Ai no Onimotsu (1955)

Aangekondigd als screwball comedy - dat is het niet, de politieke begindiscussie aan het begin bijvoorbeeld niet - die is er namelijk ook om inhoudelijke de dingen op zijn plek te zetten, maar... Voor aan Japanse film uit die tijd zijn dit soort 'hilarische' komedies waarin de dubbelzinnige vinnigheden en spraakverwarringen aan bod komen toch een zeldzaamheid. In die zin wel uniek.

Ook dit was wel weer een typische Kawashima (zover ik hem nu na 3 films ken), omdat hij duidelijk op het scharniervlak zit van klassieke Japanse cinema (Ozu zeg maar) en de nieuwe lichting van de Japanse new wave. Imamura was hier regie-assistent bijvoorbeeld. Heb toch wel de volle speelduur genoten van de verder niet diepgravende film, maar wel van de sfeerschets. Zo waren het inkijkje op het buitengoed met de jachtpartij en het onderkomen van de zoon (met de veerboot over) toch weer leuke extra's. Ben dus niet zo "streng" als mijn gezelschap die ik toch ook gedurende de hele film heb horen lachen.

Vooruit dan, opgewaardeerd. Meer ook, omdat daadwerkelijk zwangerschapstesten in de jaren 50 gedaan werden door het injecteren van urine in padden (ik dacht daadwerkelijk dat dat een zeer slechte grap was). Het gelach was overigens ook veelvuldig door bepaalde knulligheden in de film en waarschijnlijk zeer slecht ondertitelde woordgrappen.

Het knappe van de film is toch wel de mix van een komedie over een serieus, politiek onderwerp, waar zelfs de discussie omtrent abortus veelvuldig aan bod komt.

Lekkere, aangename wegkijker met een finale die aan te raden is voor mensen met een zwakke maag!

Misschien zit ook wel een halfje te laag. Het is zo'n 3.24* film. Kwam op mij over als een komedie die de draak steekt met wat toen de Japanse samenleving was. En zoiets heb ik nooit eerder gezien. Toen waarschijnlijk heel actueel. Ik vraag me af of dat toen nieuw was. Soms behoorlijk dubbelzinnige grappen die ik niet in een Japanse film van voor de new wave had verwacht. En een grap kwam opvallend genoeg op dezelfde dag terug in het bijna zestig jaar later gemaakte Tokyo Family.

3.0*

Burden of Love begint fascinerend. Een discussie over geboortebeperking en seksuele moraal in even politieke als ethische termen. Spil is de Japanse minister van volksgezondheid, die het midden houdt tussen 'conservatieve' waarden en 'moderne' maatregelen terwijl hij zijn beleid vorm poogt te geven en er nauwelijks in slaagt zijn criticasters af te wenden. Het probleem is dat de film na dit tafereel vervalt in een vermoeiende poging een goede 'lichte' film te maken - de term komedie valt me hier nog zwaar, omdat de beoogde speelsheid van de vele dialogen en interactieve situaties me nauwelijks wist te pakken. Veel liever had ik gezien dat Kawashima zich directer tot de historische en politieke setting van het naoorlogse Japan was blijven verhouden. Nu is er tegen het einde bijvoorbeeld wel een boeiende verwijzing naar de naoorlogse angst voor radioactieve straling en de effecten van dat laatste, maar lijdt het geen twijfel dat de film grotendeels inzet op het uitspelen van ontwikkelingen in de familiesfeer. De regiestijl, montage en het camerawerk brachten daarbij niet de verfijning die de boel nog enigszins in balans gebracht zou kunnen hebben.