Punch-Drunk Love (2002)

Ik zag een quote waarin hij hetzelfde zegt over Magnolia...

En die quote kwam uit 2000?

Misschien had hij toen Punch-Drunk Love nog niet gemaakt, hè. Mijn quote komt uit 2008 (zelfs na There Will Be Blood):



http://www.independent.co.u...

Klopt, het was een quote uit 2000, maar wel één gericht op de toekomst: "... what I really feel is that Magnolia is, for better or worse, the best movie I'll ever make."

Maar goed, geeft in ieder geval aan dat dit soort uitspraken niet al te absoluut moet worden genomen.

(Daarnaast is 'my favourite film' niet perse hetzelfde als het als je beste film beschouwen.)

Toekomst? Het is pas wanneer je terugblikt op je werk dat men tot een objectiever oordeel kan komen. 1) De drive en enthousiasme die je nodig hebt om elk werk tot een goed einde te brengen werken tevens verblindend. 'Tijd' stelt je in staat om nuchter te kunnen evalueren. 2) Een pasgeboren baby krijgt automatisch de meeste affiniteit. 3) Mensen evolueren, zeker creatieve mensen. Smaken en interesses evolueren mee.



Uiteraard. Maar toch, misschien dat Anderson momenteel het woord "favoriet" prefereert omdat "de beste" zo subjectief is.

Anderson heeft zelf gewoon geen verstand van z'n eigen films, want dat There WIll Be Blood beter is dan zowel Magnolia als Punch Drunk Love lijkt me voor de hand liggend

Hij snapt het juist erg goed. Dit is zijn beste film .

Laten we even serieus blijven.

'I don't know'

Toch wel grappige film met z'n donkere kantjes. Ik had wel echt het idee dat je alles vanuit Barry's perspectief bekeek. Als je dat niet hebt of aanvoelt, kan de film wel eens een tegenvaller worden. Hij snapt absoluut niet waarom bepaalde dingen gebeuren, waarom mensen bepaalde dingen tegen hem zeggen. Hij leeft gewoon in z'n eigen wereldje....

Zoals ik gewend ben van PTA zijn sommige scenes geniaal, andere een beetje met de haren erbij gesleept. Zoals dat met dat knokploegje van die broers. Hoewel, altijd leuk om Philip Seymour Hofman te zien natuurlijk

Kijkt lekker weg, leuke avond 3,5*

Aardig,

Vooral een leuke rol van Sandler. Visueel ook meer dan in orde, fijne kleurtjes en af en toe redelijk hoogstaande scénes. Verder wist het verhaal me vrij weinig te boeien en begon het personage van Sandler me enigszins te irriteren.

Film blijft voor mij nogal leeg achter en zelfs voor 95 minuten voelde het nog verdacht lang aan. 3*, binnenkort Magnolia maar eens opzetten.

Bah. Wat een suffe zaadfilm zeg. Ik zal wel niet goed opgelet hebben, want al die zogenaamd geniale en hilarische scenes heb ik dan blijkbaar net even allemaal gemist. Nee, deze arthouse-bedoelde film over een gefrustreerde autist kon mij niet één maal boeien of aan het lachen maken, zelfs een glimlach ging er niet vanaf. Nou ja, vooruit, één keer, maar dat was dankzij Philip Seymour Hofman en niet dankzij Sandler. Die eerste is ook meteen de reden dat ik deze film 2.5 in plaats van 2 sterren heb gegeven. Want PSH is altijd tof, zoals maar weer eens te meer blijkt dat Sandler altijd ontof is!

De telefoonscene tussen Sandler en Hofman was best vermakelijk, jammer genoeg stelt de rest va de film weinig voor. De hoofdpersoon is vreselijk irritant en laat het nu net zo zijn dat die in deze film juist het vaakst aan het woord/in beeld is.

Paul Thomas Anderson, een van mijn favoriete regisseurs, bewijst met deze film nog meer dat hij met alle genres wel uit de voeten kan.

Erg goede film, en een verfrissende film binnen het genre. Door deze frisse kijken is het van de eerste tot de laatste minuut een erg aangename film. de film vervalt nergens in de vervelende cliché's die genre genoten wel hebben. Het verhaal steekt leuk inelkaar. Sandler was even wennen, maar speelt erg goed. Niet dat soms vervelende wat we van hem gewend zijn. Ook de rest van de cast doet het uitstekend. De korte rol van Hoffman is typisch een PTA personage en lijkt echt voor hem geschreven te zijn. PTA is echt een acteur regisseur, en dat is aan al zijn films af te zien. Hij vraagt altijd het uiterste van zijn acteurs en heeft in de jaren een vaste groep gevormd waar hij meerdere malen mee samen heeft gewerkt. Ook qua verhaal heeft hij weer iets sterks op papier neergezet, en dit briljant uitgewerkt. Zeker een film die alleen PTA had kunnen maken.

Punch-Drunk Love is wel een titel die nog zou kunnen groeien in waardering.

Ik wist wel dat Paul me niet zou teleurstellen, maar toch vind ik deze Klap-Dronken Liefde de minste van zijn fabrikaties. Ik vond het nèt iets te leeg, ondanks de maffe toestanden die er weer afspelen. Waarschijnlijk is Adam Sandler de geschikte man voor deze rol en ik vond 'm dan ook prima presteren maar het is gewoon zo'n nonchalante zoutzak die nergens iets om lijkt te geven. De romance met Lena was aardig, maar ik zat ergens op te wachten dat helemaal niet kwam. Deze relatie blijkt dus niet geweldig af te wijken van de doorsnee ontmoeting tussen twee verlegen tortelduifjes. Barry spaarde graag Airmiles, hij had veel puddingverpakkingen verzameld en zoiets zie je maar één keer, maar het voegde maar weinig toe aan het beeld dat we hadden van deze garage-eigenaar. Origineel plot, technisch tiptop in orde en een altijd-goede Seymour Hoffman, maar desondanks lichtelijk nietszeggend.

Gewoon weer zoals ik gewend ben van PTA. Audiovisueel zeer sterk, verrassende elementen, goed acteerwerk en een prima sfeer. Goed!

4,0*

Vermakelijk? Prima. Maar de genialiteit die sommigen erin zien ontbrak voor mij. Zou het wel is met iemand willen kijken die hem helemaal 'snapt', want de potentie zie ik er wel in. Alleen was het voor nu net niet.

3*

Een film met een enkel pluspunt en iets teveel minpunten. Jammer, want Paul Thomas Anderson is een regisseur, die mij bij al zijn andere films minstens wel wist te vermaken en vaak nog wel veel meer kon beiden. Hier zit dat er allemaal niet in.

Visueel tovert Anderson af en toe nog best wel wat leuke zaken op het scherm en qua cinematografie ziet het er dan ook verre van slecht uit. Qua acteerwerk valt de film echter tegen. Sandler, waar velen zo lovend over zijn hier, speelt ingetogener dan normaal, maar dat maakt het niet gelijk een goede rol. Tegenspeelster Watson speelt redelijk, maar de romance die opspeelt tussen de twee kon me maar weinig boeien. Alleen Hoffman acteert naar behoren, maar helaas is zijn rol hier niet al te groot.

Verder moet deze film het ook niet hebben van de muziek, want die is bij vlagen gewoon erg slecht. Ook valt de film op komisch vlak tegen, want echt gelachen heb ik nooit. De soms absurde gebeurtenissen in de film voelden op de een of andere manier soms nogal geforceerd aan. Maar goed, elke goede regisseur heeft wel eens een missertje, laten we hopen dat dit de enige is van Anderson.

2,0*

Punch-Drunk Love voor de 2de keer bekeken, en ook al blijft het een bijzondere en alles behalve standaard gemaakte film, toch beviel de eerste kijkbeurt me beter.

Misschien kwam het omdat ik redelijk moe was, maar zat me nu opeens veel meer te irriteren aan de muziek keuzes en aan het feit dat Emily Watson´s personage toch wel erg simpel was uitgewerkt.

Onlangs deze minpuntjes vind ik het nog steeds de beste rol van Adam Sandler en snap ik nog steeds niet waarom hij in zoveel zwakke en voorspelbare comedy filmpjes speelt terwijl hij een serieus personage veel beter kan neerzetten.
Ook de manier van monteren en filmen blijft een groot pluspunt en geeft echt meerwaarde aan het geheel mee.
En natuurlijk Philip Seymour Hoffman, jammer dat zijn rol niet iets groter was maar toch blijf ik genieten van de *shut up scene*

Kortom Punch-Drunk Love blijft echt wel een grote aanrader en volgens mij de beste rol die Sandler ooit heeft mogen spelen.
Jammer genoeg was ik wel een stukje minder onder de indruk dan de eerste kijkbeurt 2 jaar geleden.

van 4,5 naar 4*

Goed gemaakt sfeerval paranoide romantische komedie met een geniale rol voor Adam Sandler als driftige neurotische zenuwpees. PTA blijft een fantastische regisseur. dikke 4*

Tuurlijk dat! Het is zowel mijn favoriet als die van PTA zelf.

Punch-Drunk Love vond ik de minste film van PTA, en dat zegt ongelooflijk veel over zijn films (ja, ook Hard Eight zie ik als een betere film). Het komische element van de film heb ik gemist, met name de eerste helft van de film vond ik ongelooflijk naargeestig. De film gaat over liefde zonder romantisch te zijn. Liefde betekent hier geen hoop, maar is vooral het enige recept tegen complete zelfdestructie.

De indringende soundtrack soundtrack maakte de film vaak dreigender en naargeestiger, maar ook beter. Vooral het nummer tijdens Barry's reis naar Hawaï paste perfect .Telkens herhaalde een stem, vals van de euforie: 'He needs me,' exact de emoties van Lena.

Ik weet nog steeds niet hoe ik de prestatie van Sandler in deze film moet inschatten. Hij maakt van Barry een neurotisch, mensenschuw personage en daarin overtuigt hij redelijk. Maar is dat de verdienste van Sandler of van Anderson's regie en script? Heeft er ooit iemand slecht geacteerd in een film van Anderson? Burt Reynold's kreeg nota bene lof voor zijn acteerprestatie in Boogie Nights, terwijl hij zelf geen idee had waar hij mee bezig was.

Verder kan ik niet wachten tot Anderson zijn hoofdrol aan Hoffman gunt. Al gaat die film over het paargedrag van dyslectische krekels, het wordt smullen.