Badlands (1973)

Ik heb er geen problemen mee om dit één van de beste films van de jaren 70 te noemen. Malick's regie is echt fantastisch. De cinematografie van Tak Fujimoto is om van te smullen (een dor landschap voor de zinloze moorden), idem voor de soundtrack. Bonnie & Clyde is waarschijnlijk de eerste film die verantwoordelijk was voor Hollywood's favoriete scenario, maar Badlands is daarvan toch wel de beste uit het rijtje.

Dit is een trage film die vrij leeg aanvoelt als je hem bekijkt op een oppervlakkig niveau, maar het zijn de personages die deze film de moeite waard maken.

Zeer degelijk stukje cinema dat me helaas maar weinig kon boeien.

2.5 *

Het is eigenlijk allemaal al gezegd: dromerig, sfeervol, verzorgd, goed acteerwerk, goede cinematografie, goede muziek. Het wachten op een uiteindelijke plotwending die niet komt maakt het eigenlijk alleen maar boeiender aangezien het prima in de film past. Ik hou ervan, films in de 'saaie' midwest, in de woestijn of in wat voor desolate plek dan ook. 4*

ik heb deze iets van twee maanden geleden gezien en was toen niet eens zo onder de indruk. maar de sfeer van deze film blijft maar door m'n hoofd rondspoken, mallick heeft toch wel echt iets unieks afgeleverd hier. Het verhaal zelf is voor mij niet eens zo van belang, maar stilletjes is dit toch echt een waar meesterwerk.

Bovengemiddelde film die je dankzij de fenomenale sfeer en het gebruik van de muziek helemaal meesleept de film in.

Verhaaltechnisch is het allemaal niet zo bijzonder, maar dat is ook overduidelijk niet de bedoeling van Malick.

Sheen en Spacek zijn leuke acteurs voor de film en spelen hun rol met verve. Soms zijn ze niet altijd te begrijpen, maar dat maakt ze niet minder interessant. Film met een hoog herkijkgehalte.

4*

Lekkere trage roadmovie.

Qua verhaal niet zo bijzonder, inhoudelijk biedt het wel wat meer. Leuke personages, Kit en Holly, fijne voice-over en dialogen. Zeker ook visueel de moeite waard, al had het kleurgebruik wel wat meer aandacht verdiend misschien. De soundtrack vond ik aardig, maar zo hier en daar wat zeurderig.

Zeker de moeite waard, voor de eerste Malick die ik zie helemaal geen tegenvaller. Maar naar aanleiding van de trailer voor zijn komende film had ik toch wat meer gehoopt.

3.5*

Terrence Malick is geen man die voor kwantiteit gaat. Dat blijkt wel uit het feit dat dit jaar zijn vijfde film uitkomt, 38 jaar! Na zijn debuut. Aangezien ik best benieuwd ben naar die film wilde ik graag ook Malicks’ debuutfilm zien, de enige film die ik nog niet van hem gezien had.

Zoals bij al zijn films, is ook Badlands erg mooi geschoten, waarbij Malick als geen ander in staat is om de beelden van de natuur op de mooist mogelijke manier op camera vast te leggen. Naast een mooie cinematografie bevat Badlands ook een boeiend verhaal. Het begint allemaal erg eenvoudig, waarbij Spacek en Sheen elkaar schijnbaar leuk lijken te vinden. Maar deze simpele liefde mondt uiteindelijk uit in een behoorlijk bizarre relatie, waar niet op een moord meer of minder wordt gekeken. Sheen en Spacek acteren overigens geweldig, waarbij het vooral opvallend is, dat ik ondanks alle foute acties van de twee, eigenlijk de gehele speelduur sympathie voor het koppel had. Vooral Sheen is echt geweldig, barst van het charisma en wordt in de film zelf niets eens ten onrechte vergeleken met James Dean. Zelfs de politie moet om hem lachen.

Wat verder sterk is aan Badlands is de geweldige sfeer die de film uitademt. De rustige soms dromerige muziek, past perfect bij de film en zorgt ervoor dat er over alles wat er gebeurt een soort van wazig mysterie hangt. Dat voelt echt lekker aan moet ik zeggen. Ja, ik heb best wel genoten van deze film, en voor een debuutfilm is het allemaal erg goed. Ik heb nu nog meer zin gekregen is Malick’s nieuwste film. Nog een aantal maanden geduld en dan is het hopelijk zover.

4,0* voor nu, maar een verhoging sluit ik in de toekomst zeker niet uit.

Goede roadmovie, traag maar toch interessant, Kit had ze niet allemaal op een rijtje en Holly huppelde er maar wat achteraan: 3,5

Badlands is een soort Bonnie & Clyde, die erg relaxed en rustig verloopt. Zoveel gebeurt er niet: Martin Sheen neemt een jonge Sissy Spacek op sleeptouw in zijn vlucht met her en der wat moorden. Maar het is prettig om allemaal te zien, doordat de geschoten plaatjes van Terrence Mallick echt prachtig zijn. De chille muziek (die ook gebruikt wordt in een Rabobank-reclame) viel overigens in positieve zin op!

Eeh, zijn vader bedoel ik dus :'). Ze lijken wel verdomd veel op elkaar.

Geen verkeerde film. Het verhaal is best indrukwekkend. Het doet af en toe erg denken aan Rebel Without a Cause, maar weet alleen de kracht en indruk van die film niet te evenaren.

Ik hou normaal gesproken wel van trage films maar als de personages niet interessant zijn wordt het wel erg saai.

Zat de hele film te zoeken in mijn hoofd waar ik dat xylofoon achtige deuntje van herkende, maar het is dus van de Rabobank reclame. Nou ja laat ik dan maar beginnen dat ik de muziek goed vond in deze bijzondere film. Een verhaal waar eigenlijk niet heel veel gebeurd, maar waar het vooral om de karakters gaat, en eigenlijk kun je beter zeggen dat het om Kit draait. Het is echt een hele aparte film om te zien, vooral omdat Kit zo rustig is en blijft ondanks de moorden. En daar mag dan vooral Martin Sheen voor gecomplimenteerd worden, hele sterke rol van hem.

4*

Eindelijk een van de oudere Malicks gezien.

Ik wist niet precies wat ik kon verwachten, in ieder geval dat dit een enorm trage film zou zijn. Maar eigenlijk verliep de film heel vlot. Visueel ziet het er goed uit, vooral die autoachtervolginsscène zit goed in elkaar. Martin Sheen maakt deze film helemaal het kijken waard. Wat een rol zet hij neer en wat een attitude heeft hij. Hij lijkt op James Dean inderdaad en is een erg stoere, charismatische bad boy. Geweldig personage en die spijkerblouse met wit shirt maken hem alleen maar stoerder. (Heb na het zien van deze film ook maar meteen mijn witte shirt en spijkerblouse uit de kast getrokken haha). Spacek viel mij een beetje tegen.

Ik vind het geen meesterwerk, maar wel een erg goede film. Wel typisch dat Terence Malick zelf een rolletje speelt in de film terwijl hij een aantal jaren later er alles aan zou doen om de pers te vermijden. Figurant niet komen opdagen? 3,5*.

Inderdaad degenen die deze rol moest spelen kwam niet. Terence Mallick deed het zelf even. Later wilde hij deze shot over doen met een 'echte'acteur maar Martin Sheen wilde dit niet.

Zie de "featurette" op de dvd.

Martin Sheen en James Dean. Er is een tijd geweest dat de papa van Charly inderdaad opvallend goed geleek op die popheld uit de 50’s, zoals in Badlands geïnsinueerd wordt en we aan den lijve kunnen zien. Niet toevallig zat hij in dit sfeervolle debuut van Terrence Malick, waar hij een tot seriemoordenaar ontpoppende vuilnisman mocht spelen met rosse chick en James Dean-allure.

Deze hoofdpersonages heten Kit en Holly, maar eigenlijk spelen ze een beetje Charles Starkweahter en diens vriendin met bijhorende slachtpartij, want het is op dat waargebeurde drama dat Badlands zich baseert. Malick maakt er in elk geval een waar gebeuren van op audiovisueel vlak, waar geen pacifieke voice over of een in sepiatinten gehulde beeltenis teveel moeite blijkt. Er zijn zowel prachtige panoramashots te zien als weelderige trackings, en de manier waarop Troix Morceaux van Satie hier vergezeld wordt door een driftig operakoor en flakkerend vuur bezorgt niet meer dan puur cinematografisch kippenvel.

Over kippenvel gesproken, er staan er nog altijd op mijn kuiten van dit buitengewoon stoïcijns afgebeelde moordkoppel. En dat is misschien nog wel het mooiste aan de prent: De haast surreëele ervaring om te zien met welk gemak ze met de hele situatie omgaan, en hoe sympathiek Kit en Holly overkomen terwijl hij echt wel een koele moordenaar is en zij z’n ontaarde metgezel.

Carl Orff’s Gassenhauer is hier teveel aan. Het Afrikaans klinkend 'er is niks aan de hand'- deuntje zit er duidelijk in om het hallucinante daaromtrent te benadrukken, maar dat was niet nodig geweest. Sterker nog, het is zodanig overbodig en uitdrukkelijk dat het ten koste gaat van de subtiliteit. De beelden en het acteerwerk hadden in deze al prima voor zich gesproken, of als het al een score moest hebben vraagt het op zijn minst om een wat gracieuzer stuk. Gelukkig zijn daar op tijd weer die octaafzwanen op Troix morceaux, om een nieuw fantastisch hoogtepunt te creëren met bijhorende beelden.

Grootse cinema, die net geen meesterwerk onder roadmovies kan genoemd worden vanwege 1 jammerlijk verkeerde keuze uit de platenbak.

4*

Een aantal jaren geleden toevallig eens gezien op TCM en ik moet zeggen dat het best een boeiende maar ook een vrije harde roadmovie was (een soort voorloper van "Natural Born Killers"). De jaren 50 sfeer wordt mooi weergegeven en hetzelfde geldt voor de broeierige sfeer. Het verhaal was best goed en datzelfde geldt voor de cast, met name Martin Sheen als Kit Carruthers speelde prima. Ondanks dat Kit Carruthers en Holly Sargis vrij koel zijn voelde je wel met ze mee maar kregen ze op het einde wel wat ze verdiende (vooral natuurlijk Kit Carruthers).

Makkelijk moordend.

De eigenzinnige regisseur Malick steekt ook in zijn dromerige debuut de liefde voor de aarde niet onder stoelen en banken. Zo laat hij al vrij snel een bijzonder shot vanuit het gras zien van Sheen, die als een ware James Dean door de film wandelt en ook letterlijk als de legendarische acteur poseert. Spacek en hij vormen een moordlustig koppel, waarbij zij vooral de sympathieke maar meedogenloze 'held' volgt, zonder echte eigen mening.

De koelbloedige afstandelijkheid van de seriemoordenaar staat in schril contrast met de vriendelijkheid die hij tevens vertoont. Toch blijft, ondanks alle degelijkheid van filmen en mede dankzij het detaillistische oog voor het landschap, het simpele verhaal erg aan de oppervlakte voortkabbelen en wordt die afstandelijkheid helaas ook doorgevoerd naar de kijker. Of het een blauwdruk is blijft onduidelijk, maar later zouden nog vele films volgen met een ogenschijnlijk makkelijk moordend stel in de hoofdrol.

Goed.

Boeiende film, die losjes gebaseerd is op de moordtocht van Charles Starkweather en zijn vriendin Caril Ann Fugat eind jaren '50.

Martin Sheen en Sissy Spacek zijn beiden goed op dreef, al is Spacek wel wat te oud om een jonge teenager te spelen.

Vond Spacek echt niet te oud ogen, zelfs in Carrie (3 jaar later) vond ik haar nog volkomen geloofwaardig als tiener.

Gelukkig heeft deze film daar geen problemen mee

Enkele jaren voordat Malick Badlands de wereld in stuurde, vertaalde hij in Oxford Vom Wesen des Grundes van Martin Heidegger. Hoewel mijn studie op gebied van Heidegger niet al te ver reikt, brengt enige basiskennis hiervan wel de essentie (het wezen) van wat deze film zou kunnen zijn aan het licht. Heidegger worstelde in de jaren '20 van de vorige eeuw met de begrippen 'zijn' en 'werkelijkheid'. Om filosofische diepgang te vermijden (daarvoor zijn plekken als deze nu eenmaal ongeschikt), zal ik de details negeren. Maar het minste wat Malick hier heeft willen doen, is deze twee begrippen van de algemene begrepen waarde ontdoen en zo een krachtig, onnatuurlijk portret schetsen. Ik kan mij gewoon niet van het idee onttrekken dat dit verband met elkaar houdt.

Zoals reeds eerder in dit topic is aangegeven, is het een en ander overduidelijk tegendraads en haast onbegrijpelijk. Wat bewoog Holly? Hoe blijft Kit zo koel onder deze omstandigheden? En die voice-over lijkt ook op geen wijze logisch te kloppen met het vertoonde. Volgens mij zijn dit echter niet de centrale aspecten van Badlands, maar slechts de middelen die Malick inzet om tot zijn onnatuurlijke, van de voor ons bekende kwalificaties van 'zijn' en 'waarheid' losgerukte begrippen te komen. Dientengevolge krijgen alle kleine passages, fantastische plaatjes en opmerkingen een andere lading, d.w.z. een nieuw ontologisch begrip.

Dat laatste is echter niet voorwaarde om bewust te zijn van de kracht van deze prent, want hoewel dat inzicht wellicht het geheel wat kan verhelderen, blijft dat aspect voor elke kijker aanwezig. Neem nu het geweld waar Kit (noodgedwongen?) regelmatig op terugvalt. Ons zijn grofweg twee wijzen van dit toepassen van geweld bekend: dan wel bloederig, weerzinwekkend en onmenselijk, dan wel heldhaftig, noodzakelijk en stoer. De eerste is veelal te zien in natuurgetrouwe vertellingen over indrukwekkend gebeurtenissen, oorlogsverhalen, smerige horror en andere films waarin enige binding met personages dit geweld uitvergroot. Het laatstgenoemde is veeleer zichtbaar in actiefilms, thrillers en meestal uitgevoerd door ideaaltype helden. Interessant is natuurlijk dat Badlands in geen van beide plaatjes is terug te vinden. Het gevolg is sympathie en weerzin, onbegrip en respect voor deze karakters, kortom tegennatuurlijkheid ten top.

Het is slechts een minimaal voorbeeld wat een bizarre wending met betrekking tot het zijnsbegrip kan bewerkstelligen. Zo gezien kan een nieuwe kijkervaring het licht geheel anders doen schijnen op deze cultklassieker die, en dat is enige wat ik wél met zekerheid kan zeggen betreffende de inhoud van Badlands, na bijna veertig jaar nog niks aan zeggingskracht heeft verloren.

"Listen, honey. when all this is over, I'm going to sit down and buy you a big, thick steak."

Het debuut van Malick is de enige die ik nog moest zien van hem. En hij scoort erg goed binnen zijn oeuvre wat mij betreft. Vooral omdat het denk ik de meest originele aanpak is van het plot dat draait om moordende geliefden die op de vlucht zijn. Er is een bepaalde afstandelijkheid in de film die compleet uniek is. Een afstandelijke film maken is niet origineel, maar om hem tegelijkertijd ook warm te laten aanvoelen lijkt op het eerste gezicht onmogelijk. Malick bereikt het met behulp van de methode die hij in al zijn latere films ook zou gebruiken: door een nadruk op mooie natuurbeelden.

De natuur is altijd onverschillig in Malicks films. En waarom ook niet, want dat is de natuur in het echte leven ook. Je kunt er een hele reeks moorden laten plaatsvinden, maar de vogels hoppen nog altijd van tak naar tak, de zonsondergangen blijven onvervalst mooi en de wind waait nog altijd elegant door de bloemen heen. De kijker kan zich zo blijven vergapen aan de prachtbeelden, die weer met een prachtig gevoel voor compositie en door fijne montage betoveren, terwijl we intussen kijken naar twee jonge mensen die denken dat ze verliefd zijn, maar eigenlijk niets voelen en tussen de bedrijven door ook nog wat moorden plegen. Het jonge meisje doet alsof het haar iets doet. Het is dit contrast tussen de emotioneel lege personages en hun afschuwelijke daden ten opzichte van de mooie natuurbeelden die de film tegelijkertijd iets verontrustend en, inderdaad, dromerigs geven. Er bestaat volgens mij geen andere misdaadfilm met dit gevoel.

Er is veel om van te genieten en van te vrezen, buiten de natuurbeelden om. Spacek en vooral Sheen zijn perfect als het jonge koppel: ze wekken medelijden op, maar het zijn toch vooral twee gevaarlijke schurken. De medelijden is eigenlijk onverdiend. Een aantal scènes springen eruit. ERCee noemde al terecht het brandende huis en de laatste achtervolging, waaraan ik nog die gekke dansscène in het bos en de aanval in datzelfde bos wil toevoegen (en dan vooral de opbouw van die scène met claustrofobische beelden van een dikke bebossing). Er zit ook meer humor in dan in andere Malicks, zoals het geestige einde waarin Kit de politie charmeert of dat citaat waarmee ik mijn recensie begon dat door zijn context gewoon bizar wordt. Zeker een bijzondere film dus en wellicht een groeiertje.
4*

Tja, het is maar wat je eruit wil halen. Terrence Malick wordt bijna heilig verklaard, ik vind het allemaal niet zo heel bijzonder. Dit vind ik overigens wel zijn beste film, in de jaren 70 ooit eens in de bioscoop gezien en de film is nog steeds het aanzien waard. Een gestoorde moordenaar samen op pad met een pubermeisje. Het scheuren over de lege vlakke plains is fraai, het emotieloze van beiden werkt erg goed.

Badlands is Terrence Malick's (The Thin Red Lin, The Tree of Life) debuut als filmmaker en de film viert volgend jaar zijn 40e verjaardag. Waar sommige films uit die periode inmiddels gedateerd over kunnen komen, heeft Badlands nog steeds een poëtische schoonheid.

Gebaseerd op het verhaal van Charles Starkweather die met zijn 14 jarige vriendin 11 mensen doodschoot, kan Badlands klinken als een soort actiethriller. Dit beeld klopt echter totaal niet met de sfeer van de film. Malick maakt ons zowel observant van de twee hoofdpersonen als van de wereld waarvan zij slechts een klein plekje innemen. Zoals hij ook in zijn latere films zou doen, heeft Malick terwijl we getuige zijn van de tocht van Kit (een James Dean-achtige Martin Sheen) en Holly (Sissy Spacek) voortdurend oog voor de natuur. Het camerawerk van Tak Fujimoto is van een zeldzame schoonheid en geeft de gebeurtenissen een dromerige kwaliteit.

Waar andere road movies vaak ingaan op de actie en de psychologie van de karakters, lijkt Malick daar niet zo geïnteresseerd in te zijn. Nadat Kit Holly's vader heeft vermoord gaan ze er samen op de vlucht, richting het noorden. Het wordt nooit precies duidelijk wat de beweegredenen van Holly zijn en waarom ze bij Kit blijft, ondanks dat ze zegt 'Kit was the most trigger happy person I'd ever met'. Veel dingen die normale mensen met angst zouden vervullen, laat zij achteloos van zich afglijden. Ook Kit zelf lijkt wat er met hen gebeurt als een omstander te bekijken, alsof hij er zelf weinig vat op heeft.

Er zit wel degelijk actie in Badlands, het kan ook bijna niet anders met een film die dit onderwerp heeft. De meeste schietpartijen of moorden zijn echter niet spannend maar kil en lijken meer te dienen om Kit en Holly weg te duwen waar ze zijn. Uitzondering hierop is een bijzonder mooi in beeld gebrachte achtervolging, die de vergelijking met de huidige maatstaven probleemloos kan doorstaan. De muziek is erg mooi, maar ik kon het niet helpen steeds associaties met Hans Zimmers marimba muziek uit True Romance te krijgen. Een korte zoektocht leert dat dit een bewerking is van een stuk van Carl Orff, Gassenhauer en dat het een hommage van Tarantino aan Badlands betreft. Behalve dat muzikale motief deelt True Romance uiteraard ook in de verhaallijn enige overeenkomsten met deze film en ook de voice-over techniek wordt in beide films op soortgelijk wijze gebruikt.

Badlands is een bijzondere road movie die de nadruk naast de hoofdpersonen ook op de schoonheid van de wereld om hen heen legt en dit vaker verfilmde verhaal op een andere manier benaderd dan we gewend zijn. Ook bijna 40 jaar na dato is het het nog een lust voor het oog en onlangs de scherpte van de beschikbare dvd ben ik erg benieuwd naar de blu-ray die hopelijk binnenkort verschijnt

Interessant, knap gevonden die link met True Romance.

Thanks! maar het viel mee hoor:

- Ploeng...Poe-ploeng... pa-ploeng...pie-die-ploeng-ploeng... Hee dat lijkt wel True Romance!

- Google intikken: muziek Bad Lands True Romance

- Hee dat interessant!

Ik had ook te weinig met de personages waardoor de film mij net te weinig wist te boeien. Er zaten wel een aantal stoere boeiende scenes in, maar vond het verder maar wat kijken naar een gestoorde puber en zijn zwakzinnige vriendinnetje.

Ik weet niet of het hier al bekend was, maar ik zat zojuist op de site van Criterion, en volgens mij is het de bedoeling dat er volgend jaar een Blu-ray versie uit gaat komen: Badlands (1973) - The Criterion Collection

Lijkt een bijzonder jaar voor de Malick-liefhebbers te worden. Veel films staan klaar, en alle oudere films ook volledig in Blu-ray verkrijgbaar.