding ze moet aannemen". Rock is ook leuk als charmeur en een stukje gemener dan in de 1e film. Ook geinig om hem met baardje te zien. Tony Randall is eveneens grappig in zijn neurotische rol en met zijn gekleurde gezicht. Dus aan de acteurs ligt het niet.

Visueel ook mooie film, waarbij kleuren ook goed worden gebruikt, in een tijd dat het nog niet zo gewoon was dat alles in kleuren werd opgenomen.
Ik kon me eerlijk gezegd weinig van de film herinneren alleen het fragment dat die ene vis de andere opeet is een heel sterke herkenning. Zal wel geprojecteerd zijn als een soort symbolische versterking van de conversatie. De film zit vol met visuele grapjes en grappige opmerkingen. De bijrollen dragen daartoe ook bij. De film is dus ook niet slecht, maar gewoon wat minder dan ik had verwacht. Ik vind de film af en toe gewoon geforceerd, soms traag en op sommige momenten wel wat erg zoetsappig.