Blowup (1966)

Deze film weer eens voor de zoveelste maal gezien en hij blijft fascineren. De film geeft een mooi sfeerbeeld van het swingin' Londen van de jaren zestig. Modellen, muziek, kapsels, weed etc.
Toch is dat niet datgene wat deze film voor mij fascinerend maakt. Deze film moet het van mij hebben van het mysterieuze plot. Is de moord die Hemmings zegt gefotografeerd te hebben werkelijkheid of is het slechts verbeelding van Hemmings? Volgens mij dus duidelijk verbeelding van Hemmings en het bewijs hiervan wordt voor mij op het eind van de film geleverd. Twee mimespelers beginnen te tennissen met een imaginair balletje. Op een gegeven moment zien wij Hemmings buiten het beeld van de mimespelers een "balletje" teruggooien en wij horen daarna het geluid van het slaan met de tennisballetjes, terwijl er helemaal geen tennisballetjes zijn of tóch weer wel? Kunnen wij als toeschouwer er wel helemaal zeker van zijn dat er helemaal geen balletje is? En datzelfde geldt dus ook voor de moord. Ik ga dus toch weer twijfelen. Het lijkt wel of Antonioni een spelletje met óns wil spelen. Wat is werkelijkheid en wat is illusie.
Voor mij is dit nog steeds een van de belangrijkste films van de jaren zestig die toch niet voor iedereen is weggelegd, want makkelijk is hij absoluut niet.

4,5*

Strontvervelend en strontsaai ook. De tolerantiegrenzen van wat ik trek op filmgebied, werden met Blowup duidelijk overschreden. Wat vaagheid en pretentieusheid trek ik best, maar dit ging alle perken te buiten. Wat een vervelende rol heeft die David Hemmings ook.

Antonioni op z'n Brits in een chique-hippe film die toch best wat schwung heeft. Een etmaal inkijk in het leven van een drukke fotograaf die van hot naar her rijdt en ondertussen wat fotoshoots uit z'n mouw schut. Tussenlangs beland hij ook nog in een mysterie en heeft hij z'n pleziertje met de vrouwen. Als kijker concentreerde ik me vooral op het tijdsbeeld dat Antonioni hier schetst. Erg diepgravend wordt het nergens, vragen over realiteit en betrouwbaarheid van 'het oog' lijken te worden geschampt maar nergens uitgediept. Maar dat geeft wat mij betreft in zo'n film ook niet veel, kon er op deze manier best plezier aan beleven.
(O, ik kon Vanessa Redgrave trouwens echt niet uitstaan.)

De zoektocht is wel boeiend, maar de climax valt net als het intro wat tegen. Verder, van fascinerend tot erg saai, wisselvallige film. Doe mij maar Antonioni's Italiaanse films.

3*

Tsja, misschien dat ik de artistieke waarde er nog wel in kan zien en het begin vond ik nog wel aardig. Maar deze film zou bij een herkijk eerder twee dan drie sterren krijgen denk ik...

Mensen die Blowup konden waarderen, kan ik overigens Performance aanbevelen. Ik bekeek hem onlangs en onwillekeurig associeerde ik Blowup met die film. Ook veel vaagheid, verveling en bovendien even controversieel!

Net gezien, en ik moet bekennen, ik moet hem voor de 2de zien om het geheel te begrijpen...

Veel symboliek in de film, waardoor het lijkt dat er nauwelijks verhaal inzit, maar er zit wel degelijk verhaal in de film. Daar moeten jullie zelf maar achter komen

Zeker een aanrader voor een filmliefhebber, niet echt voor een hollywoodkijker...

Waarom geef jij dan 1 ster? 0,5 is het laagst

Als je in NIGHTWOLF ONE's stemmenlijstje kijkt, weet je waarom.

Zeer vage en artistieke film die het helaas uitsluitend van zijn sfeertje moet hebben.

Op vlak van thematiek is Blowup zeer verwant aan The Conversation van Coppola. Maar deze keer met foto's in plaats van audio opnames. Net als The Conversation is deze film vooral een karakterstudie van het hoofdpersonage. Alleen ligt daar in deze film nog meer de klemtoon op en het thriller aspect is helemaal niet aanwezig. Dit zorgt ervoor dat Blowup niet zo boeiend is, door veel nietszeggende onsamenhangende stukjes verloor ik stilaan mijn aandacht. Het hoofdpersonage is een reddende factor van de film, ik vond Hemmings geweldig als ijdele, immorele rotzak.

Valtme op hoe vaak in de voorgaande posts detraagheid van sommige scenes alseen minpunt wordt beoordeeld. Die 'traagheid' geeft juist een goede gelegenheid de beelden op je te laten inwerken. Daarnaast vind ik het een mooie tegenhanger van het jachtige en swingende van de jaren 60 en het leven van de hoofdrol.

Prachtige rustige film over een man met mijn grootste hobby als beroep. Maar goed, dat hij wel erg slecht overkomt als fotograaf is een minpunt. Voordat hij heeft afgedrukt beweegt de camera al weer. Zou de foto's wel eens willen zien; vast allemaal bewogen.......

Maar goed, slechts een klein minpuntje. Boeiende film.

Als iemand me na het zien van Blow-up zou hebben verteld dat ik net een film van Antonioni had gezien zou ik hem voor gek verklaard hebben. Onterecht dus, dit is wel erg anders dan zijn oudere Italiaanse werk. Maar dat is geen enkel probleem!

Wat een heerlijke film is dit en dan vooral het eerste uur, waar er naast "de moord" eigenlijk weinig noemenswaardig gebeurt. Maar wat een sfeer, wat een muziek, wat een beelden. Naarmate het mysterie zich ontrafelde vond ik het eigenlijk wat minder worden, maar het blijft boeiend.

Eindelijk deze klassieker dan gezien en het viel niet tegen. Intrigerende film waarin Hemmings een mooie rol heeft als arrogante fotograaf die wel/niet een moord heeft gefotografeerd. Blowup kent een aantal geweldige scenes (het groteske atelier, de nachtelijke zoektocht naar Ron -the Yardbirds-, het mime-tennis) en heeft een bijzondere, 'verstilde' stijl. En ook wel prettig dat de film de kijker in het duister laat, er komt geen uitleg op het eind, los het zelf maar op. Of niet.

Ik had verwacht dat deze film wel lekker weg zou kijken, maar toen kwam dat einde... Ik moet hem herzien denk ik.

Heerlijke film weer van Antonioni.

Laat ik vooropstellen dat het vooral een hele aparte film is, maar daarnaast wel een film die mij behoorlijk weet te intrigeren. Net als bij Zabriskie Point ligt de nadruk in het eerste gedeelte van de film om dialoog en sfeerschepping, waarna de film in de tweede helft pas echt goed loskomt. Antonioni schets ons een aantal unieke en erg mooie scènes, waarbij de worsteling van de fotograaf met twee naakte dames mij erg aan A Clockwork Orange deed denken. En zo zitten er nog een aantal mooie en best gedurfde scènes in, waarbij Antonioni gelijk zijn stempel op de film drukt.

Het tweede gedeelte van de film komt het echter allemaal pas echt goed los. Vooral het moment dat de foto’s in het park gemaakt worden zijn fascinerend. Net als de fotograaf heeft ook Antonioni veel aandacht voor de zijn stijl en fotografie. Vanaf dat moment wordt de film langzaam aan ook steeds mysterieuzer en laat de regisseur als het ware de keuze aan de kijker over hoe alles er nu echt aan toe ging. Vooral het ontwikkelen van de foto’s is daarbij fascinerend. Ik zat maar te kijken en te kijken wat de fotograaf nu zag, maar kon het zelf niet ontdekken. Het lijkt er dan behoorlijkop dat Antonioni de kijker aan het twijfelen wil brengen en zelf wil laten invullen wat er nu daadwerkelijk aan de hand is. Voor mij werkt dat in deze film bijzonder goed.

Qua acteerwerk is het ook allemaal goed. De dames doen hun ding, maar Hemmings overtuigd echt als soms behoorlijk nare vent, wiens karakter wij hier goed leren kennen. Verder heeft de film een erg sterke sfeer, die erg jaren zestig aandoet. Ondanks dat de film zich afspeelt in Londen is de film ook behoorlijk kleurrijk, waarbij het lijkt Antonioni ons wil laten zien dat het zeker geen saaie periode was. Toch kan ik me daardoor best voorstellen dat mensen hierdoor de film juist als gedateerd zien, iets waar ook best wel voor te zeggen valt, maar ik vind dat juist de charme van deze film.

Blowup schetst een mooi tijdsbeeld van de jaren zestig, is een fijne karakterstudie en vooral ook een erg kleurrijke film.

4,0* dik

Some people are bullfighters, some people are politicians. I'm a photographer

Om de een of andere reden sprak Blowup me wel aan. Ik had nog nooit iets gezien van Antonioni maar ik ben altijd wel geïnteresseerd in Italiaanse cinema dus dit leek me wel interessant. Het plot leek iets Hitchcockiaans te zijn dus toen ze hem gaven op TCM heb ik niet getwijfeld, opnemen geblazen. Eergisteren dan eindelijk eens kunnen zien maar wat een enorme teleurstelling is dit geworden..

Ik krijg het gevoel dat je deze tijdsperiode moet hebben meegemaakt om echt volledig te kunnen genieten van het beeld dat Antonioni geeft. Ik ben zelf een jaren '90 kind dus echt een compleet andere generatie maar de film kwam gewoon enorm maar dan echt enorm traag op me over. De film is gebaseerd op een kortverhaal, vraag me af van hoeveel pagina's, maar dat is er jammer genoeg ook aan te merken. Thomas is een strontvervelend personage en kon me langs geen kanten boeien. Het begin verloopt erg langzaam en wanneer je denkt dat er wat schot in de zaak komt, krijg je een redelijk wazig einde voorgeschoteld. Normaal gezien kan ik het best wel waarderen wanneer een einde voor meerdere interpretaties open is maar eerlijk gezegd, ik had hier niet echt een interpretatie aan te geven. En ook de zin om het op te zoeken was redelijk ver te zoeken. Maar toch, ik wil de film niet compleet afschrijven want The Last Picture Show was een film die ik ook compleet overgewaardeerd vond bij de eerste keer maar die is langzaamaan tot één van mijn favoriete films uitgegroeid. Enige verschil was wel dat die film door mijn hoofd bleef spoken en Blowup ben ik al grotendeels vergeten maar dat terzijde.

Van de regisseur had ik dus nog niets gezien maar ook de cast kende ik totaal niet, hoewel Redgrave ergens een belletje deed rinkelen. David Hemmings neemt de rol van de fotograaf op zich maar of het nu aan het script lag of aan zijn manier van doen, hij is enorm vervelend. Zelden zo'n ambetant personage gezien dat dan ook nog eens zo irritant wordt neergezet. Bah. De rest van de cast is eigenlijk niet veel soeps (het niveau is dan ook vrij laag met de twee stalkende tienermeisjes als dieptepunt) maar de enige reden waarom dit eigenlijk nog iet of wat van sterren krijgt is één woord: Yardbirds. Ik ben een enorm grote fan van de groep maar had er geen idee van dat ze ooit optraden in een film. In een flits zag ik hun naam verschijnen op de openingscredits maar dan was het nog even afwachten uit welke setting de groep ging bestaan want dat varieerde wel wat in de loop der jaren. Gelukkig is het hier mijn favoriete line-up geworden met Jimmy Page, Keith Relf en Jeff Beck. Het eenzame hoogtepunt uit heel de film en ergens is dat best wel triest.

Verder wil ik er niet teveel woorden aan vuil maken maar waarom dit zo wordt gewaardeerd, het is mij een raadsel. Normaal gezien kan ik altijd nog wel de goede kanten in iets zien maar hier is dat wel echt moeilijk. Blowup is traag, saai, vervelend en heeft een barslechte cast. Thank God for the Yardbirds.

1*

Vervelend is inderdaad het beste woord om deze film te beschrijven. Antonioni op z´n slechtst.

Ps. Helaas heeft de illustere gebruiker pippo il buffone zich uitgeschreven, typisch een film voor hem om eens goed af te kraken.

Dit schijnt ook zijn eerste Engelstalige werk te zijn. Iemand een idee of zijn Italiaanse periode beter is?

Wees daar maar zeker van!

Ik zal het onthouden maar eerst maar eens voorrang geven aan wat andere regisseurs.

Sja. Soms heb je gewoon weinig te zeggen over een film, meestal zeg ik dan ook niks. Het komt er op neer dat Blowup wat mij betreft een vervelende, artistiekerige, nietszeggende, zielloze film is, met een ridicuul uitleggerig einde. De enige noemenswaardige positieve punten zijn de eerste fotoshoot (dacht ik) en enkele takes tijdens het autorijden. Meer kan ik er niet van maken.