Welcome to the Dollhouse (1995)

Na minimaal een decennium deze film eens herzien en hij heeft werkelijk niks aan kracht ingeboet.

Vond de toon wel een heel stuk milder dan ik in mijn herinnering had. Best een contrast met zijn opvolger en (mijn) favoriet van Solondz Happiness (1998) alsook (mijn tweede favoriet) Palindromes (2004) Niet zozeer een punt van kritiek, meer een constatering. Plot blijft sterk en heeft een vlot en heerlijk verloop, enkel dus een stuk lichter van aard dan ik dacht. Ben de film zelfs nog iets meer gaan waarderen door zijn tijdloze karakter en zijn fijne, hier en daar lekker rauwe, soundtrack die naadloos aansluit op de rest.

Toffe herziening dus. Bovendien had ik eindelijk eens een goede reden én mood om Dark Horse (2011) eindelijk eens te gaan bekijken.

Meteen in de eerste scène wordt protagoniste Dawn Wiener door schrijver/regisseur Todd Solondz ondubbelzinnig gekarakteriseerd. Met haar kinderlijke kledingkeuze, haar grote bril, haar paardenstaart en haar naïeve houding is zij de klassieke personificatie van de buitenstaander. Tijdens de lunchpauze is er voor haar geen vrij plekje in de kantine. Klasgenoten noemen haar Wiener-dog. En bij elke gelegenheid wordt zij door hen gewezen op haar lelijke uiterlijk. Ook thuis loopt het niet lekker. Haar kleine zus en haar talentvolle oudere broer krijgen de ouderlijke aandacht zodat Dawn ook thuis een buitenstaander is.

Welcome to the Dollhouse is geen film die van de kijker vraagt om genoegzaam mee te lijden met zijn hoofdpersonage. Weliswaar is de film een bij tijd en wijle ongemakkelijke kijkervaring, maar Solondz zet Dawn niet weg als zielig en passief. Dawn kan zich goed verweren tegen de haatcampagnes en pesterijen. Met een scherpzinning gevoel voor nuances brengt Solondz de kijker voortdurend in verwarring. Moet hij nu meeleven met het lijden van Dawn of mag hij ook een beetje duivelse tevredenheid betrachten als Dawn na een laag-bij-de-grondse (tegen)actie zelf de kous op de kop krijgt. Medeleven en leedvermaak. De film roept beide emoties op. Het is een intrigerend lijntje waarop de kijker balanceert.

De film is doordrenkt met zwarte humor die de schier eindeloze reeks vernederende ervaringen voorziet van een relativerend en optimistisch tintje. De humor maakt de tragiek draaglijk en relativeert eveneens de gewichtigheid van gevoelens als leedvermaak en medeleven. Heel prettig. De humor is absoluut geestig en maakt het kijken naar de film minder ongemakkelijk.

Prima film.

Zeker geen slechte film maar om nou te zeggen een meesterwerk, nee, niet voor mij. Een periode uit het leven van Dawn.

De dialoog tussen broer en zus aan het eind vond ik erg passend:

Mark, is eighth grade

better than seventh?

- Not really.

What about ninth?

- All of junior high school sucks.

- High school's better. It's closer to college.

- They'll call you names, but not as much to your face.

Aardig tussendoortje.

Heerlijk pijnlijke komedie over opgroeien en de snoeiharde omgangsvormen op de lagere school.

Een vingeroefening voor het nog betere Happiness.

3,5