McCabe & Mrs. Miller (1971)

Een zeer sfeervolle film met muziek van Leonard Cohen vol melancholie.

Het is geen western vol met actie, behalve aan het einde van de film.

De recensie van "Celluloid Dreams " hierboven, zegt al genoeg. Niets aan toe te voegen, behalve dat ik deze film nog een keer wil zien.

4*

Mrs. Miller heeft iets. Ik wil meer van haar en de geheimzinnigheid van zo'n eindshot doet verlangen... McCabe & Mrs. Miller is verder een eigenzinnig geschoten (soms erg mooi net iets onderbelicht), kabbelend vertelde western, die eigenlijk pas naar het einde toe toevlucht zoekt in geweld. Daarvoor is het vooral aanmodderen en baard bijknippen. Fijn om volgen, maar er zijn maar enkele scènes die me echt even deden opleven. Op naar The Wild Bunch.

Wat onsamenhangend, maar niet oninteressant. Cohens muziek helpt mij niet echt. Iedere keer als hij weer zeurderig begon te zingen stond alles stil en kreeg ik de neiging op fast forward te drukken.

Maar misschien ooit eens gaan herzien. Sluit niet uit dat ie dan beter valt, want er zit wel degelijk mooie kanten aan de film.

Net een stuk herzien en ik vind 'm nog steeds erg mooi. Iets dat me nu opviel, is dat dit in zekere zijn een van Altmans ensemblefilms is. De film zit vol met kleine tafereeltjes, die constant zijdelings gaande zijn, en Altman vertelt daar heel veel mee.

Een voorbeeld. Als mrs. Miller met de trein met haar meisjes komt, ziet een man een meisje (Shelley Duvall) op die trein zitten. Hij vliegt haar om de armen en helpt haar van de trein.

Een kwartiertje verder in de film zien we het koppel in de saloon binnengaan. Een man vraagt of Shelley Duvall ook "te huur" is. Shelley's man wordt kwaad. Hij begint een gevecht en wordt hard op zijn hoofd geslagen met een zwaar voorwerp. Hij bloedt.

Weer een kwartiertje verder in de film is er een begrafenis. Shelley staat alleen bij het graf, dit is blijkbaar de begrafenis van haar man. Je zien Mrs. Miller en Shelley - nu een weduwe - een blik uitwisselen, en je weet dat de enige manier waarop Shelley als weduwe kan overleven is door zichzelf te prostitueren...

Je zou met zo'n verhaal makkelijk een 2 uur durend melodrama kunnen vullen, maar Altman vertelt het in zo'n 2 minuten, aan de hald van kleine tafereeltjes aan de rand van de hoofdverhaallijn. En de film zit vol met dit soort dingen (die je na een enkele kijkbeurt niet allemaal kan opmerken).

Prachtige western. Ik moet eens wat meer Altman gaan kijken, dat is toch echt een boeiende regisseur. Ik hou ervan hoe hij personages in één shot vaak hun gang laat gaan, waardoor er veel tegelijk gebruikt en er een ongekende levendigheid gecreëerd wordt. Tijdens de openingsscène, waarin McCabe een café binnengaat en begint te pokeren, begon ik al te hopen dat deze scène nooit zou eindigen, zo raak was ie. Uiteraard eindigde de scène wel, maar daarna werd het alleen maar beter. Wel denk ik niet dat ik ooit een Altman zal willen zien zonder ondertiteling, dat kan bijna onmogelijk te volgens zijn.

Verder is het verhaal niet eens zo heel origineel. Een cynische blik op Amerika gaat al snel over een kleine man die door een grote macht kapotgemaakt wordt. Dit is echter geen kritiek, want Altman haalt eruit wat erin zit en geeft de film een bijzondere authenticiteit mee. Wat McCabe & Mrs. Miller het meest uniek maakt is wellicht het gevoel dat er in die wereld van hun echt geleefd wordt, alsof dat dorpje echt bestaan heeft. Tegelijkertijd is het echter ook weer niet documentaire-achtig. Daar zorgt de glijdende camera voor, evenals die prachtige, rauwe en spannende shoot-out op het einde. Keith Carradine's zinloze sterfscène was ook geweldig uitgevoerd, zelfs al had die veel overeenkomsten met een scène uit Shane.

Verder nog een extra compliment aan Julie Christie. Sowieso een prima actrice, maar ik betwijfel of ik ooit een betere rol van haar zal aantreffen. Vrouwenrollen zijn meestal niet gigantisch belangrijk in westerns, maar hier domineert zij de film, ook al heeft Beatty (ook erg goed, zoals iedereen hier) veel meer schermtijd. Mrs. Miller is een vrouw die echt bij het wilde westen hoort, met haar doorleefde karakter. Christie's schoonheid heeft hier ook ineens iets ruws.

4*

vanuit die insteek zou je La Regle du Jeu (die je *slechts* 3,5* hebt gegeven) nog eens moeten herzien! Zoals Altman ooit op fameuze wijze zei: 'I learned the rules of the game from The Rules of the Game'

Inderdaad ja. Vooral Gosford Park, die zit vol met verwijzingen naar La Regle du Jeu. Altmans menselijke personages en zijn kritische, maar toch warme blik op hen, doet denken aan de stijl van Renoir.

Verder is een Altman zonder ondertiteling een aparte ervaring, maar heel boeiend. Door de dialogen door elkaar pik je maar de helft op - net als in het echte leven.

Van Altman kan ik je eigenlijk alles aanraden, elke film van hem is uniek en - op z'n minst - interessant. Mijn favorieten zijn Nashville, Short Cuts, The Player en Brewster McCloud.

Robert Altman weet erg goed te scoren met z'n heerlijk rauwe decors. Ik ben enorm gecharmeerd van de fabeltjes van het Western-genre maar deze aanpak kon ik ook erg waarderen. Het gehele verhaal van de opbouw van het hoerenhuis vond ik erg interessant maar halverwege komt er toch echt een sleur in de film. Ik kreeg wat moeite met het tempo en ik vond het einde een behoorlijke anticlimax. De shootout had van mij nog vele malen smeuiiger gemogen en bovendien is de logica achter het eindshot heel ver te zoeken. Ik waardeer McCabe & Mrs. Miller toch echt vooral vanwege de geweldige art-direction.

De finale shoutout van The Far country (van Mann) zou deze shoutout moeten beinvloed hebben!. Wil hem dus wel eens bekijken...

Eén van mijn favoriete westerns, juist om dat hij zo 'off-beat' is.

Dit is echt een film waarvan ik denk dat die bij herziening nog veel beter kan worden!

? Lopen mensen elkaar dood te schreeuwen aan het einde?

Prachtige sfeervolle western. Als je het al een western kunt noemen, want de film speelt zich eigenlijk af op het breukvlak van de westernperiode en de industriële revolutie. Het gaat eigenlijk evenzoveel over ondernemerschap en de komst van de moderniteit dan over de klassieke strijd tussen goed en slecht zoals in westerns gebruikelijk is. Zo ook hier, maar veel subtieler.

Wat verder opviel van de werkelijk schitterende fotografie van Vilmos Zsigmond (o.a. Close Encounters) en de prachtige rommelige art direction. Zelden zag een modderig bergdorpje er zo droefgeestig en smerig uit. Veder leuk om te zien waar Nicolas Roeg de mosterd voor een van mijn favoriete films Eureka (1983) vandaan heeft gehaald. De overeenkomsten in zowel verhaal, setting en sfeer waren overduidelijk.

Voor nu een 4,5* en zou 'm erg graag eens op blu ray zien.

Nou Reinbo, het is ons dan toch gelukt. Er bestaat in dit universum een film die we allebei geweldig vinden! En wat je erover schrijft is geeneens onzin

Ik zou zeggen kijk een naar mijn hoge stemmenlijsten. Kom je vast meer films tegen die jij ook goed vindt en ook vrijwel geen James Bond....

Een leuk stukje over de titel McCabe & Mrs. Miller van Roger Ebert.

Study the title. "McCabe & Mrs. Miller." Not "and," as in a couple, but "&," as in a corporation. It is a business arrangement. Everything is business with her. What sorrows she knew before she arrived in Presbyterian Church are behind her now. Everything else is behind her now, too, the opium promises. Poor McCabe. He had poetry in him. Too bad he rode into a town where nobody knew what poetry was but one, and she already lost to it.
.


Was mij nog niet zo opgevallen.

Heerlijke film, die met name het laatste half uur geweldig is. Schitterend geschoten, anders dan alle anderen westerns en de film heeft een voortreffelijke melancholische sfeer, niet in de laatste plaats door de ook al meesterlijke soundtrack van Cohen. 4 dikke sterren.

Inderdaad. Het laatste stuk maakt voor mij veel goed.

Ik heb ook het gevoel dat de serie Deadwood hier goed naar gekeken heeft.

Mijn zesde film van Altman en na drie mindere films en twee wat betere, is dit de eerste film van hem tot nu toe, die ik echt goed vind.

De film heeft een fantastisch sfeertje. Net als bij bijvoorbeeld Nashville valt gelijk weer op hoeveel karakters er tegelijkertijd in een shot zitten, waardoor je vaak goed moet opletten wat er nu allemaal gebeurt. Bij Nashville werkte dat voor mij niet zo goed, maar in deze film is het gewoon fijn om dit alles te mogen aanschouwen. De introductie van McCabe is erg mooi. Geweldig hoe hij kennismaakt met de plaatselijke bevolking daar gelijk met ze te gaan pokeren. Warren Beatty speelt zijn rol trouwens ook met veel overtuiging, evenals Julie Christie, die Mrs. Miller als een sterke en krachtige vrouw neerzet.

Naast goed acteerwerk bevat de film heerlijke dromerige muziek, dat ervoor zorgde dat ik soms letterlijk bijna wegdroomde bij de schitterende beelden, die Altman af en toe op het beeld tovert. Het laatste halfuur is echt het beste van de film. De film krijgt hier niet alleen een extra lading spanning mee, maar lijkt haast door de besneeuwde setting nog sfeervoller en mistroostiger dan het al was.

Ja best genoten van deze film, waarbij Altman mij echt overtuigd. Ik was al wel overtuigd van zijn kunnen, maar telkens kwam het er voor mij op de een of andere manier net niet uit. Hier gelukkig wel. McCabe & Mrs. Miller is een mooie (semi) western die een prima tijdsbeeld schept en laat zien hoe grote bedrijven destijds hun macht konden misbruiken, wat niet altijd leuk was voor de gewone man.

4,0*

Goeie .. western (?).

Alleszins toch western als het op het verhaal aan komt. Dat is niet zo geweldig speciaal of innovatief (alhoewel misschien voor die tijd..), maar is zoals alle westerns slechts bijzaak.

Toch weet regisseur Robert Altman de belangstelling te wekken door de karakterschetsen die hij in de film weet te verwerken.

Sterkste punt aan het verhaal is het einde. Met die close-ups van Beatty en Christie. Helemaal geweldig.

Warren Beatty (wat deed die mij denken aan die zanger van Kings of Leon..) doet het uitstekend, net als Julie Christie. Van beiden had ik nog niets gezien (denk ik), maar dat moet ik toch snel eens doen..

Als iemand mij zou vragen waarom deze film een must see is, is het antwoord snel geleverd: de sfeer. Die is uniek te noemen. De setting, de muziek (al heb ik persoonlijk liever geen vocale muziek in een western), de kostuums, .. Schitterend. Na The Great Silence is dit mijn tweede "western-met-sneeuw" en ik moet zeggen dat dat uitstekend werkt en het gevoel voor realiteit (wat in deze film al sterk aanwezig was) doet toenemen.

4

Ja, uiteindelijk is sfeer alles! Die is zo overheersend in deze film. Waardoor je bijna zou vergeten hoe grappig hij is. Met name het eerste uur is lachen geblazen hoor!

Matig verhaal, maar prachtige beelden die een geweldige, zeer authentieke sfeer creëren.

Heel sterke rol van Julie Christie en in iets mindere mate van Warren Beatty.

Normaal gesproken heb ik niet zo veel op met de films van Robert Altman, maar dit vind ik een van zijn betere werken.

Best leuk zo'n winterse western als McCabe & Mrs. Miller. Het is ook nog een redelijk conventionele film van regisseur Altman geworden, dus met een duidelijk verhaal, dat ook typisch western is: Warren Beatty komt in een stadje terecht en zet daar zijn bordeelbusiness op. Net als alles goed lijkt te gaan, komen er meer kapers op de kust. Beste gedeelte van de film was het lekker lange en mooie slot .

Een wat tegendraadse western die ondanks een heel andere aanpak dan de meeste westerns, toch een goeie sfeer kan opbouwen. Beatty en vooral Christie zijn geweldig in deze film. Vlak voor deze film heb ik 'My darling Clementine' gezien met Henry Fonda wat helemaal anders is en toch vele gelijkenissen vertoont. Het verhaal in de film is niet zo sterk, De film moet het vooral van de sfeer hebben en de moeilijke relatie tussen McCabe en Mrs. Miller. De aanpak van Altmann is niet helemaal mijn ding. In M.A.S.H. geeft hij de film een ondertussen gedateerde look en hier is dat bijna ook het geval. Met de sneeuw en de muziek van Leonard Cohen past die aanpak hier beter.

Schitterende sfeerwestern over het tegengaan van agglomeratie en behouden van onafhankelijkheid. Het kleine bakkertje versus de grote supermarkt. Over ondernemerschap, liefde en passie.

Vond het echt schitterend en meeslepend. Vooral de fotografie was uniek. kleine 4,5*

Bob bouwt een film.

En wat voor één.

Een film als een americana song (en eigenlijk niet als een Leonard Cohen-song, naar mijn gevoel), waarin een verhaal niet verteld wordt omdat het sensationeel of romantisch is, of om ons te vermaken met interessante plotwendingen en een vernuftige pointe. Sterker nog, er wordt ons niets verteld, méér dan dat de focus staat op de couleur locale, het uiterlijk voorkomen en de handelingen op zichzelf van figuranten en hoofdpersonages binnen die setting.

In het kader dat Altman bouwt, krijgen (en nemen) Warren Beatty en Julie Christie de ruimte om hun personages om te zetten in mensen van vlees en bloed, die, zoals iedereen, hun lot ondergaan onder invloed van karakter en omstandigheden. En dat tegelijkertijd wèl en nìet zelf doorhebben.

Dit onrechtstreekse, terloopse en onnadrukkelijke 'vertellen' heeft als schijnbaar paradoxaal effect dat Altman bij momenten een spanning weet te creëren die anderszins (in dit toch niet heel bijzondere verhaaltje) nooit naar voren was gekomen. De personages worden levende mensen voor je, en geen bordkartonnen dragers van een verhaal.

In de prachtige en meeslepende eindsequentie in de sneeuw wordt deze film echt in volle glorie een Amerikaans verhaal, waarin de individuele en collectieve geschiedenis op briljante wijze in elkaar gevlochten worden, maar ook geschetst als onvermijdelijk uiteenlopend. Er is wel collecitiviteit, en er is zelfs gemeenschapszin, maar het individu is uiteindelijk toch alleen, op zichzelf teruggeworpen.

Het deed me gek genoeg denken aan het einde van Once upon a time in the west (die in zijn schitterend melodramatische kitsch en theatraliteit zo'n beetje het tegenovergestelde is van deze film), waarin Jason Robards in een greppel ligt te creperen terwijl tegelijkertijd in levendige bedrijvigheid de uit de grond gestampte stad verbonden wordt aan de spoorlijn uit het oosten.

Het ontmythologiserende en antiromantische karakter van de film deed me ook denken aan twee van mijn andere favoriete 'westerns': High Noon en Unforgiven. Maar die films, hoe goed ook, zijn veel explicieter en éénduidiger, drijvend op één of enkele ideeën. McCabe & mrs. Miller heeft iets organisch en authentieks, wat het daarmee voor mij tot de (nog) betere film maakt.

Vandaag te zien op TV > TCM > 21:00 uur

Heel bijzondere sfeerscheppende western. Realistisch en ook zakelijk is het leven van pioniers, trappers, zeg maar avonturiers.

Knappe film, wellicht de historische realiteit beter benaderend dan vele westerns met niets dan er op losknallende en op elkaars gezicht knokkende cowboys.

Spannend slot, beter dan het gemiddelde uitgewerkt, menselijker en zonder al te veel heroïsme.

Warren Beatty, vooral, en Julie Christie schitteren in een cinematografisch uitstekend werk. Alleen waren er wat te veel duistere scènes in de aanvang.

Volgens mij één van de beste westerns. Prachtige beelden, onconventioneel western verhaal.

Enkel al voor de onvergetelijke en prachtige songs van Leonard Cohen is deze film het bekijken waard. Een dichterlijke western zonder helden, met klassieke elementen, over dromen die nooit werkelijk zullen worden, rond liefde, gokken, vervreemding, lijden, dood en het (kwaad van het) kapitalisme. De gewoontes in het troosteloze modderige noordwesten van de Verenigde Staten bij het begin van de twintigste eeuw, waren ruig en rauw. Het leek er altijd te regenen of the sneeuwen en de mensen die er woonden waren gestrand of simpel gelukszoekers. De beelden zijn prachtig geschoten en hetzelfde geldt voor de beeldbepalende sfeer.