La Vida en un Hilo (1945)

Ze bestaan ook : strikt op de Hollywoodmodellen geente romkoms van auteur Edgar Neville...en alweeeer waren het Beavis en Arno 74 die ons hierop moesten attenderen ( al was dit toevallig 1 van de 2 Nevilles die ik al had gezien, en waarschijnlijk zijn op 1 na gekendste film ). Deze mensen weten waar ze mee bezig zijn en begrijpen waar het om draait hier .

Ik vrees dat deze film voor fantasy/ auteurscinema buffs te clunky zal zijn, al vond ik het zelf nogal meevallen. Tis een semi- scewball natuurlijk die zoals anderen reeds terecht opmerkten doet denken aan het werk van een Preston Sturges, en in feite een allout eerbetoon aan de gouden era van de Hollywood romkoms, met toevallig een Spaanse setting. Couleur locale hoef je hier eens niet te verwachten van Neville, die het als meestal zelf neerpende.

Helaas koos hij als protagoniste voor Montes, zijn muze die zoals de poster suggereert niet onprettig is om naar te kijken maar verder absoluut niet kan acteren. Slim van haar om dan maar de regisseur te doen, ook een manier om aan je carrière te werken. Rest van de cast allen Neville regulars, met Lajos de waarzegster als vermakelijkste waarschijnlijk.

Film natuurlijk onder invloed van de censuur, maar dat geldt voor zijn modellen evenzeer. Het moge immers duidelijk zijn dat het hier een versluierde apologie van overspel betreft, resp. een pleidooi voor echtscheiding, ingekleed echter als een eh..nogal vlotte manier van rouwverwerking.

Verhaal is dus simpel: weduwe Montes stapt in trein, ontmoet waarzegster Lajos en deze toont haar een leven als een droom, met andere, betere echtgenoot. Ietwat a- typisch voor een film uit Francotijden is de slechte echtgenoot- de"echte "- een brave burgerman en steunpilaar der maatschappij, de gedroomde Grote Liefde Miguel- Duran echter een bohémien en anarchist.

Neville contrasteert die 2 en zet het- allicht- dik aan, waarbij we verrassend in de milieuschets van de brave Ramon- Marin en zijn familie in een provinciehol worden getracteerd op een satire van wat toch Franco's fanbase was, waarschijnlijk ook het vermakelijkste deel van de film. Neville brengt het geraffineerd en niet te clunky, steeds switchend tussen de parallelle levens van de heldin, waarbij- tamelijk inventief voor die tijd- fictie en realiteit in elkaar overvloeien als de personages uit de echte en de droomwereld elkaar ontmoeten, natuurlijk ook op het slot. U heeft immers al geraden wie er toevallig op het station staat als Montes in Madrid uitstapt...

Met dat al echter niet meer of minder dan een 1 op 1 imitatie van de overgekende Amerikaanse romkomklassiekers en waarschijnlijk niet meteen iets waar fantasy/ auteurscinemabuffs op zitten te wachten. Buitendien is de print in tamelijk slechte staat, zeker de geluidsband wat fansubbing tot een moeizame aangelegenheid maakt, een restauratie als bij LTDL7J hoeft u hier niet te verwachten.

Verrassing : hier is een remake van uit 1995, met Antonio Banderas als de bohemien, Arias als de burgerman en Molina als de chick, getiteld "una mujer bajo la lluvia ".