Belle de Jour (1967)

Wat ik het mooiste vond aan deze film was de stempel die Buñuel toch nog enigszins op deze film heeft kunnen drukken. De surrealistische scenes in het bos die ontstaan uit de (dag)dromen van Deneuve en de flashbacks als ze zichzelf als kind ziet vind ik nog het beste. De erotische lading (volgens velen is deze film de laatste goede erotische film van de jaren '60) ontgaat mij totaal. Ik heb heel erg weinig gezien waarvan ik ook maar een beetje rode oortjes kreeg.

Deneuve is in deze film bijna te prachtig voor woorden. Een schitterende vrouw, maar slechts een degelijke actrice. Zonder haar was deze film een totale flop geweest.

Wat mij vooral dwars zit bij deze film is dat Buñuel de film te nouvelle vague vond en dat snap ik wel. Door de producenten kon Buñuel totaal niet doen wat hij wilde en werd hij bovendien ook nog eens lastiggevallen door Francois Truffaut die per se wilde dat zijn vriendinnetje Duneuve de hoofdrol zou spelen. Buñuel kan totaal niet uit de voeten in de new wave van die tijd. Ik zie veel en veel liever zijn films van voor de jaren '60. Zelfs het camerawerk had hier in deze film onder te leiden.

Dit heeft toch weinig met nouvelle vague te maken?

Laten we het er op houden dat het dezelfde scene was waarin de film gemaakt werd. Bovendien heeft Buñuel deze film openlijk bekritiseerd door de zeggen dat ie te nouvelle vague was. Dus dat moet je toch echt aan hem vragen. Ik zie de vergelijking wel trouwens, niet per se qua regiestijl, maar wel bijvoorbeeld met Deneuve als actrice. Typisch new wave-poppetje.

Ik zie het nog steeds niet. Verder maakt het ook niet veel uit, vind dit een steengoede film.