Det Sjunde Inseglet (1957)

Een sterke sfeervolle film met uitzonderlijke personages, enkele memorabele scènes en simpele maar uitstekende en doeltreffende decors en aankleding. Gecombineerd met goede acteerprestaties en dialogen.

Wat mij betreft een uitstekende mix van drama en humor, diepzinnigheid en oppervlakkigheid, luchtigheid en grimmigheid.

4,0*

Na vorig jaar compleet verrast te zijn na het zien van Jungfrukallen (The Virgin Spring) was ik wel benieuwt naar een andere Bergman film en aangezien deze toch een van zijn bekendse is en hij in verschillende toplijstjes te vinden is leek me dit toch de meest logische keuze, het heeft nierna nog een tijdje op zich laten wachten maar gister heb ik hem dan eindelijk gezien.

Ik kan niet anders zeggen dat ik het net als mijn vorige Bergman een hele interessante en vooral aparte kijkervaring vond, niet dat ik er opeens heel erg filosofisch van werd en over het leven na begon te denken maar ik begrijp heel goed dat dit voor sommige mensen een hele belangrijke film is, de film heeft een heel apart sfeertje, barst van de schitterend geschoten en inmiddels memorabele scenes vooral dat shot van de ridder die aan het schaken is met de dood is me bij gebleven.

Al met al aan de ene kant een erg aparte en vreemde kijkervaring maar aan de andere kant een hele bijzondere film waar veel belangrijke levensvragen in verwerkt zijn die erg mooi verwerkt zijn in het simpele maar mooie verhaaltje.
Ik houd het voorlopig even op een 3,5 met kans dat ik het later met een halfje of misschien wel een hele punt omhoog gooi.

3,5 sterren

Vanaf 28 augustus tot 7 september is ''Ingmar marathon'' bij filmschuur in haarlem. Deze klassieker staat overigens gepland op vrijdag 5 september. Niet te missen dus.

http://www.toneelschuur.nl/

Het is onvoorstelbaar dat ik deze film bij een eerste kijkbeurt slechts met 4 sterren beoordeelde. Vandaag herzien, nu in de bioscoop. Perfecte film, die op een adembenemende wijze de loodzware thema's dood en geloof weet te behandelen.

Verhoogd van 4* naar 5*, mijn 5e, waardoor ook verzekerd van een meer dan verdiende top 10 notering, Bergman's 2e overigens.

Kortweg: het leven

Na 3 kijkbeurten mag wel een half puntje bovenop. De dialogen hadden dit keer een Poëtische significatie voor me. Overdonderd niet volledig, maar blijft een uiterst geslaagde film.

"If everything is imperfect in this world, love is perfect in its imperfection."

Vandeweek heb ik deze film nog eens kunnen bekijken. Dit keer in de bioscoop. Het onderwerp van de film lijkt nogal zwaar. De uitwerking hiervan lijkt het tegenovergestelde te zijn. Bijzonder geestige film. Luchtig zou ik zelfs willen zeggen. Zoals bij wel meer werk van Bergman in de jaren vijftig. Aardige film, dat zeker. Maar een favoriet van mij zal het nooit worden, geef mij maar de Bergman van de jaren zestig.

Schitterende film. De dialogen en personages (vooral de vrouw van die man met visioenen) komen helemaal niet verouderd over, de acteerprestaties zijn heel goed. Ook vind ik het wit-zwart contrast hier heel mooi gebruikt, net zoals in Otto e Mezzo (ook een van m'n favorieten). Het verhaal is heel diepzinnig en deze film moet je dan best ook meer als een keer bekijken om er het maximum uit te halen. Ik heb hem nog maar een keer gezien maar hij staat toch in mijn top 10. En wat is de Dood hier toch een goed voorgesteld personage!

Poeh, dit was zwaar verontrustend. Een ridder komt na tien jaar terug in Zweden en ziet daar hoe de pest op verschillende manieren om zich heen grijpt en zijn land verpest . Vrij lastige film, maar wel boeiend en het bevat een aantal mooie scenes, en dan met name de schaakscenes. Ook mooi hoe de dood uitgebeeld wordt, idd fantastisch . Dit is zeker voor herziening vatbaar.

Had toch gehoopt op iets meer mysterie en grimmige sfeer. Det Sjunde Inseglet toont mooie plaatjes en is hier en daar aardig sfeervol (zeker in de scènes rondom meneer Dood), maar de af en toe wat flauwe personages en bijbehorende humor stuurde de film weer een andere richting in. Erg storend was het niet, maar hoopte toch dat de nadruk wat meer bij het schaakspel kwam te liggen en de toon van de film wat duisterder was. Desondanks blijft de film wel boeien en er komen een aantal mooi geschoten plaatjes voorbij. En over mooie plaatjes gesproken; wat is Bibi Andersson een prachtige dame.

3,5 sterren.

Mijn derde Bergman en na het redelijke Persona en de prima Tystnaden was ik erg hoopvol gestemd voor deze film, maar helaas viel Det Sjunde Inseglet toch behoorlijk tegen.

Laat ik maar met de positieve punten beginnen. Het personage "de dood" is erg interessant en wordt ook erg goed gespeeld. Ook Max von Sydow zet een goede rol neer en de schaakscenes tussen de twee met het bijbehorende praten zijn hoogtepunten van de film, samen met de dansende dood en de dood die een boom omzaagt, wat ik wel een goede scene vond.

Daarentegen staan ook een heel aantal negatieve punten. Ik vond de overdreven humor soms erg storend en weinig subtiel, net als de muziek die soms iets te nadrukkelijk aanwezig was en vooral niet mooi is. Daarnaast was het acteerwerk van de rest van de cast soms ook best wel matig tot slecht. Ook het hele Godsdienstige gebeuren boeide mij maar erg weinig. Verder zaten er nog wel een paar mooie shots in.

In zijn geheel scoort de film echter onvoldoende en hoop ik dat mijn volgende Bergman toch wel weer wat beter te verteren zal zijn.

2,0*

Klassiekers, slechts bij schaarse vlagen tref ik ze, want immer stellen ze teleur. Het immergehalte van mijn aanvaringen met deze oude filmvorm blijft voor nu van continuerende aard; immers, Det Sjunde Inseglet blijkt een bevestiging van bovengenoemde regel.

De film had evenwel 'Filosofi för nybörjare' kunnen heten, wat 'Filosofie voor beginners' betekent, want het fundament van diens inhoud wordt gevuld door fundamentele vragen als 'zou er mogelijkerwijs geen God kunnen zijn?' of 'is er wel leven na de dood?'. Het zal vast een reële verruiming van het leven van tienjarigen zijn, doch voelt het voor de ietwat oudere vooral aan als een onderschatting van zijn intelligentie, daar de meesten zich bovenstaande vragen al gesteld hebben vooraleer ze de basisschool verlieten.

Het gebrek aan veel inhoud mag echter op zijn gemak een verlaten hutje opzoeken, want ik zal me er niet al te veel om bekommeren; mijn ergernis wekt Bergman grotendeels op door alle ergerlijke aspecten die de klassieke film kenmerken samen te potten in één grote kom van idiotie: amper visuele finesse, een onpasselijke, publieksvriendelijke score die ik het liefst in een donker hoekje zie rotten, acteurs die zo van het amateurtoneel lijken te zijn weggelopen die dialogen uitspreken welke ze hoogstens half schijnen te begrijpen, geluid dat klinkt als een poging tot noise en humor die te stompzinnig is voor woorden. Waarom, Bergman, waarom?

Uiteindelijk vond ik de eerste paar minuten van de film zonder twijfel het sterkste, zowel doordat er zeer redelijk gefotografeerde shots in zitten als door de hoofdrol die weg is gelegd voor de Dood, het enige personage uit de gehele film dat nog enige uitstraling om zich heen heeft hangen, want zelfs al is zijn ontwerp, inclusief overduidelijke schmink, amateuristisch en zelfs al zaagt hij droogjes bomen omver, hij draagt tenminste enige mystiek in zich, waar de overige personages op de schommel heen en weer zwiepen tussen de begrippen 'typetje' en 'losgeslagen idioten'.

Ach, ik had er niets van verwacht, en niets was wat ik kreeg. 1*

vraag me dan vooral af wat filosofie voor gevorderden is. Makkelijk om het zo af te doen, maar Bergman snijdt een aantal punten waar een tienjarige zich echt niet mee bezig houdt. Maar goed, je lijkt jezelf erg interessant te vinden, dus natuurlijk wil je hier niets mee kunnen omdat je er waarschijnlijk al ooit eens over nagedacht hebt. Knap hoor. Uiteindelijk komt er ook uit jou niet veel meer dan een aantal flauwe verwijten. Het blijft me opvallen hoe gemakkelijk het eigenlijk is, welke film dan ook af te zeiken. Aan je stemgemiddelde te zien lijk je sowieso al niet echt van films te kunnen genieten. Veel succes met je lessen voor gevorderden. Misschien dat als je recalcitrante tiener jaren voorbij zijn je hier wat minder vooringenomen naar kunt en wil kijken.

Zoals?

Als ik je goed begrijp wil ik hier niets mee kunnen omdat ik mezelf interessant vind? Da's nogal een vreemde redenering, niet? Het tweede deel van je zinsnede is zo mogelijk nog absurder, want natuurlijk kan ik niets met vragen die ik lang geleden al doordacht heb beantwoord. Jij wel?

Dat, of jij accepteert ze gewoonweg niet als argumenten die ik belangrijk acht.

De vele lage stemmen zijn vooral schimmen uit een ver verleden, maar trek gerust conclusies zonder enige zekerheid.

*Uch* Zoek een zandbak op, wil je?

Best knap om films zo te simplificeren dat ze voor jezelf te begrijpen zijn en dan gaan roepen dat het te simpel is. .

Best opvallend dat de eerste twee reacties meteen weer recht op de man spelen (zonder enige fundering) en niet op de kritiek. Toch een interessant menselijk afweermechanisme, misschien had Bergman daar een keertje een film over kunnen maken.

Jup, er lopen op MM hordes amateurpsychologen rond die alle denken jou na één bericht beter te kennen dan zowel jijzelf als je directe omgeving.

Minder opvallend is dat jij het direct opneemt voor een nieuw gevonden vriend. Hij lijkt prima in staat voor zichzelf te spreken.

Best opvallend dan weer wel dat het net lijkt of het sterke inhoudelijke kritiek is (gooi er een paar krachttermen en woorden van meer dan drie lettergrepen en jij bent verkocht), terwijl dat gewoon niet zo is. Zijn flauwe afzeikberichten aan het adres van Bergman en de film en in feite ook gewoon aan mensen die deze film goed vinden. Wordt veel te hoog gewaardeerd die Bergman natuurlijk. Het zijn loze kreten die door een gevarieerde woordkeuze van een beletterde tiener, nog heel wat lijken, maar uiteindelijk gewoon waardeloze kritiek is. Het is namelijk heel makkelijk zo'n film als belachelijk af te doen. Als Animosh zijn punt genuanceerder had overgebracht met wat meer voorbeelden uit de film, had ik het serieus kunnen nemen. Nu is het een hoop blabla die bij mij ergernis oproept. De mensen die deze film goed vinden hebben zich toch echt inhoudelijker uitgesproken, hoor (ik niet, maar dat komt nog).

Hij begint al met zo'n bull shit stand punt dat klassiekers toch al kut zijn en hij lijkt nogal gelukkig te zijn dat dit geen uitzondering is. Hij sluit ook af met een vooringenomen standpunt (geen idee waarom je niets van een film verwacht die toch overal hoog wordt aangeschreven).

Daarna ramt hij er dit soort kreten uit; 'Filosofie voor beginners' onderschatting van de intelligentie, losgeslagen idoten' en dat soort geneuzel. Volstrekt onbegrijpelijk inderdaad dat ik hem dat soort uitspraken kwalijk neem. Zegt genoeg over de mensen die dat soort grootspraak heel serieus nemen van een recalcitrante tiener die films haat (ik blijf aannames doen tot ik meer bevredigende antwoorden krijg).

Hij gaat verder, nog steeds zonder echt inhoudelijk te worden. Het is nog steeds afzeiken, bashen en niet op de inhoud reageren. Hoewel het wat deftiger is verwoord, zijn zaken als dat de film lelijk is, slecht geacteerd, slechte muziek, slechte dialogen, niet leuke humor (weinig pogingen tot humor gezien hoor) en slecht geluid allemaal inwisselbare bull shit argumenten die je overal kunt plaatsen. Maar allemaal heel flink verwoord, waardoor je er bij jou (onderhond) blijkbaar flink wat punten mee scoort.

Vervolgens wordt het wat inhoudelijker en dan begint het bericht direct ook positiever te worden om meteen weer te vervallen in heel flauwe verwijten die nog maar eens herhaalt worden. Djelle had het stukje kunnen schrijven. Ik poep (ook gewoon in het openbaar) hierop en ik ga echt geen discussie aan met waarom hij ongelijk heeft, om vervolgens nog meer grote woorden om mijn oren te krijgen die op een speelse wijze de film afzeiken. Ik wil eerst een serieuze poging zien, met voorbeelden (‘neem nu zo’n scene als…’) zal dan de film herzien (stond sowieso al bovenaan mijn herzieningenlijstje en erop in gaan.

Bij deze is er dan ook een standaard gezet voor het niveau van de discussie en hoor je mij hier niet meer. Veel plezier met de pogingen om jezelf boven recalcitrante tieners te plaatsen

Hoe moet je dan nog zeggen dat je de film slecht vond als dit ook al niet meer mag? Niet iedereen kan bij een recensie zo diep ingaan op een film dat anderen tevreden zijn over die recensie. Niet iedereen heeft een brede woordenschat of genoeg verstand van filosofie om dat te verwoorden. Ik vind het juist erg duidelijk als iemand zijn mening over de film zo omschrijft. Iets uitgebreider mag wel natuurlijk, maar als je de muziek niet leuk vindt, vind je de muziek niet leuk. Weet niet hoe je dat nog duidelijker kunt verwoorden.

Top gozer, je hebt een zinnetje gezien in mij stuk tekst over het waarom van mijn eerste reactie, waardoor je je gemakkelijk aan de rest kunt onttrekken. Bemoei je er dan in de eerste plaats niet mee, want of je het er nu verder mee eens bent of (waarschijnlijk) niet, ergens weet je ook wel dat ik een punt heb.

En ik plaats me helemaal nergens boven, hij vertoont aantoonbaar opstandig gedrag en heeft het als reactie daarop vervolgens over schimmen uit een ver (hij is 17 jaar, maar ach) verleden.

Niet heel flink doen met grote woorden en met meer komen dan alleen afzeikberichten. Is niet zo moeilijk, hoor.

Omdat ik hem twee jaar geleden al eens eerder heb gezien en ik dus al een goed idee had wat ik kon verwachten.

Ik heb al antwoord gegeven..? Veel films die ik vroeger waardeerde heb ik na verandering van mijn smaak omlaag gewaardeerd, dus vandaar het lage gemiddelde.

Verder verbaas ik me er ten zeerste over hoe je zoveel regels kunt vullen met zo weinig, want in al die regels spreek je geen enkel punt van mijn recensie tegen, ook al beweer je dat het allemaal inhoudsloze, ongefundeerde kul is.

En sindsdien zag je geen/weinig goede films meer? En wanneer was vroeger? Films die je als 12 jarige (bijvoorbeeld) waardeerde, zijn nu onnoemelijk slecht. Welk punt in je leven heb je dan bereikt dat dat grote verschil in zienswijze teweeg bracht? Ik vind het vaag, maar maakt ook verder niet uit.

Ik spreek het geheel toch gewoon tegen? Het stuk van mij ging juist over mijn verbazing dat jij een groot stuk tekst over een kut film kon vullen, zonder er echt op in te gaan. Ik heb het idee dat je prima in staat bent om op fatsoenlijke en inhoudelijke wijze je kritiek te uiten, maar dat om wat voor reden dan ook niet wil. Deze discussie misschien in het forum voortzetten?

Hij was grotendeels uit mijn geheugen verdwenen, plus ik wil bij de meeste dvd's die ik in mijn bezit heb een recensie hebben geplaatst.

Eh, jawel? Hoe kom je daarbij?

Zo'n twee jaar geleden, toen ik me nog vooral op de inhoud van films richtte.

Het besef dat inhoud veel beter uitgewerkt kan worden in boeken en dat films zich beter kunnen richten op audiovisuele kracht?

Als jij het gelooft..

Waarover zouden we moeten discussiëren?

Vind het nog steeds vreemd waarom de inhoud van een film niet meer (of in elk geval minder) van belang is bij een hoop mensen, om er vervolgens ontzettend over te gaan lopen zeiken. Als je mooie plaatsjes wil kijken, moet je je op schilderijen en foto's richten. Film is nu juist zo'n mooi medium waarbij je je kunt concentreren op een combinatie van zaken als het audiovisuele, het inhoudelijke en eigenlijk nog veel meer (mooie muziek, goede acteurs etc.). Bij de ene film is het ene aspect belangrijker dan het andere.

Jij lijkt trouwens eerder een schim van Onderhond. Maar goed dit wordt teveel welles/nietes, je mag het hebben nadat ik nog even gezegd wil hebben dat je stemgrafiek er een is van een filmhater, i.p.v. liefhebber. Of anders van een azijnpisser die alleen wil denken in extremen.

Uiteraard, want iedereen die waarde hecht aan het audiovisuele is een volgeling van Onderhond en sluit zich beter aan bij de clan der filmhaters.

Eens.

En deze film schiet op al die vlakken tekort.