Rashômon (1950)

Eens.

Niet eens. Dat die baby in de film zit is niets negatief aan. Dat heeft weldegelijk zijn functie in de film.

Elk personage in de film liegt, bedriegt en steelt, zolang ze er zelf maar baat bij hebben. In Rashômon laat men het slechte van elk personage zien.
Op het einde van de film zien we dan die baby, het enige personage dat nog onschuldig is, en net zo iemand wordt verstoten en als vondeling daar neergelegd.

En dan volgt er nog die discussie tussen de drie mannen die zeker niet onbelangrijk is.

Mooie Kurosawa alweer, al vond ik Seven Samurai wel wat beter.

Zitten echt fantastisch mooie lichtinvallen in, net als erg goed camerawerk. Mifune doet hier ook al erg goed, in een ietwat gelijkende rol als in Seven Samurai. Goed uitgangspunt ook, vrij uniek, al is dit volgens mij nog vrij vaak nagedaan, al kan ik niet zo snel bedenken in welke film.

3.5*

Universeel en tijdloos meesterwerk. Geniale structuur, regie en cinematografie.

Het is vooral de wisseling tussen het vertelde verhaal en de bespreking van de drie mannen onder de afgebroken tempel dat deze film echt zeer genietbaar maakt. De verteller is compleet radeloos terwijl twee personen toeluisteren. De eerste gelooft geen van de versies van de gebeurtenis omdat hij als priester niet kan geloven dat mensen zodanig liegen. Maar het feit dat er vier verschillende verhalen worden vertelt betekent dat er op zijn minst drie leugenaars in het spel zitten. Dit is een wereldschokkende gedachte voor de man. De andere man lijkt me iemand die een vagebond achtig bestaan leeft. Hij gelooft niet in één van de versies van het verhaal omdat hij er vanuit gaat dat iedereen van nature slecht is en liegt als dat hem/haar uitkomt.. Dit gegeven zorgt voor een extra filosofisch laagje op het verhaal.

Dan blijft na het kijken natuurlijk de vraag: Wie heeft er nou gelijk gehad? Welke versie was de juiste? Was er uberhaupt wel een juiste versie? Persoonlijk denk ik dat de vrouw en de bandiet zeker niet de ware versies vertelden. Bij hen was het vrij duidelijk om de motieven te ontdekken waarin zij zich in een zo goed mogelijk daglicht stelden. Bij de dode man vond ik het al lastiger en, inderdaad zoals in de film gezegd wordt, de doden liegen toch niet? Ze hebben toch geen enkel motief om te liegen? De laatste versie lijkt nog de meest betrouwbare, maar als dan blijkt dat ook de verteller heeft gezondigd, is het einde helemaal zoek. Toch blijf ik er bij dat dit de meest objectief klinkende versie van het verhaal is.

Ik heb zeer genoten van deze film. Hij was gelukkig ook niet al te lang, soms vond ik zelfs al dat de scenes vrij traag verliepen, het had wellicht nog wel iets korter gekund.

Wat een klucht.

Blijkbaar was na die regens al het water op, waardoor Kurosawa zijn karakters noodgedwongen moest laten droogzwemmen. Waarom lagen die lui constant op de grond? En wat lopen ze aan te zwabberen met hun zwaardjes?

Och, wat is de mensheid slecht. Wat een afschuwelijk verhaal. Erger dan bandieten, de plaag, vuur of oorlog. Maar gelukkig is daar de onbevlekte baby die de mensheid tot inkeer brengt. Wil je een film maken met een moraal, verpak het dan op z'n minst een beetje leuk.

Een Aziatische 12 Angry Men.

Tegenvallende Kurosawa.

Eén van de meest invloedrijke films aller tijden.

Ik durf zelfs te beweren dat je Rashômon niet begrepen hebt.

Volgens mij ligt het er allemaal behoorlijk dik bovenop. Was Tajômaru gaan graven, dan had de film een diepere laag gehad. Maar ik laat me graag verrassen. Niet dat mijn oordeel over Rashômon daardoor zou veranderen.

Ben blij dat men zich heeft laten inspireren betere films te maken.

De referentie naar 12 Angry Men heeft overigens niets met het thema van de film te maken.

Je hebt het bijvoorbeeld over "zwabberen met hun zwaardjes".
Je beseft toch waarom het er zo klungelig aan toe gaat?
Als Tajômaru zelf zijn verhaal doet zien we een stoere kerel. Maar als we het verhaal van de geest van het slachtoffer horen zien we dat Tajômaru helemaal niet zo stoer was.
De hele film zit vol met dat soort zaken. Wie liegt er? Het mag duidelijk zijn dat iedereen liegt. De waarheid is gewoon niet te achterhalen.
Pfff, wat een meesterlijke film is dit toch. Ik krijg weer zin in een herziening.

Ja. De Jan Doedel wordt afgeschilderd als een nog grotere Jan Doedel. Overigens niet zozeer door de geest van het slachtoffer, maar vooral door de ooggetuige in het Rashômongebouw. Alle personages hebben hun redenen om het verhaal te verdraaien. In feite doet de manier waarop er niet toe. Al was het rond het stelen van een koekje geschreven.

Zie niet in wat daar zo meesterlijk aan is.

Lees Genesis 3.

Dit - zo invloedrijke - Rashômon is slechts een kapotgescripte versie van verhalen die al sinds het begin van de mensheid verteld zijn.

Welk verhaal is dat niet?

Erg mooie film, al steun ik Observator wel een heel klein beetje in zijn betoog, want ik heb het gevoel dat er nogal erg gewichtig over deze film wordt gedaan. Het is zeker en vast een mooi thema, en het is meer dan prima uitgewerkt. Maar al die diepere lagen en meesterlijke vondsten, dat klinkt me soms een beetje te pompeus in de oren wat Rashomon betreft.

Wat me vooral beviel is de beeldenpracht van Rashomon: de beelden in het bos (wanneer de houthakker door het bos wandelt: héérlijk) en bij de verwoeste tempel zijn van een prachtige eenvoudige schoonheid. Ook die "hand-held" camerabewegingen avant-là-lettre waren mooi om te zien. Maar ook de manier hoe de getuigen bij de rechtbank hun verhaal doen en dan op de achtergrond belanden terwijl de volgende getuige zijn verhaal doet, vond ik erg mooi ogen. Plus ook het feit dat de rechter nooit in beeld komt, zodat de getuigen zich quasi rechtstreeks tot de kijker wenden opdat hij voluit kan beslissen over wat waarheid en wat leugen is.

De variaties binnen de verschillende vertellingen zijn erg subtiel, wat langs de éne kant erg mooi is (want leugens verschillen vaak maar op enkele minieme puntjes van de waarheid, terwijl het eindresultaat wel vrijwel totaal verschillend kan zijn), maar als kijker niet altijd bijzonder interessant om te bekijken was. Al bij al werd het - vrij oninteressante - verhaaltje opnieuw en opnieuw vertelt, zonder introductie van échte nieuwe elementen. Nogmaals: dat is niet nodig en is "waarheidsgetrouw", maar voor mij als filmkijker was het iets te minimalistisch om voluit meegesleept te worden.

En zoals hier al enkele malen aangestipt werd: het einde met de vondeling was er teveel aan, het was mooi om de film op een positieve noot te laten eindigen maar het had inderdaad niets (of vrijwel niets) te maken met de kern van het verhaal. Een beetje melig, zodat het einde aldus een tikkeltje knullig overkwam.

Maar de regie is fantastisch en de vertelstructuur was zeker en vast vernieuwend voor 1950. Daarom is een nipte 4* zeker en vast verdiend, met misschien nog wel een kans om te verhogen in de toekomst.

4*

Ik ben niet bekend met Kurosawa en al zeker niet met Aziatische cinema, seven samurai was het enige werk dat ik kende van deze legendarische regisseur en Rashomon leek dus de logische opvolger. Nou, met de beste wil van de wereld kan ik niet zeggen dat ik dit een goede film vind. Ik irriteerde mij aan het overdreven acteerwerk en het verhaal kon me niet meeslepen laat staan de volle 80 minuten boeien. Positief is wel de manier waarop de personages hun verhaal komen vertellen voor de rechterZelfs de vermoorde samoerai komt nog even zijn beklag doen. maar vanaf het moment dat de flashback ons terugbrengt naar het bos en we de verschillende manieren zien hoe de moord zou kunnen gepleegd zijn raakte ik mijn aandacht toch wat kwijt. Op den duur is het duidelijk dat iedereen liegt en dat de waarheid net onduidelijker wordt naarmate meer mensen hun verhaal doen. Een film die zijn tijd ver vooruit was daar ben ik helemaal mee eens maar voor mij persoonlijk is het toch een teleurstelling. Misschien had ik iets geheel anders verwacht, ik weet het niet. Deze Kurosawa raakte mij gewoon niet.

Invloedrijk.

Dat deze klassieker van Kurosawa invloedrijk is geweest, moge duidelijk zijn. Zestig jaar geleden werkte het natuurlijk anders, maar heden ten dage is er meer dan een baby voor nodig om onschuld aan te wijzen als zijnde de tegenhanger van volwassen leugens. Alhoewel. Toch werkt een en ander nog steeds, maar is het vooral het fenomenale sfeertje en later veelvuldig gekopieerde camerawerk dat de de tand des tijds heeft doorstaan. Een interessante film.

Redelijk.

en toch geef je 4* met kans op meer...

Stond al een tijdje op het programma, deze Kurosawa. Over het algemeen niet echt mijn filmmaker, maar de mooie plaatjes maken dit al snel erg de moeite waard voor elke filmliefhebber. Evenals bij Ikiru komen hier weer fantastische beelden naar voren, ik zou elk shot wel boven mijn bank willen hebben hangen. Verder is het af en toe een beetje wennen aan het overacteren, maar was tegelijkertijd snel gecharmeerd van de heerlijke rol van Mifune. En het is natuurlijk erg interessant om te zien waar deze, inmiddels veel gebruikte, vertelstructuur vandaan komt. Toch zijn het vooral de mooie plaatjes die Rashomon voor mij een intrigerende film maakten.

3,5 sterren.

Verhoging van *4 naar *4.5. Vind dat de film erg mooie beelden heeft (de boer die door het hoge gras liep) en het hele idee om zelf de rechter te zijn van een onduidelijke (zelf)moord. Revolutionair voor die tijd.

Mijn derde Akira!

Na een klein artikel te hebben gelezen op het internet over de interpretaties, en de invloed die deze film heeft gehad, zowel voor als na de productie, geeft toch wat meer vorm aan mijn film ervaring. Dat dit de eerste film is met flashbacks, dat verschillende visies op een gebeurtenis is, is moeilijk voor te stellen. Het is nu een soort stijl of een keuze van het concept i.p.v. een hele vernieuwing. Dit kan je waarschijnlijk alleen maar als iets nieuws ervaren als je in die tijd hebt geleefd. Er komt nu meer waardering.

Begin vond ik iets te vlot gaan, te rommelig, maar na dik 20 minuten hervatten de Akira-sfeer en had 'ie me beet. Het overdreven acteren kent wederom zijn charme, ditmaal wat meer gedoseerd. Of zo lijkt het in ieder geval omdat de film, zelf in deze tijd, toch wel wat heftige scènes bevat (meer de gebeurtenis dan wat we echt te zien krijgen). De film heeft een hart, kennis over het vertrouwen in elkaar en van elkaar. Maar ook vergeving komt aanbod. Dat de film uiteindelijk het mysterie niet eens oplost, vond ik persoonlijk juist het sterkste van de hele film. Anders zou dat de hele boodschap ten onder gedaan hebben.

Muziek mocht van mij wat meer aanwezig zijn, het bleef allemaal te veel op de achtergrond, zeker in de laatste paar scènes mocht het van mij veel sentimenteler aangepakt worden, maar al met al de muziek die werd gebruikt was wel oké. Niet te onderscheiden van Seven Samurai. Visueel een plaatje, vooral de natuur scènes en de shots van het medium waren heel creatief geschoten.

3,5 ster voor nu, wellicht een herziening met de kennis die ik achteraf had gelezen. Voorlopig nog niet klaar met dit regiespel.

Kon mij niet echt boeien, zo ongelooflijk traag. Het mag vernieuwend zijn voor die tijd (kan het me echter ook nauwelijks voorstellen??), het verhaal had nog wel 20 minuten korter gekund. Alleen de scenes van de heren in het gebouw met harde stromende regen hadden wel iets speciaals.

Wel opvallend is de muziek. Ik hoorde een soort van Bolero van Ravel, wat op mij overkwam als de herhaling van scenes en de gekte van de personen. Na afloop eens gekeken op internet. Zo te lezen op internet ben ik niet de enige die dat is opgevallen

Toch wel teleurstellend.

Subliem camerawerk, mooie shots, vooral de vervallen tempel in de stortregen.

Aardig concept, maar niet wereldschokkend vernieuwend. Een filmvariant op het eeuwenoude Zen-verhaal over de blinden en de olifant

De film kon me gewoon niet echt boeien. Storend was o.a. het wat theatrale acteren, vooral van de vrouw, sowieso niet bepaald een pin-up-girl, ook de gevechten zien er nogal stuntelig uit.

Mijn 3de Kurosawa na het steengoede Shichinin no Samurai en het haast perfecte Ran.
Deze mag dan wel de mindere zijn van de twee andere, toch slaagt men er weer in een film af te leveren die menig regisseurs vanzelevens nooit kunnen maken.

Het blijft maar een subtopper omdat het – in tegenstelling tot zijn grotere broertjes – ambitie mist. Het is net allemaal ietsje kleiner (kleiner budget?) en minder episch. Minder acteurs, minder decors (Verlaten tempel, 10m² bos, en een binnenkoertje van een gebouw … en dat is het).

Wat hij dan weer wel gemeen heeft is dat hij het menselijk wezen voorop stelt. Ook hier wordt een instinctieve emotie van de mens benadrukt: egoïsme (mogelijks uit de drang om te overleven.)
In de film heeft men net oorlogen en plagen over zich gehad, en in zulke perioden komen er vaker zulke beestigheden voort. Men mag niet vergeten dat de film actueel was bij het moment van uitkomen: Japan was net zwaar getroffen door de tweede wereldoorlog.

Je kent het begin en het einde van het verhaal; het is enkel niet duidelijk welk pad gevolgd is om die twee te verbinden. Maar eigenlijk is dat allemaal maar bijzaak. Het moraal van het verhaal wordt maar goed duidelijk nadat die reiziger de baby besteelt, en men mekaars motieven voor de handelingen (het bestelen van de baby, het stelen van de dolk) naast mekaar legt.


Waar de film voor mij ook scoorde waren de dialogen. Deze waren over de hele film van een zeer hoog niveau, maar laat ik er toch 2 quote’s uit pikken:
- “Als je niet egoistisch bent, kan je niet overleven”: Pas als de mensen weer menselijk worden zal de oorlog en de miserie gedaan zijn. Daarnaast kan deze quote ook toegepast worden op ons maatschappelijk model. De kapitalistische samenleving is namelijk gebaseerd op egoïsme en het profijt dat men haalt uit andere mensen.
- “Een mensenleven is zo kwetsbaar als het ochtenddauw”. De laatste maanden ben ik eigenlijk ook tot die conclusie gekomen.

Zonder twijfels de sterkste filmquote’s in een hele tijd … en dan nog in één film.

Al bij al valt het praten nog mee. Er zitten verschillende stukken in waar minutenlang niets gezegd wordt.


De acteerprestaties zijn – hoe kan het anders - zeer theatraal. Pff, dat klinkt toch pejoratief? Ik heb er echter geeneen probleem mee. Het is dan ook niet de bedoeling van de film om een levensecht verhaal op te zetten, maar ons een aantal emoties te laten beleven. In dat opzicht is het overacten prachtig, want het snijdt als een mes van emotie door je.

Een ander pluspunt is de muziek. Net als het overacteren zet de muziek alles nog net ietsje meer in de verf. Het accentueert de gebeurtenissen.




U hoort het: niets dan pluspunten, maar desalniettemin net niet sterk genoeg.
4,0*

Volgens mij is dit met opzet zo gedaan.

Akira staat toch bekend om zijn overacting, dan kan het inderdaad wat stuntelig overkomen

Akira staat bekend om zijn overacting? Geen idee wat je daarmee bedoelt.

De stuntelige gevechten zijn stuntelig in opdracht van het verhaal. Het is een vertelling, we krijgen het verhaal hier vanuit verschillende invalshoeken te zien.

Ja, inderdaad. In de herinneringen en belevingen van de bandiet en de samoerai zien de gevechten er natuurlijk veel heroïscher en stilistischer uit als in die van de houthakker, welke versie op dit punt waarschijnlijk het meest realistisch zal zijn.

Ik vind dat eerder enorme dooddoeners. Mensen zijn egoistisch én kwetsbaar. Dat wisten we nog niet. Mensen zijn net zo goed altruistisch en sterk, en nog veel meer dan dat.

Van het communisme worden we iig ook niet beter.

Zo kun je alles wel omhoog prijzen. Film technisch is het natuurlijk niet echt sterk, voor mij werkt het iig averechts.

Als ie er nou een onwaarschijnlijk supergevecht van had gemaakt, dat zou beter werken als een vertelling, want als je over een gevecht verteld dan wordt het eerder grootser dan stunteliger,

maar ja dat is wat minder simpel te maken.

Ik zie twee acteurs die een gevecht oefenen, niet 2 mensen die op leven en dood met elkaar vechten. .

.......

Net als

Het is toch geen theater het is een speelfilm. Geldt hetzelfde. Ik vind het eerder lachwekkend die overdreven emoties, in het theater werkt dat misschien goed, in film een stuk minder.

Kom je wel in meerdere recensies tegen hoor, ik heb er nu drie van hem gezien en in alle is het werk niet realistisch te noemen. Ik keur het niet af, het heeft juist zijn charme.

Waarom zou een speelfilm geen theatrale trekjes mogen krijgen? Ik vind het in (bepaalde) films goed werken: Films waar het vooral om emoties en gevoelens draait.