Drugstore Cowboy (1989)

Een verhaal uit de drugswereld, eenvoudig en zonder al te veel zucht naar sensatie gebracht.
Vond ik best.

Sobere maar realistische film over een stel drugsverslaafden, met weer een prima rol van Matt Dillon, voor mij één van de betere films van Gus van Sant.

- niet boeiend
- slecht geacteerd
- slecht camerawerk
- de 'vervloekingen' waren vervelend
- slecht uitgewerkte verhaallijnen en rare twists (met name de hoofdagent die zich ineens bekommert om een junkie)

En van Sant stijgt langzaam in mijn aanzien. Hij kruipt omhoog in mijn top 100 regisseurs. Deze film heeft me overtuigd.

Drugstore Cowboy is een film waar ik moeite had om erin te komen, maar toen dat eenmaal het geval was heb ik een uitstekende film gezien. Hoewel de film op bepaalde momenten best realistisch was, was de film dat als geheel niet. Knap vond ik de combinatie tussen grappige momenten de onverwachte sheriffsconventie, de set up van de politieagenten en treurige momenten dood van Graham, het eind (hoewel zelfs die scènes een nonchalante en komische inslag hebben). Maar wat ik vooral knap vond, is dat elke scene precies zo lang duurde als nodig is. Film was spannend in de zin van dat ik constant benieuwd was naar wat er kwam en dat was steeds boeiend.

Matt Dillon was goed, Max Perlich was goed, rest was zo zo. Visueel was de film niet slecht, maar ook niet echt bijzonder. Muziek was aardig. Maar de film als geheel is erg geslaagd. 4 sterren.

Het is me nog niet gelukt deze film uit te kijken, boring tot en met.
Gratis af te halen, anders gaat ie mee met het huisvuil.

Goed punt. Film is vaker over-the top dan realitisch. Snap ook totaal niet dat men denkt dat dit de realiteit is.

Het bij het uitkomen van de film in '89 nog ongepubliceerde boek (1992) heb ik nog niet gelezen en dat is klote want ik weet dus niet of de film helemaal strookt met deze film.
Maar ik weet wel dat de 73 jarige schrijver dit jaar (2011) nog veroordeeld is tot 15 jaar gevangenis voor het overvallen van een apotheek, samen met een maat. Je zou mogen verwachten dat ie aardig in de slappe was zit na al die auteursrechten en dat dus niet nodig zou hebben voor zijn dagelijkse shotje. In dat geval is het hierboven genoemde motief, namelijk de kick van het stelen zelf, misschien wel de echte drugs geweest in de vorm van pure adrenaline. Maar hij doelt zelf in een interview op dat welbekende fenomeen dat ook in Shawshank Redemption aan bod komt: institutionalisering "Als je de helft van je leeftijd gevangen hebt gezeten weet je gewoon niet beter." Als de film anti-drugs was zou ie niet net zo aantrekkelijk zijn als bijvoorbeeld "The Breakfast Club"

Een cultfilm al dit kan nooit een antidrugs statement zijn. Het is simpelweg too cool for school.
"Een junkie bepaalt zelf wat ie voelt van minuut tot minuut", en wat Dillon's personage al zei: je kan een junkie niet aanpraten te stoppen met drugs, de wil ertoe zal altijd uit iemand zelf moeten komen. En daarbij "ik vind het een prettige levenstijl."
Maar wat je dus wel kan doen als schrijver/filmmaker is het ongewild romantiseren van drugsgebruik.
Net zoals zogenaamde anti-oorlogsfilms vast meer aanwervingen op hun geweten hebben dan desertatie.


Realistisch? Er zijn al ergere dingen daadwerkelijk de revue gepasseerd in het jeugdjournaal. Waar hebben we het over? En natuurlijk, ik wil ook wel weten of de schrijver echt dat meisje heeft
begraven.
Ik denk derhalve ook niet dat de schrijver ons een moreel oordeel wil doen vellen over zijn relaas.
Maar misschien moet ik voor dat gedeelte wel op boekmeter.nl zijn.