Wild at Heart (1990)

Het is een hedendaagse herwerking (satirische variatie) van The Wizard Of Oz.

De een vind het geweldig, de ander haalt er zijn schouders bij op. Zo zal het grotendeel van de kijkers over deze film in zitten. Ik hoor bij de laatste categorie. Daar waar Mulholland Drive en Lost Highway (geen vergelijkingen, het zijn gewoon de enige 2 Lynch-films die ik heb gezien) buiten een geweldig plot ook nog een sfeer hebben om je vinger bij af te likken, heeft Wild at Heart geen van beiden. Hiermee wil ik niet zeggen dat de plot slecht is of dat er geen sfeer in zit, maar wel dat ik er niet optimaal van geniet. Het verhaal is opzich nog wel leuk, maar het gaat vooral om de zijwegen die Lynch inneemt vanaf die "Yellow Brick Road". Die ouders konden me bijvoorbeeld echt niet boeien. Dat ze achter hun aan gaan, is nog wel ok, maar al die nutteloze afdwalingen konden me voor geen meter boeien. En die scènes met die SM(?)-rituelen? Waar ging dat over?
Ook sommige zijplotjes waren wel leuk, maar waar ik achteraf een leeg gevoel bij kreeg. Het auto-ongeluk en die boze heks zijn daar de beste voorbeelden van. Waarom is mijn vraag. Waarom zat dat in de film?

Tot zover het negatieve gedeelte, want er zaten ook zeker nog goede dingen in de film: Laura Dern. Prachtige vrouw! Die ogen... . Nicolas Cage speelde wel erg theatraal, iets waar ik wel erg aan moest wennen, maar uiteindelijk pakte het leuk uit. Een soort mini-Elvis was het zeker. De scène tegen het einde ("What do you faggots want?") vond ik ook leuk. En vooruit, die bankoverval was ook wel iets waar ik een raar gevoel bij kreeg, maar wel een leuk raar gevoel. Zo lelijk als hij was en zo raar als het afliep. De hond die met de hand van die bewaker wegliep. En hij die z'n hoofd er gelijk afschiet.
Het is overigens niet echt een film om plus- en minpunten aan te wijzen. Het is meer een gevoelskwestie, net zoals bij de andere 2 Lynch die ik gezien heb. Het gaat om het gevoel achteraf en het is geen opsomming achteraf. Niet dat dat normaal het geval is, maar normaal kan ik enigszins beredeneren in de zin van: Was de muziek/het verhaal/de personages/het acteerwerk/de sfeer goed? Bij Wild at Heart werkt dat op de een of andere manier niet. Het is alleen het totaalplaatje dat telt.

Hoogtepunt van de film: De (mentale) verkrachting. Ik had de scène al eens eerder gezien, dus de verrassing was er helaas een klein beetje af, maar het blijft een ijzersterke scène.

Een film die op een aantal punten zeker beter had gemoeten, maar wellicht is het een film waar je aan moet wennen. Zowel qua sfeer, als op verhalend gebied.

De eerste kijkbeurt van Wild at Heart heb ik telkens maar weer voor mij uitgeschoven. Waarom weet ik eigenlijk niet, want Lynch bevalt me over het algemeen goed. Ik heb de film al ruim twee jaar in bezit, maar telkens gaf ik een andere film de voorkeur. Gisteravond was Wild at Heart dan eindelijk aan de beurt.

Hoewel ik films als Mulholland Drive en lost Highway wel duidelijk beter vind, is Wild at Heart ook een behoorlijk leuke film. Ja leuk inderdaad, want ik heb toch best een aantal keren kunnen lachen, iets wat ik tot nu toe eigenlijk nog nooit meegemaakt heb bij een film van Lynch. Wild at Heart is een film die moeilijk te omschrijven is. Eigenlijk is het een soort van extreem overdreven, romantische komedie met een verhaallijn dat in de verte een beetje lijkt op The Wizard of Oz.

Wat me wel beviel aan Wild at Heart waren de hoofdrolspelers. Zowel Cage en Dern spelen lekker overdreven en doen dat erg goed. Cage probeert een soort van moderne Elvis Presley te zijn, wat hem aardig lukt en heeft een goed gevoel voor humor. Dern speelt een behoorlijk verleidelijke vrouw en ziet er geweldig uit. Ik heb nooit wat aantrekkelijks gezien in Dern, maar na deze film kom ik op die mening terug. Verder is ook de rol van Willem Dafoe erg goed en is zijn geestelijk verkrachting van Dern een sterk stukje cinema.

Ja Wild at Heart is weer zo’n typische Lynch-film. Bizarre momenten, een fijn sfeertje, en een prima soundtrack. Toch weet de film me niet zo te pakken als enkele van zijn andere films. Weet eigenlijk niet zo goed waardoor dat komt. Ja ik had de film moeilijker verwacht, maar dat valt allemaal reuze mee, want de film is op zich redelijk rechttoe rechtaan. Zeker een leuke film, maar Lynch heeft gelukkig ook al bewezen nog wel een stuk beter te kunnen.

3,5*

Zo het werd tijd deze weer eens te herzien. Erg leuke film met heel veel bekende gezichten (waaronder de verrukkelijke Sherilyn Fenn en een bizarre cameo van Crispin Glover). Cage en Dern zijn een prima koppel en Defoe natuurlijk een geweldige gluiperd, maar ook de andere rollen zijn heel goed, veel gestoorde figuren zoals je in een Lynch mag verwachten.

Maar Wild at Heart is meer dan een rariteitenkabinet, het is een mooi verhaal over onvoorwaardelijke liefde, al is het natuurlijk dik aangezet en met veel ironie. Eigenlijk meteen zin hem weer te gaan kijken en dat heb ik zelden.

Net allemaal iets té.

Het duurde lang.. voordat ik deze film opzette. Heerlijk dat gevoel dat je dan naderhand hebt, dat je hem toch bekeken hebt alhoewel je er enorm tegenop zag.

Op zich is het allemaal niet verkeerd. Het verhaal, de manier waarop.. Maar het is gewoon niks voor mij. Ik kan begrijpen dat veel mensen deze film waarderen en goed vinden, maar mij wist ie gewoon niet te overtuigen. Ik heb het eerste uur volgehouden, dat ik het nog boeiend vond, maar na dat uur begon ik me toch wel af te vragen hoelang deze film zou gaan duren.. Het eindigde dan ook met dat ik de minuten aan het aftellen was.

Acteerprestaties zijn natuurlijk in orde.. Daar hoef ik denk ik niet veel woorden aan te verspillen.. Nicholas Cage nog in zijn jonge jaren..
De moeder van Lula word ook erg goed gespeeld. Echt gemeend.

Zoals ik hieronder ook een aantal keer gelezen heb: waarom zitten de goede en de slechte heks in deze film? Ik begrijp het nut er niet echt van, en ik kan niet zeggen dat het de film op welke manier dan ook verbeterd.

Opluchting dat ik hem gezien heb, maar ik zal hem hoogstwaarschijnlijk snel vergeten.

3*

Had ergens gelezen dat de stijl in deze film erg veel op die van Tarantinofilms lijkt (andersom dan eigenlijk, want Tarantino maakte later pas Reservoir Dogs). Na een paar scenes gezien te hebben snap ik het best wel. Bepaalde shots en camerabewegingen.

Een van de minste films van David Lynch. Het verhaal is absoluut niet slecht. maar mist die typische feel, Die Lynch altijd aan zijn films meegeeft. Verder wordt er degelijk geacteerd door Cage en Dern. De chemie tussen beiden is goed. Geen hoogvlieger, maar toch erg onderhoudend. 3 Sterren.

Sterke film zeg! Typisch Lynch weer met van die eigenaardigheden zoals het personage dat Dafoe speelt en The Wizard of Oz. . Verder puike acteerprestaties en een sterke sfeer. Top!

4,0*

Ik heb mij na lange tijd maar weer eens aan een Lynch gewaagd. Helaas, ook deze film vind ik weer ontzettend klote. De randvoorwaarden voor een goede kijkervaring waren er verder ook niet bepaald naar, moet ik eerlijk bekennen. Vooraf werd ik doodgegooid met teksten die beschreven hoe uniek en 'cult' deze film was en tijdens de film zat er iemand naast me constant in mijn oor te tetteren dat hij het allemaal geniaal en hilarisch vond. Blegh. Dat voedde ongetwijfeld mijn afkeer tegen deze film, al zal mijn waardering hetzelfde zijn als ik deze troep zielsalleen op mijn kamertje had bekeken.

Ik kan hier gewoon echt helemaal niets mee. Er worden je een goed aantal vervelende personages voorgeschoteld die stuk voor stuk acteren als een stel toneelspelers die eens in de maand mogen opdraven om een show op het plaatselijke toneel in hun dorp te mogen opvoeren. Dit is misschien 'zo bedoeld', maar het werkt totaal niet. Tel daarbij op dat de muziek ook nog eens oorverdovend slecht is en dat deze op compleet verkeerde momenten ingezet wordt. Helaas ontbreekt er ook nog eens een verhaal, althans, een verhaal dat mij die weggegooide twee uur kon bekoren. Verder is de humor van een laagdrempelig niveau. Ik kan echt niet uit mijn dak gaan van een aantal flauwe quote's over slangenleren jasjes en Cage die heter is dan Georgia's asfalt. Whatever.

Zeldzaam kut.

1*

Misschien had je die persoon die in je oor aan het tetteren was effe moeten wegsturen... Lijkt me nogal irritant tijdens het kijken van een film.

Mooie avatar, Hans S.!

En inderdaad: tetterende mensen horen geen films (mee) te kijken, hoe goed ze de film verder ook vinden.

Natuurlijk is dit een schitterende film, zelfs na de 15e keer kijken...