The Dreamers (2003)

Indringende film over de tweeling Theo en Isabelle die op incesteuze manier met elkaar omgaan, waarbij student Matthew als derde betrokken raakt. Er ontstaat een driehoeksrelatie waarbij ze elkaar uitdagen om over hun grenzen te gaan. Dit zorgt voor vreemde, af en toe beetje beschamende scenes. Nadat de ouders onverwacht thuiskomen terwijl zij slapen, volgt een dramatische wending, uiteindelijk zonder gevolgen. Ik bleef na het einde nog wel een tijd nadenken over deze film.........

Saaie prul. Sorry Bertolucci

Knappe film van Bertolucci met sterke thema's, die zeker beklijft. De dromers, de broer en zus, lijken in eerste instantie een prachtstel, maar hoe beter je ze door de ogen van Matthew leert kennen, hoe meer ze van hun voetstuk afvallen. Van de fijne eerste indruk is op het laatst weinig meer over, ook Matthew ziet ze voor wat ze zijn: onvolwassenen zonder eigen idealen, volledig wereldvreemd, enigszins gecamoufleerd door culturele baggage en charme. In de laatste scène is de ontmaskering en desillusie compleet. Misschien was Matthew wel de dromer en is hij uiteindelijk -als enige van de drie- ontwaakt.

Los van het intrigerende verhaal zijn de stukjes waarin beroemde (en niet zo beroemde) filmscenes worden nagespeeld bijzonder leuk, en Eva Green is natuurlijk niet te versmaden. De scène waarbij filmmakers met voyeurs worden vergeleken had ook wel betrekking op Bertolucci's eigen reputatie- milde zelfspot wellicht.

Eindelijk ook gezien na 20 jaar op de watchlist.

Niet teleurgesteld, ideale film om te kijken op een vrije ochtend. Ik heb een NC17 cut van de film gezien, en die liet weinig aan de fantasie over. Belangrijker echter is de erg fijne sfeer, en de thematiek is voor hardcore filmliefhebbers (en fijnbesnaarde cinefielen) ook aangenaam om je in te wentelen, ook al is de cinephilia a little on the nose. Of zoals iemand op ICM treffend zegt: It's a bit pompous and vain, but it is equally as enchanting.

Daar kan ik me wel in vinden.

4*

Theo en Isabelle zijn niet incesteus, ze zijn een tweeling.....

Louis Garrel, Eva Green, seks, drank en Parijs..... bij voorbaat al geslaagd.

4 sterren!

Hmm, ik kan je adviseren om het woord 'incest' eens op te zoeken in de Dikke van Dale!

Bekijk jij de film maar opnieuw... Pfffff

Heb jij hem zelf wel gezien dan? Zie nml. geen stem van jou op deze film......

Graag gezien. The dreamers kan je onderverdelen in de driehoek : politiek, cinema en driehoeksverhouding. Slechts het luik 'cinema' is naar mijn gevoel geslaagd. Vooral een mooi portret van cinefielen waarin ze zelf bepaalde scenes naspelen of imiteren. Discussies over wie nu beter is nl Keaton en Chaplin heeft interessante interpretaties ( zelfs over muziek zoals Hendrickx en Clapton want ook de soundtrack weerspiegelt de periode behalve een paar Franse chansons).

Maar drama is pover en niet uitgewerkt; Bertolucci werkt graag met schandalen en provocaties maar de verhouding binnen het trio is niet altijd uitgewerkt. Eva Green is een présence ongetwijfeld maar als invulling personage toch zwak. De roerige liefde blijft aan de oppervlakte, de relatie met haar broer bijna onzichtbaar in termen van psychologie (obsessie ? platonisch ? verheerlijking ?).

De tijdsgeest is goed neergezet. Bertolucci die archiefbeelden met fictie vermengd, de tijdsband met het ontslag van Langlois (begin van de film – waardoor men zich vastketende aan de poort) dat leidt tot algemene onlusten van mei 68 (protesten en stakingen door zowel studenten, intellectuelen als arbeiders en de CRS die chargeert in de menigte en dat zal leiden tot ontslag van de regering) en voor de personages eindigt in het Quartier Latin. Het was een periode van progressiviteit dat zich vertaalde in permissiviteit en cultuurrelativisme en sexuele vrijheid : iets dat de personages ook ondergaan, weliswaar in een beschermde omgeving van een groot appartement waar de Bordeaux rijkelijk vloeit.

Wat is de conclusie ? Het is daar dat de film volledig faalt. Wat zijn de personages na die dagenlange isolatie in het appartement nu geworden terwijl hun omgeving (Parijs) op stelten staat ? Broer en zus kiezen voor geweld en Pitt niet en daarmee verbreekt wordt de band verbroken. Niet meteen een diep inzicht. Die tegenstelling van engagement en in het huis verbergen, is volgens mij niet echt verteld. Maar goed, het beeld van Green dat zich als de Venus van Milo presenteert is een zeer mooi beeld en al bij al is de film boeiend genoeg tot het einde.