Touch of Evil (1958)

Ben het helemaal oneens met je.

Film-noir hoeft niet altijd thriller te zijn (zie bijv. Sweet smell of succes). Film-noir houd eerder het sfeertje, schaduwgebruik, femme fatale en noem maar op, je kan op internet een hele lijst met aspecten van het noir genre vinden. Persoonlijk vind ik film-noir ook een van de betere genre's, maar mede door het gebruik van zwart wit en keiharde personages. En wat Touch of Evil betreft, kijk hem nog een keer, misschien valt hij dan beter en kan je er doorheen kijken dat het niet 95 minuten lang spanning is/hoeft te zijn.

Zoals je in het begin van je post al aangaf, Film Noir is een cinematografische stijl en geen genre. Het hoeft ook geen zwart-wit film te zijn.

Film Noir wordt anders wel veel als genre aangeduid (ook op MM en IMDb). Film Noirs hebben overigens ook inhoudelijk wel wat kenmerken (Femme Fatale, het 'donker' weergeven van personages, ...), dus niet alleen cinematografisch.

Edit: en met zwart/wit bedoelt jipt waarschijnlijk het schaduwspel dat dikwijls in Film Noirs voorkomt.

Ja, veel mensen maken die fout. 'Donkere personages' horen ook bij een stijl en niet bij een genre. Donkere personages kunnen in elk genre voorkomen.

Trouwens, het is niet "Film Noirs hebben ..." (dat duidt weer op een genre), maar 'Film Noir heeft ...'

Maar als er hier als subgenre thriller staat, is het toch niet onlogisch om spanning te verwachten? Zeker de combinatie Film-Noir/Thriller heeft voor mij, tot nu toe, altijd goed gewerkt. Bovendien is de spanning de reden dat ik van Film-Noir houd.

Verder is de detective essentieel om een film-noir goed te laten werken en zoals ik al aangaf, vond ik dit een zwak personage.

@AC1 Film-Noir is nog steeds een discussiepunt of het nou een genre of een stijl is.

Een film-noir hoeft niet altijd een detective te zijn (zie bijv. Night of the Hunter). Touch of Evil cirkelt zich ook niet alleen rondom een detective maar meer om de corrupte Quinlan en de Mexicanen. Ohja en wie vind je zwak, Vargas of Quinlan?

Nee hoor, het IS een stijl, dat staat vast. Maar sommige denken dat het ook een genre is. Film Noir wordt bepaald door de atmosfeer, de toon, de gebruikte camera- en belichtingstechnieken en niet door de inhoud, het verhaal of de karakters.

Dan kies ik er toevallig altijd eentje uit met een detective. Die spreken mij het meest aan denk ik.

Quinlan vond ik matig. Vargas was ook geen overdonderd personage, maar was ok.

Touch of Evil is een hele aardige Film-Noir. Aardig, meer punten waren helaas niet meer dan dat. Op de briljante acteerprestaties van Orsen Welles na dan. Wat een geweldige acteur!

De film begon heel sterk, maar na vijf minuten leek de film op een simpel detective verhaaltje uit te draaien. Uiteindelijk werdt het verhaal wel een stuk interresanter en waren de plotwendingen zelfs boeiend. Maar nooit kreeg ik echt een heel sterk gevoel over de film. Ik vond het slechts allemaal erg vermakelijk.

De acteerprestaties waren verder uitstekend. Charles Heston, Janet Leigh, maar vooral Orsen Welles zet hier een sterke rol neer. Ik zij het al eerder, maar hij is hier echt briljant.
Ik vond Touch of Evil dus wel een vermakelijke Film-Noir. Niet briljant, maar het was wel gewoon een prima film, mede dankzij de sterke rol van Orsen Welles.

3*

@ Simon

Ja, hij begint als een detectiveverhaaltje (maar dan wel geniaal gemaakt), maar gaandeweg slaat hij om naar een moreel verwarrende karakterstudie, en dat is het meest indrukwekkende gedeelte.

Ik hoop dat je deze film nog eens een tweede kans geeft. Over een tijdje, als je alweer vergeten bent hoe het allemaal weer liep).. De eerste keer dat ik hem zag, was ik er ook nog niet zo van onder de indruk, maar toen ik hem een paar jaar later zag, wist ik niet wat ik zag! Nu is het een van mijn top 5 films.

PS. Mooie top tien

Film die zijn tijd vooruit is. Origineel geregisseerd en goed camerawerk (de long take opening was erg puik), en de editing was nagenoeg perfect. Orson Welles en Charlton Heston spelen weergaloos en Marlene Dietrich doet het heerlijk in haar bijrol.

Ook het einde was heerlijk geschoten, alhoewel het vreemd is dat Quinlan zijn eigen stem niet terughoort op de radio die Vargas op niet al te verre plekjes op niet al te laag volume vasthoudt.

Staat tegenover dat het verhaal an sich me eigenlijk niet zoveel deed, alhoewel het overwegend goed in elkaar zit. Misschien dat dat bij eventuele herziening verandert.

En maar weer eens voor de derde keer: sommige films kan je niet vaak genoeg zien.
Beste film van Orson Welles, want spannender dan Citizen Kane (wat natuurlijk ook een briljante film is) en qua camerawerk is deze minstens zo briljant.
Prachtigste rol hier van Welles zelf als vadsige, zweterige bad cop.
Marlene Dietrich en Zsa Zsa Gabor in kleine bijrolletjes.
Voornamelijk bekend vanwege het lange openings-shot, maar ook de laatste scenes zijn van geweldige schoonheid.
Bron weet ik niet meer, maar ooit gelezen dat Dietrich alleen mee wilde doen als Orson Welles mocht regisseren. Studio verknipte de originele versie, maar nu gaat over het algemeen weer de door Orson Welles bedoelde director's cut rond.
Meesterwerk!!

Dat is niet waar, zij was een vriendin van Welles en dook ineens op in the dailies. Zonder dat de studio ervan op de hoogte was, had Welles haar toegevoegd aan de cast.
Er gaan wel verhalen dat Heston erop stond dat Welles de film zou regisseren, misschien bedoelde je die.

Heston, dat zou ook best kunnen ja.
In ieder geval stonden de studio's niet te springen om uit eigen beweging Orson Welles in te huren als regisseur (maar da's weer een ander verhaal).

Beetje late reactie, maar ik ben ook zeker van plan om deze film een herziening te geven.

Aardige film, kan er niet meer van maken, had er echt meer van verwacht: 3,0

Touch of Evil kon me aanvankelijk weinig boeien. Natuurlijk is de openingsscène (crane tracking shot) ontzettend dynamisch in beeld gebracht, maar op narratief vlak vond ik de eerste helft nogal warrig. De film heeft een ongewoon ritme, waardoor scènes elkaar hectisch opvolgen en het als geheel nogal oppervlakkig blijft.

Van het moment dat de corrupte methoden van Quinlan aan het licht komen, neemt de film een positieve wending. Zowel de intrige als de personages krijgen op een sublieme manier vorm. De morele karakterschets en de machtsspelletjes die er uitgeoefend worden, deden me denken aan The Sweet Smell of Success, nog zo een briljante film noir.

Het gebruik van contrast in deze film is adembenemend en komt het best tot zijn recht in de subplot van Janet Leigh. Zelden zwart-wit fotografie gezien de het desolate en het broeierige zo prachtig illustreert. De morbide ondertoon van die scènes geven de film ook een extra dimensie. Alleen jammer van die vage klerk. What the hell was that all about?

Ook het einde is iets om over na te denken, wanneer blijkt dat de volgens Vargas onterecht beschuldigde Sanchez wel degelijk de dader is. Dat zet de clash tussen 'goed' en 'slecht' in een heel ander daglicht.

Vond het een personage dat zo uit een Coen-film weggelopen kon zijn . De hele film is wat over the top , daar moet je van houden.

Vind hem trouwens véél beter dan The Sweet Smell of Success.

Klopt ja, een soort dat personage dat bv. Steve Buscemi wel voor zijn rekening zou nemen. Maar waar ik het bij de Coens erg kan waarderen, ergerde ik me er hier mateloos aan. De stijl van de film is inderdaad uitbundig, maar dat personage viel naar mijn inzien toch uit de toon. Het verbrodde de suspense tijdens de motelscènes zelfs lichtjes.

Nu we het toch over de Coens hebben: zou het personage Quilan als inspiratie gediend hebben voor de privé detective in Blood Simple?

Dat is vooralsnog mijn favoriete noir. Maar heb er nog heel wat te gaan.

Ik zie Touch of Evil eigenlijk niet echt als een film-noir.... Vind het gewoon een té eigenzinnige film om in dat genre te steken, en qua verhaal zijn er weinig overeenkomsten met de klassieke noirs. je moet natuurlijk onthouden dat deze film 15 jaar na de hoogdagen van het genre gemaakt is.

In 1947 maakte Welles trouwens een prachtige persiflage op het genre: The Lady of Shanghai.

Die staat ook hoog op m'n too see-list.

Nog nooit als persiflage bekeken, grappig. Hoe zie je dat precies?

Dat krijg je wanneer je Film Noir als een genre en niet als stijl aanziet.

De eigenschappen van de klassieke noirs zijn tot in het extreme doorgetrokken. De zwartgalligheid, de femme fatale, de ingewikkelde plot... Het is allemaal nogal fel overdreven .

Film-noir is wel meer dan een stijl alleen, vind je niet?
Qua stijl is Orson Welles sowieso te eigenzinnig om in een hokje gestoken te worden.

Hoewel ik de 50th anniversary edition al op DVD heb, ga ik de Blu-Ray (die Masters of Cinema gaat uitbrengen) zeker kopen! Komt in November uit!

Touch of Evil (1958) (Masters of Cinema) [Blu-ray]: Amazon.co.uk: Charlton Heston, Janet Leigh, Marlene Dietrich, Orson Welles: Film & TV

Oh, ziet er tof uit!

Prachtige fotografie met een prima spelende (en flink geschminkte) Charlton Heston en een knappe Marlene Dietrich die lekker over de top gaat. Het verhaal is soms wat lastig te volgen, maar niettemin de moeite waard.