Mangiati Vivi! (1980)

Deze film moest het voor mij helemaal hebben van de amusementswaarde. Mooie naaktscènes, flinke gore en een mooie vrouw en dan heb ik het natuurlijk over Janet Agren in de rol van Sheila. Gelukkig werd zij niet door de kannibalen opgepeuzeld. Minder mooi waren natuurlijk de niet mis te verstane scènes wat wreedheid betreft hoe men met dieren omging. Een graatje erger nog dan in Cannibal Holocaust (1980). Maar ja, de natuur is wreed. Het gedeelte met die Jonas sekte vond ik wat minder interessant met uitzondering van die naaktscènes uiteraard. Die scènes met die kannibalen vond ik daarentegen ijzersterk. Nogmaals, ik heb deze film ervaren als prima amusement waarbij ik mij niet te veel gefocust heb op het soms wat matig acteren en bovendien ook niet te veel gestoord heb aan de nogal wrede scènes. Aan dat laatste wen je op een gegeven moment ook.

4,0*

Nadat ik in het weekend nog het zeer matige "Schiave Bianche: Violenza In Amazzonia (1985)" had gezien, was het nu de beurt aan deze Horror / Avontuur film, waarin tenminste wel kannibalen in voorkomen en ze gaan soms best smakelijk te keer met o.a. een lekker stukje afgesneden borst van mooie rondborstige vrouwen

Deze onverkwikkelijke film exploiteert de massale zelfmoordactie van Jim Jones (in deze film heet de sekteleider Jonas Melvin en wordt hij gespeeld door Ivan Rassimov) en zijn sekte in het oerwoud van Nieuw-Guinea eindjaren 70 en een groep met de haren erbij gesleepte kannibalen zorgt voor een extra portie onsmakelijkheid.

De kannibalen worden in deze film geportretteerd als moordlustige roofdieren, zonder besef van beschaving of enige blijk van intelligentie. De enige functie die ze hebben is om uit de bosjes te springen en gevaarlijk te doen, waarna ze zich culinair uitleven op de inheemse bevolking en de blanke medemens en dan vooral vrouwen. Dit levert dan o.a. scènes (vooral op het einde) op, waarbij lichaamsdelen (o.a. oren, penis, borsten, armen en benen) worden afgesneden en opgegeten, terwijl de personen nog leven. Dit meestal gevolgd door doding, onthoofding, opensnijding, orgaanverwijdering, openbreken van de ribbenkast en het verder opeten op een vuurtje.

Verder is het meegenomen dat er drie mooie rondborstige vrouwen te zien zijn en dan doel ik op de blanke vrouwen Janet Agren (als zus Sheila Morris) en Paola Senatore (als zus Diana) en de inheemse Me Me Lai (als Mowara). Ze hadden alle drie zeer fraaie borsten (met name Me Me Lai) en ook een mooi tapijtje tussen de benen (alleen te zien van Paola Senatore en Me Me Lai) en ze zijn ook regelmatig bloot te bewonderen en dat vaak bij aparte scènes.

De eerste die van deze drie vrouwen bloot (en dan volledig van top tot teen) te zien is, is Me Me Lai na circa 40 minuten, als deze zich tijdens de begrafenisceremonie van haar man (die zelfmoord heeft gepeeld) volledig moet uitkleden. Daarna verkrachten drie mannen haar één voor één. Op het einde van de film is ze wederom volledig bloot te zien, maar helaas wordt ze dan levend opgegeten door de kannibalen (die genieten o.a. van één van haar borsten en een hand).

Bij de eerder genoemde begrafenisceremonie, zien we ook Paola Senatore voor het eerst bloot (alleen haar borsten dan). Op het einde is ze gelukkig helemaal bloot te zien, waarna ze in het oerwoud op zijn hondjes verkracht wordt door het inheemse sektelid Karan (Franco Coduti). Deze laatste wordt daarna gegrepen door de kannibalen, die dan één van zijn oren afsnijden en gaan opeten. Daarna vergrijpen ze zich aan Paola Senatore (genieten o.a. van één van haar borsten en een been), waarna zowel zij als Me Me Lai worden gedood.

Hoofdrolspeelster Janet Agren is na circa 53 minuten voor het eerst bloot te zien (alleen haar borsten), waarna sekteleider Jonas Melvin een houten / stenen penis, gedrenkt in slangenbloed, in haar vagina ramt (dat wordt wel niet met veel details vertoond). Iets later (rond de 63e minuut) is ze nog een keer topless te zien, waarbij ze met een goudkleurige vloeistof beschilderd (deed me danken aan de de James Bond film "Goldfinger (1964)") wordt (alleen haar hoofd niet). Voor haar loopt het overigens wel goed af, want als ze op het einde samen met haar zus Diana, de inheemse Mowara en Vietnamveteraan Mark Butler (gespeeld door Robert Kerman), die voor 80.000 dollar is ingehuurd door Sheila, weten te ontsnappen uit het kamp van de sekte, worden zowel zij als Mark Butler gered door een politiehelikopter, terwijl ze achterna gezeten worden door de kannibalen.

Net zoals in vrijwel alle kannibalen-films te zien is, bevat ook deze film weer onnodig veel dierenleed en met name het aapje welke gegrepen wordt door een wurgslang, die zijn hoofd in zijn bek heeft en waarbij je het aapje dan nog vertwijfeld ziet kijken, was zielig om te zien. Verder wordt een krokodil (een andere krokodil bijt overigens iemand zijn arm eraf) levend opengesneden, zien we een gevecht tussen een cobra en een soort van marter (die wint), wordt een hagedis levend opengesneden en wordt zijn huid eraf getrokken en wordt hij rauw opgegeten. En als laatste zien we nog een soort van gevecht tussen een slang en een versufte roofvogel (de slang wint). Gelukkig is tegenwoordig dit soort onnodig dierenleed niet meer te zien in films.

Het verhaal is best vermakelijk en het eerste gedeelte van het verhaal speelt zich af in New York, waarbij een aantal keren de Twin Towers (die had Me Me Lai eigenlijk ook ) mooi en volledig in beeld worden gebracht. Ook de cast deed het best verdienstelijk en met name Ivan Rassimov als de dominante sekteleider Jonas Melvin, die op het einde de dans weet te ontspringen, terwijl 30 amerikanen en 50 inheemse bevolkingsleden ritueel zelfmoord plegen (moeten vergif drinken en wie niet wilde, die werd gedwongen om te drinken). Overigens deden Janet Agren, Paola Senatore en Robert Kerman het ook verdienstelijk.

Hoewel dit soort kannibalen-films nooit hoogstaand zijn, heb ik me er best goed mee vermaakt. Op naar "Ultimo Mondo Cannibale (1977)", waar Me Me Lai ook in meespeelt en hopelijk is ze daarin ook bloot te bewonderen.

Deze had ik denk, ik nog niet gezien, maar met 'Cannibal Holocaust' heb ik de meesterfilm in het genre al zot gekeken en staat nog steeds redelijk stevig op z'n voetstuk. Dus verwacht nooit dat een andere in dit genre aan Cannibal Holocaust kan tippen en laat deze dan msschn onterecht links liggen. Deze viel nog best mee eigenlijk, ik hou sowieso vh 70s 80s horrortijdperk, met Italiaanse regisseurs op kop. Ook hier, de setting, sfeer, kannibalen en mundo horror, ik hou er van, het wekt ook pure nostalgie op, uit tijden dat dergelijke films op tv werden uitgezonden en volle cinemazalen trokken tijdens 'Nacht vd Wansmaak' en Vlaanderen en Nederland. Deze komt tuurlijk niet in de buurt van CH en zelfs niet Ferox, maar is toch leuk om dit soort films te zien, net iets te soft en gewoontjes allemaal, een leuk tussendoortje.

Aardige film. Door de film best wat ranzige stukjes en aan het eind helemaal. Voor de rest was het niet echt een kannibalenfilm, maar meer een variant op het verhaal van mafketel Jim Jones.

Ik vraag me trouwens af waarom de beste acteur van zowel Cannibal Holocaust, Cannibal Ferox en deze niet bij de cast staat. Is dat omdat Roger Kerman voornamelijk als porno acteur bekend is? Ik vind iig dat de beste man zeker de credits mag hebben voor deze films wat acteren aangaat.

3*

Italiaans knip en plakwerk! Hierdoor ontstond er een soort greatest-hits-verzameling van scènes van eerdere films; uit Il Paese del Sesso Selvaggio (1972) de krokodil die wordt gedood met een mes en de vrouw die wordt gedood en opgegeten door kannibalen uit Ultimo Mondo Cannibale (1977) de doodssequentie van Me Me Lay en uit La Montagna del Dio Cannibale (1978) de castratiescène, beelden van een slang die een aap eet en de man die door een krokodil in het water wordt getrokken. Dit alles met elkaar verbonden door een nieuwe verhaallijn die is geïnspireerd op de tragedie van de Jonestown Massacre van 1978 in Guyana en met de nodige andere stockbeelden van dieren, al dan niet knabbelend op een prooi.

Uiteraard begint het avontuur in New York, waar rond Kerstmis iemand gedrogeerde blaaspijltjes naar slachtoffers schiet. Waarna Sheila (Janet Agren, City of the Living Dead) wiens zus Diana (Paola Senatore, Emanuelle in Amerika) is verdwenen via verontrustende filmbeelden (vermoedelijk ook uit andere film) van de plaatselijke professor te weten komt dat een sekteleider in Nieuw-Guinea achter deze snode activiteiten zit! Oh... en de blaaspijltjes zijn ze natuurlijk vergeten als het eenmaal jungletijd is!

Tja...en voor een film die 'levend opgegeten door de Kannibalen' heet wordt er maar weinig mens gegeten! (alleen aan het begin en einde zijn er de recycl-beelden) Veel wordt gevuld met beelden van mensen die rennen in de jungle, de nodige bitch slaps en rituelen van de sekte wat vaak bizarre seksscène-ideeen waren; rituele verkrachting door drie broers van het slachtoffer (Me Me Lai), een gehypnotiseerde Sheila die op een altaar-bed wordt geofferd met een slangengif-dildo en later naakt en geheel goudgeverfd is of de middenin de achtervolging verkrachting. Tja als je nog niet die andere kannibalenfilms heb gezien zal het niet zo gauw opvallen dat het gaat om hergebruikte beelden. In dat opzicht kwam de film nog niets eens zo heel rommelig over. Ach vooruit laat ik mild zijn met mijn waardering!

Niet heel veel soeps. Het is een beetje een bijeengeraapt zootje, met meerdere verhaallijnen die niet echt bij elkaar passen maar waarschijnlijk vooral nodig waren om het uit verschillende andere films geknipte materiaal aan elkaar te haken. Er is wel genoeg bloederigs te zien, zoals het een Italiaanse kannibalenfilm betaamt, met na een wat tam begin genoeg ellende met castraties, brute moorden en verminkingen. En, zoals helaas ook te verwachten valt bij een Italiaanse kannibalenfilm, is er ook behoorlijk wat dierenleed aanwezig, met onder andere een alligator (kaaiman, krokodil, whatever) en een grote hagedis die worden afgeslacht. Nou ja, er gebeurde wel genoeg om het niet echt te laten slepen, maar een boeiend verhaal of een hele spannende ervaring was dit nou niet.

Het zal aan het succes van Cannibal Holocaust (1980) te danken zijn geweest dat in de jaren erna een reeks kannibalenfilms het licht zag. Een nieuw subgenre dat met een gering budget gewelddadige, shockerende en onsmakelijke beelden over de kijker uitstortte. Mangiati Vivi! is er een voorbeeld van.
Een mager plotje zorgt ervoor dat een vrouw en een stoere held samen in de jungle van Borneo terecht komen. De uitgelezen plek om brute geweldsexplosies, pornografische ellende en carnivorische activiteiten te praktizeren. De beelden zijn expliciet en vaak walgelijk. Ziehier de horror. Aan sfeeropbouw, een behoorlijke dramaturgie of interesse in de personages heeft de film lak. Spannend is de film dan ook niet. Er valt hoogstens iets positiefs te zeggen over de soundtrack die tamelijk ongewoon is en zorgt voor wat atmosferische dreiging.
Mangiati Vivi! is een film vol harde en groezelige beelden van walgelijke taferelen. De film houdt zich niet in en toont een behoorlijke hoeveelheid naakt vlees, geweld, bloed en gore. Denk hierbij in concreto aan zaken als: afgesneden borsten, ingeslagen schedels, het opensnijden van een levende leguaan, kluivende en verkrachtende inboorlingen en een truc met een reusachtige stenen dildo. Van die dingen.
Het klinkt gruwelijk en het is gruwelijk, maar ik kan zeggen dat ik de intentie van de beelden vaak gruwelijker en walgelijker vond dan de plastische weergave ervan. Hoewel het belangrijkste element in de film het shockelement is, lukt dat maar gedeeltelijk. De oorzaak is gelegen in de knullige enscenering. Het meeste ziet er smoezelig of gewoonweg onecht uit. Wat ook niet helpt bij de beleving is dat er geen enkele vorm van empathie voor de personages ontstaat. De inferieure dramaturgie en het zwakke acteerwerk voorkomen dat heel effectief. Mangiati Vivi! is gewoon een slechte film.