Tres D (2014)

Tres D is een film die de organisatoren van het IFFR aan het hart lijkt te gaan, omdat het vragen over waarom filmfestivals bestaan aan de kaak stelt en gewoon over de gehele linie een warm beeld schept van zo'n festival. Het is echter ook een film die wat oninteressant is voor mensen die niet geen persoonlijk aandeel hebben in zo'n evenement en die ook nog eens niet bekend zijn met de Argentijnse regisseurs en critici die hier voorbij komen. Waarschijnlijk vond de organisatie Tres D leuker dan het publiek. De film is ook vooral op hen gericht.

Het is uiteindelijk niet meer dan een filmpje rond een aantal fictieve personages die achter de schermen werken bij een klein festival in Argentinië en wellicht verliefd worden, afgewisseld met enkele talking head-interviews van belangrijke mensen uit de Argentijnse film- en festivalindustrie. Niet echt documentaire en niet echt fictie, dit is werkelijk vlees noch vis. De acteurs van het fictiedeel hebben enige charme en chemie, wat helpt door dit heen te komen, maar dat dit in een paar dagen bedacht en opgenomen is zie je gewoon. Het gaat nergens heen en nergens over. De interviews zijn telkens zo kort dat er nauwelijks een punt mee gemaakt kan worden.

In één van de weinige interessante interviews stelt een criticus dat het niet per se goed is dat nu iedereen in principe een film kan maken, want nu worden te veel films gemaakt omdat het kan en niet omdat de makers iets te zeggen hebben. Ik weet niet in hoeverre ik het daar mee eens ben, maar het bestaan van Tres D geeft hem gelijk. Zelfs de Q&A na de vertoning bevestigde het gevoel dat niemand echt een reden had dit te maken. De mogelijkheid was er slechts. Alleen leuk voor festivalprogrammeurs.

2*